CUBA

Sonia, de ambtenaar en het water

'Ik heb al zes dagen geen stromend water en niemand weet wat er gebeurt,’ zegt Sonia terwijl de woede in haar ogen staat te lezen. ‘Ik heb zelfs geen water om te drinken!’

Ik adviseer haar contact op te nemen met het kantoor van het waterleidingbedrijf in Havana-Zuid op de hoek van haar straat. Sonia reageert als een uitbarstende vulkaan en legt uit dat ze daar al was en dat ze daar zeiden er niets mee te maken te hebben. Ook beschikten ze niet over pipas of tankwagens met water want die waren al in gebruik bij andere behoeftigen.

Sonia belde toen de gemeente Arrroyo Naranjo, waar ze woont. De telefoniste verbond haar door met de verantwoordelijke van de wijk voor de bevolking en die verbond haar door met de functionaris die verantwoordelijk was voor klachten over de watervoorziening. ‘De ambtenaar zei dat dit een probleem van de waterleiding was, maar dat er ook sprake was van een laag waterpeil en dat de waterputten bijna droog waren.’

Een van de redenen waarom men niet voldoende water kon oppompen, was dat een van de sleutels van de pomp lam was en men deze niet kon openen. In plaats dat men de verbindingen herstelde en zo water kon verstrekken ging dat niet door. Want vandaag was het de dag van de waterdistributie in Zone A en Sonia woont in Zone B. Aldus de kalender van de distributie. Bij Sonia liep de bloeddruk snel op toen zij het ongehoorde antwoord van deze ambtenaar hoorde. Een ongevoelige bureaucraat, verschanst achter zijn bureau.

Na al het ongemak veroorzaakt door het gebrek aan water, kregen Sonia en haar buren na 9 dagen water. Maar de ellende was nog niet voorbij want tengevolge van zware rukwinden en vervolgens de regen de volgende dag, knapten de elektriciteitskabels en explodeerde het transformatorhuisje op de hoek van de straat. Negentien uren zaten ze zonder stroom.

Sonia zei dat ze een zelfmoord nabij was, maar dat ze niet wist hoe ze die moest begaan. Ze had namelijk nauwelijks meer gas in de reservefles die in de keuken stond. Toen zei ze tenslotte: ‘Er is niets waardoor er een einde komt aan al die pech………………..we leven er al 51 jaar mee!'

Bron: Lucas Garve, Fundación por la Libertad de Expresión

Venezolaan vlucht naar Cuba

Een een man op een balsa ( een zelfgemaakt vlot om Cuba te ontvluchten) wordt aangehouden door de altijd waakzame politie.
‘Waar kom je vandaan?,’ vragen ze hem.

‘Venezuela’, antwoordt hij. ‘Ik ben ontsnapt aan het socialisme,’ voegt hij er aan toe.

‘Maar, beste vriend, dit is Cuba,’ legt de politie uit.

‘Dat weet ik’, antwoordt hij, ‘maar hier eindigt het en in Venezuela begint het net!’

De verbrande schepen

Over het algemeen is emigreren een pijnlijke aangelegenheid maar voor Cubanen betekent het een reis zonder terugkeer. Alsof ze een ernstig misdrijf hebben gepleegd, neemt de Staat al hun bezittingen in beslag.
.
Het doet er niet toe of het om legaal verworven goederen gaat. Alles wordt in beslag genomen, het huis, de auto en de meubels. Als je weigert alles af te staan, krijg je van de almachtige Migratie Dienst geen Vergunning tot vertrek. 
Dus zit er niks anders op dan ‘door de ring te gaan’ en alles af te geven wat het gezin tijdens zijn werkend leven bijeen heeft kunnen verzamelen. De inspecteurs komen als roofvogels op zoek naar wat ze kunnen meenemen, een deel voor de Staat een ander deel voor eigen gebruik.

.
Niemand ontkomt er aan, zelfs de kinderen niet. Van de oma van een meisje van 13 jaar dat op reis ging om zich met haar moeder te verenigen, eisten ze alle elektrische huishoud apparaten op uit naam van het vertrekkende meisje.
.
Een goede vriendin –erg revolutionair – die emigreerde om zich met haar familie te verenigen, vertelde me verontwaardigd hoe ze op alles beslag legden. Ze moest de auto die ze met duizenden opofferingen gekocht hadden, de koelkast en zelfs het huis afgeven. Na de inspectie werd het appartement verzegeld en lieten ze haar op straat staan samen met haar dochter tot het vliegtuig vertrok. Drie dagen later. De corruptie en de misère zijn zo groot dat ze in hun aanwezigheid het slot uit de deur sloopten en in hun zak weg stopten.
.
Ik sprak met een intellectueel aan wie ze verplichtten zijn huis te betalen toen zijn ouders in Miami gingen wonen. Ze beriepen zich op een vreemde “wet” die er geen rekening mee houdt dat het appartement al betaald was en dat hij er zijn leven lang gewoond heeft. Hij legde het langzaam uit aan de niet-Cubanen. Als iemand emigreert en eigenaar is van de gezinswoning moeten degenen die achter blijven het opnieuw kopen, ook al is alles al betaald. Een goed bedachte straf voor degenen die blijven. Deze intellectueel wilde niet opgeven maar ze legden hem vriendelijk uit dat als hij niet betaalde, het huis nooit op zijn naam zou komen te staan waardoor hij het gevaar liep dat een of andere functionaris uit de buurt zal proberen hem er uit te zetten om de woning op de zwarte markt te verhandelen.
.
Natuurlijk is de Cubaanse bevolking vasthoudend en heeft geleerd met deze ‘paternalistische staat’ om te gaan, die elke keer dat een van zijn kinderen het land verlaat, woedend wordt. De inspecteurs blijft slechts de resten die men niet heeft kunnen weg geven of verkopen. Maanden tot jaren voor het vertrek wordt  ‘een bewoner’ in huis gehaald voor wie men een pseudohuwelijk en niet bestaande familieleden verzint. Die persoon moet de woning weliswaar opnieuw betalen maar ze kunnen hem er over het algemeen niet uitzetten.
.
De auto’s verliezen alle verkoopbare onderdelen alvorens te worden overhandigd, het Japanse TV toestel wordt ingeruild voor een zwart-wit Russisch toestel, de Koreaanse koelkast wordt vervangen door een Chinese, de airco verdwijnt en het gat wordt zonder sporen achter te laten, dicht gemaakt. Natuurlijk ziet men dat allemaal wel maar niemand kan iets bewijzen en het volstaat dat de inspecteurs wat rest (een slot of een paar scharnieren) kunnen stelen opdat ze het akkoord tekenen en het gezin het land kan verlaten. Maar dit alles is slechts een kleine wraak van de mensen.
.
Hoe dan ook het blijft een bittere zaak. Als de toegang van de woning wordt verzegeld, is het alsof ‘alle schepen’ verbrand worden om een terugkeer onmogelijk te maken. Er rest hun niets meer in hun vaderland, niet eens meer de mogelijkheid om terug te keren want nooit meer zal men toestaan in het land te wonen. In werkelijkheid ‘nooit meer’ zeggen is niet helemaal juist. Die ‘wet’ kent een enkele macabere uitzondering: respect van het eigendom van de graven op het kerkhof. De reden is eenvoudig, na hun dood krijgen de gemigreerden het recht om terug te keren om in hun vaderland begraven te worden.

Bron: Feranando Ravsberg, BBC Mundo , 17 december 2009
Dit artikel leidde tot honderd reacties waarvan er velen zeer lezenswaardig zijn.

EN VERDER:
is de wereld van bloggers in Cuba verrijkt met La loca del blog, de Bloggek. Bijgaande foto staat  op http://lalocadelblog.blogspot.com/ en schijnt onder jongeren in Havana hoog te scoren.
.

En er circuleert een grap over Fidel''s pensiöen:
‘Heb je gehoord dat Fidel Castro in een van zijn Refexiones zijn terugkeer naar de macht aankondigde?'
'Hoe zo??!!'
'Het schijnt dat hij er achter is gekomen dat hij het met een Cubaans pensioen niet zal overleven. '

Wensen en protest uit Havana

De wensen van een Cubaanse gewetensgevangene
.
Antonio Diaz is een Cubaanse gewetensgevangene die in een strafgevangenis in Ciego de Avila (Cuba) wordt vastgehouden. Hij zit een straf van 20 jaar uit vanwege de verspreiding van het Project Varela, een initiatief dat volgens de Cubaanse grondwet legaal zou moeten zijn. Hij stuurt de volgende kerstwens aan de bezoekers van deze Cubaweblog en de vrienden van de stichting Glasnost in Cuba.

Antonio Díaz is actief in de Christelijke Beweging van Bevrijding (MCL).

http://www.oswaldopaya.org/es/2009/12/31/mensaje-de-navidad-del-prisionero-antonio-diaz/

http://www.youtube.com/watch?v=NbCM3dGhslU
.
Studentenprotest in Havana
In oktober protesteerden studenten van het opleidingsinstituut ISA (Instituut voor Hoger Kunsten - foto hiernaast) in Havana tegen o.a. de miserabele kwaliteit van het voedsel op school en het ontbreken van water sinds enkele dagen. De rector met wie een gesprek was aangevraagd, was onbereikbaar voor een gesprek. Een decaan gaat in discussie met de studenten en stelt hen ‘een ordelijk overleg voor', de ochtend daarna.

Een Amerikaans-Cubaanse TV-zender TV Cubana, met Spaanse ondertiteling

Discussie (9.57 minuten) over de kwaliteit van het eten. (zonder ondertiteling) waarbij een studente de protesterenden probeert te overtuigen van het feit dat het eten goed is. De reactie van een andere student: ‘Ik kan me niet herinneren de afgelopen twee jaar hier een stuk vlees of kip gegeten te hebben.’ 

HAVANA voor1959:
De Malecon met slagregens; op de achtergrond Hotel Nacional.
.

De feestdagen komen er weer aan

Cubaanse studenten behalen internationaal gezien uitstekende examenresultaten op het gebied van wiskunde. Uit rapportages van internationale instellingen die het rendement meten op het terrein van exacte vakken van leerlingen op scholen in verschillende landen, blijkt dat wij van een stuk of tien landen de eerste plaats bezetten.

Het is logisch dat iemand die in Cuba woont goed is in wiskunde. Wie hier in Cuba niet kan tellen, crepeert.
We moeten onze centen tellen om in de gaten te houden hoeveel we te besteden hebben. Je kunt zeggen dat dit  overal op onze planeet gebeurt, en je zelfs iets herinneren dat planning van de gezinseconomie wordt genoemd.

Je moet inventief zijn om te overleven en zeker wanneer er een feest aankomt. Kerst komt er weer aan en Oudjaar. Zij die  vooruitkijken schaffen al vroeg een voorraad voedsel aan, want rond de 20ste worden de producten schaars. En vervolgens vraag je je af hoeveel de festiviteiten ons zullen gaan kosten.

Ham kost 35 peso’s  per pond, en voor 38 peso's per pond koop je varkenskoteletten. Een bos uien kost 12 peso’s, zwarte bonen 10 en rode bonen 12 peso per pond. In sommige 'shopings' worden hele kalkoenen verkocht -geïmporteerd- voor 12 CUC.

Een pond tomaten kost 7 peso en op sommige markten zelfs 10 of 12. Een krop sla kost 5 peso’s en de prijs van een kool ligt – als er is - tussen de 7 en 8 peso’s per pond. Olie kost 20 peso per liter in de vrije verkoop, maar is in de bodega's praktisch niet meer te krijgen. Je moet ze kopen in winkels waar je met buitenlandse valuta moet betalen. Daar kost olie  2.15 CUC’s  of 1,10 euro voor een halve liter in een plastic zak.

Bananen kosten 1 of 2 Cubaanse CUC’s  per pond, afhankelijk van de markt waar je ze koopt. Appels kosten 0, 45 Cubaanse dollars en je moet ze in 'shopings' kopen. Pak je portemonnee vast en slijp je potlood! Eens kijken hoeveel we de komende dagen te besteden hebben.

Bron: Cubanet - Lucas Garve, Fundación por la Libertad de Expresión

* Cuba kent twee munteenheden namelijk de peso convertibles of CUC met een waarde van 1, 09 dollar en de Cubaanse nationale peso. Elke CUC is 25 nationale peso’s waard.

EN VERDER:
● heeft de Cubaanse kardinaal Jaime Ortega gisteren via de Cubaanse staatstelevisie een kerstboodschap uitgesproken. Hij zei verheugd te zijn dat Cubaanse families die in de VS wonen, dit jaar het kerstfeest in Cuba kunnen vieren, dankzij de versoepeling van de reisbeperkingen door president Obama. Het is de tweede maal dat de kardinaal de mogelijkheid heeft via de televisie de Cubanen vanwege Kerstmis toe te spreken. De Cubaanse media schenken weinig aandacht aan religieuze gebeurtenissen.

Tussen 1969  en 1997 was de viering van Kerstmis officieel verboden. Dat veranderde vlak voordat paus Johannes Paulus II in 1998 Cuba bezocht. Toen werd dedag van kerstmis ook weer een vrije dag.

●  hebben vorig weekend ruim 30.000 Cubanen in Havana een concert bezocht van de Amerikaanse band Kool & the Gang. Sinds het aantreden van president Barack Obama zijn de betrekkingen tussen de Verenigde Staten en het communistische Cuba iets verbeterd en is er sprake van een culturele uitwisseling. Het was het eerste concert van een Amerikaanse band in Cuba sinds vijf jaar. Het publiek reageerde enthousiast toen de in de jaren zeventig opgerichte band oude hits inzette als Celebration en Joanna. Bassist en oprichter van de band, Robert 'Kool' Bell, zei dat hij niet als politicus, maar als muzikant in Cuba is. Hij had allang de wens om in Cuba te spelen. 'Wij geloven dat muziek alle grenzen overschrijdt'.'
.
HAVANA VOOR 1959: CALLE LINEA Y VEDADO IN 1950:

Wanbetalers bedreigd met afpakken ‘libreta’

Cubaanse gemeentelijke overheden hebben gedreigd de rantsoeneringkaart of libreta in te nemen van Cubanen die hun nieuwe Chinese koelkast niet geheel hebben afbetaald. Traditiegetrouw wordt in Cuba de nieuwe rantsoeneringkaart voor het nieuwe jaar in december uitgereikt.
.

Al eerder hadden, aldus het persbureau Agencia de Prensa Libre Oriental (APLO), ambtenaren wanbetalers gedreigd met de inhouding van salarissen of hun pensioen. Cubanet meldde dat de gemeente Calixto Garcia in de provincie Holguin bewoners waren bedreigd met met inhoudingen op hun sociale uitkering of hun pensioen (gemiddeld 9 tot 10 dollar per maand.

.

Via de libreta wordt het basisvoedsel verkocht zoals melk, vlees en andere noodzakelijke levensbehoeften als zeep en olie.

.

Dominee Delmides Fidalgo Lopez wijst er in een reactie op dat 'de getroffenen vooral zieken, ouderen en vrouwen zijn die vanwege hun geringe inkomens en de hoge kosten van levensonderhoud geen enkele mogelijkheid hebben om hun schuld te betalen.

Een aantal gemeentelijke dissidente oppositiegroepen overleggen nu met elkaar om een collectief verzoek in te dienen bij die staatsinstellingen die verantwoordelijk zijn voor deze zaken, zoals bijvoorbeeld het Ministerie van Interne Handel.

.

In Havana werd drie maanden achtereen de sociale uitkering van  de 70-jarige Zoraidia Eiras ingehouden. ‘Daarom kon ik de koelkast die ze me hebben verkocht, niet betalen want ik kreeg maar 85 peso’s en na heel veel gesoebat kreeg ik er 45 bij maar daar kan ik nauwelijks een maaltijd voor kopen.’

.

De korting zouden te maken met de nieuwe aanpak van Raul Castro waarbij er een einde moet worden gemaakt aan ‘gratuides’, of te wel gratis voordelen.

Partijkrant Granma bekritiseerde kortgeleden vorige week al de wanbetalers die niet willen betalen door de elektrische apparaten ‘die zo voorbeeldig de revolutie vooruit hebben gebracht.'Granma sprak over achterstallige betalingen van 'honderden miljoenen peso's.'

.

Foto: Henk Schaaf
.

EN VERDER:

● zou de Amerikaanse burger die, volgens de New York Times van 12 december in Havana is gearresteerd vanwege de verspreiding van mobiele telefoons, computers en andere communicatie-apparatuur onder dissidenten, aldus de website KaosenlaRed,  werkzaam zijn voor de Amerikaanse onderneming Deveolopment Alternatives, Inc (DAI), een onderneming die opdrachten uitvoert voor het State Deppartment, het Ministerie van Buitenlandse Zaken, het Pentagon en het USAID, een Amerikaanse NGO, die fondsen ontvangt van het Amerikaanse Congres.

Het Congres stemde vorig jaar in met een fonds van 40 miljoen dollar om 'de transitie naar de democratie' in Cuba te bevorderen. DAI zou in dat project een belangrijke rol spelen bij de uitvoering van werkzaamheden in Cuba. Volgens KaosenlaRed is DAI een schaduworganisatie voor de CIA. 
.

Jim Boomgard, voorzitter en CEO van Development Alternatives, Inc. zei in het weekend dat zijn bedrijf nauw samenwerkt met het State Department en bevestigde dat deze  werknemer – van wie de naam niet bekend is gemaakt - werkzaam was bij steunverlening aan de ontwikkeling van de Cubaanse civil society. Boomgard benadrukte dat het ging om 'steun aan vreedzame activiteiten aan een breed scala van geweldloze organisaties in Cuba.’

Bill Nelson, senator in Florida zei gisteren dat de Amerikaan na zijn verhoor is overgebracht naar een extra beveiligde gevangenis. Dat zou er op wijzen dat de Cubaanse autoriteiten de zaak hoog op nemen. Tot nu toe kon de Amerikaanse vertegenwoordiging in Havana nog geen contact leggen met de aangehouden landgenoot. Cuba beschouwt de steunverlening aan dissidenten en mensenrechtengroepen als een poging onrust en subversie op het eiland te zaaien.  In 2003 werden om die redenen 75 dissidenten tot zware gevangenisstraffen veroordeeld. Nelson zei verder dat de Amerikaan op het vliegveld was gearresteerd toen hij naar huis wilde terugvliegen.
Radioreportage NPR

● hebben Amerikaanse senatoren geprotesteerd tegen de geldverslindende activiteiten van TV Martí, een Amerikaans televisiestation dat speciaal uitzendingen voor Cuba verzorgt. De senatoren wezen op de voorliggende begroting van 5.5 miljoen dollar en constateerden dat de uitzendingen o.a. door de vele stoorzenders van de kant van de Cubanen, nauwelijks in dit land kunnen te worden gezien. ‘We besteden een hoop geld aan een televisiestation dat door niemand wordt bekeken,’ aldus senator Byron L. Dorgan. Senator Russ Feingold noemde  TV Martí ‘een relict uit de Koude Oorlog.’

.

● zijn 5 december in het stadje Florida (Camagüey), drie kerken gesloten, aldus de mensenrechtenactiviste Meivis Mulens. De kerken behoorden toe aan drie verschillende geloofsgenootschappen. Het gaat om de kapel Las Margaritas en El Van Van, evenals de kerk van de Pinkstergemeenten in de straat Gustavo Villena.

Belkys Portal, ook mensenrechtenactivist zegt dat een lid van de Pinkstergemeente die anoniem wilde blijven, vertelde dat agenten hen hadden gezegd dat het houden van vieringen en andere religieuze activitetien op deze plek voortaan verboden zal zijn. (Bron: Cubanet)

.

● liet de Venezolaanse leider Hugo Chávez in een rede voor aspirant politie-agenten in Caracas weten dat Cuba geen prostitutie meer kent. Zelfs de misdaad is er zeldzaam. Chávez wees er op dat ‘Cuba voorheen geplaagd was door de gesel van de prostitutie.’ Als schuldige wees hij het kapitalisme en het kolonialisme aan. De Cubaanse revolutie had dat gelukkig allemaal opgelost. Nu is dat voorbij en is zelfs de misdaad is zeldzaam geworden in Cuba, aldus Chávez.

.

.

En hoe is het nu met hem? (56)
De mogelijke herverschijning van Fidel Castro, zoals Hugo Chávez die eerder aankondigde, is dit weekend tijdens de top van de ALBA-landen uitgebleven.
.
Het enige teken van leven tijdens de ALBA-conferentie, die maandag werd afgesloten was een video met beelden van beide leiders en een brief die Hugo Chávez namens Fidel Castro voorlas. Chávez had een eerder week gezegd: ‘Fidel is er beter aan toe, dan wie van ons ook. Hij zal ons allemaal nog begraven.’

.

Chávez had al eerder gezinspeeld op een mogelijke aanwezigheid van Fidel Castro bij de ALBA-conferentie en ook Evo Morales, president van Bolivia had ‘de grote wens uitgesproken dat Fidel bij de top aanwezig zou zijn.’

Zaterdag vertelde Chávez nog dat Fidel bijna in de auto was gestapt om aanwezig te zijn bij een bilaterale Cubaans- Venezolaanse overleg in Havana. President Raúl Castro had zondag bij de opening van de top gezegd dat Fidel ‘de bijeenkomst nauwlettend’ zou volgen.

De hielenlikker

Een hielenlikker, in Cuba een tracatán genaamd, is iemand die gewoonlijk rondhangt bij mensen met macht. Je herkent ze gemakkelijk aan twee dingen, ze reageren alleen op hun directe superieur en nooit, onder geen enkele voorwaarde, verschillen ze met hem van mening. BBC-correspondent Fernando Ravsberg wijdt ons in in de geheimen van de tracatán, die niet alleen in Havana voorkomt maar ook in Miami opduikt.

Het maakt niet uit wie er boven hen staat, of het nou een politicus is, een artiest, een journalist of een directeur, hij toont zijn fascinatie door tegen ieder die het wil horen te spreken over de geweldige kwaliteiten en bekwaamheden van zijn superieur. Zijn bewondering is zo groot dat hij iedere suggestie ziet als bevel, hij gelooft dat de gezichtspunten van zijn leider onfeilbaar zijn en zijn smaak het meest gepast.  Hij gaat daarbij zover dat de vrouwen waar de baas van houdt de mooiste vrouwen zijn, dat alles gezegd met het grootste respect.

Hij zal op de hoogte zijn van alles wat zijn persoonlijke caudillo*  nodig heeft en van alle voor- en tegenspoed die hem  overkomt, van het ‘onbegrip' van zijn echtgenote tot de bloemen die aan 'de geliefde’ moeten worden gestuurd. Niets ontgaat hem, alles ziet hij als onderdeel van zijn werk.

Altijd heeft hij een rechtvaardiging klaar voor alles wat zijn superieur doet, steeds is zijn motto dat 'de baas niet slaapt tijdens het werk, maar nadenkt; de baas leest niet de krant op kantoor, hij stelt zich op de hoogte; en de baas gaat niet met de jonge secretaresse naar bed, maar werkt aan haar opvoeding.’

Om het nog wat nauwkeuriger te beschrijven: de sierhondjes voor in de auto die met hun hoofd knikken wanneer de auto rijdt, alsof ze iedere keer dat de chauffeur naar hen kijkt, instemmend knikken, worden ook hielenlikker  of tracatán genoemd. De rest van de Cubanen vindt het een erg verachtelijk type -de hielenlikker, niet de hond- maar aan de andere kant wordt hij erg gevreesd, omdat dit soort mensen een zekere mate van macht hebben, soms aanzienlijk, en het kan gevaarlijk zijn om ze te weerspreken.

Sommigen hebben het ver gebracht op de sociale ladder, en hoewel zij het kantoor van de hielenlikker niet verlaten zijn zij soms zelf ook mensen met macht, zelfs zo dat zij hun eigen hielenlikker hebben, een soort hielenlikker van hielenlikkers.

Kijk goed in de omgeving van sommige machtige mensen en het zal niet moeilijk zijn om ze te identificeren. Ze zijn altijd aan hun zijde, ze proberen intermediair te zijn tussen een zo belangrijk figuur en de rest van de stervelingen, dat wil zeggen, wij. Ze bewegen zich nerveus als een Doberman en zij lopen zich het vuur uit sloffen op iedere suggestie van de superieur. Soms lijkt het zelfs of ze de wensen van hun baas kunnen raden nog voordat deze ze verwoordt. Natuurlijk is het niet een type dat alleen in Cuba voorkomt. Ik stel me voor dat iedere lezer uit elk land zijn eigen hielenlikkers in gedachten heeft en dat hiervoor ook een regionaal woord zal zijn, al betwijfel of het zo muzikaal klinkt als tracatán, het Cubaanse woord voor hielenlikker:

Cartoonist Guama: Wat ruikt ie lekker!! (Raul Castro omgeven door vrouwen)
.
Natuurlijk spelen ze in Cuba een erg belangrijke rol. Ten slotte fungeren ze als filter tussen de persoon en de werkelijkheid, en laten ze alleen die zaken door, die hun superieur niet tegenspreken, beledigen of verontrusten. Arme u, wanneer u hem met een probleem confronteert, wanneer u probeert de geniale ideeën van de baas te betwisten of eenvoudigweg met een voorstel komt dat afwijkt van hetgeen iedere ochtend van de persoonlijke en monotheïstische Olympus van de hielenlikker afdaalt.

Wanneer iemand alleen contact heeft met zijn hielenlikker of -likkers bestaat het gevaar dat hij zich van de wereld afzondert en zo elke mogelijkheid ontbeert om in aanraking te komen met het gezonde weerwoord, zo noodzakelijk voor de ontwikkeling van ieder mens. Ondanks alles is een hielenlikker iets waar je aan went. En wanneer je er rekening mee houdt hoeveel problemen hij oplost, hoe rustig het leven aan zijn zijde is en hoe aangenaam het is om je onfeilbaar te voelen, dan moet je hem op waarde weten te schatten.

Bovendien, je raakt aan hem gehecht, want het is een ijverig type die zich opoffert om zijn superieur van dienst te zijn, ze slapen nooit en er is geen enkel probleem dat de verantwoordelijkheid van de hielenlikker te boven gaat.

Ze zijn zo belangrijk dat veel ballingen ze  hebben meegenomen naar Miami. Daar zag ik ze iedere keer dat ik een belangrijk man sprak. Ze zijn gemakkelijk te herkennen: even trouw als degene die in Cuba zijn gebleven, maar met de tegengestelde ideologie. En dat is misschien het belangrijkste probleem van de soort; hij wisselt tegelijk met zijn baas van standpunt, zelfs wanneer hij van baas wisselt. Zo zelfs dat diegenen die gisteren 'hier' hielen likten, dat morgen 'daar' doen. Wil het hebben van een hielenlikker je een aangenaam gevoelgeven dan moet je hem met zorg uitkiezen, opdat hij niet eindigt in dienst van onze grootste tegenstander onder medeneming van al onze geheimen. Het zou niet de eerste keer zijn dat dit gebeurt.   

Bron: BBC-Mundo: Fernando Ravsberg

N.B. Tracatán wordt op Cubafora veelvuldig gebruikt als scheldwoord voor een politieke tegenstander. Zowel de sympathisanten als de tegenstanders van Castro hanteren het als grof bedoeld scheldwoord. Een tegenstander omschreef kortgeleden de zanger Cubaanse Pablo Milanes nog als UN ESCLAVO CON PLATA UN CORRUPTO UN CHIVATON TRACATAN Y CHICHARRON NEGRO DE MIERDA, Corrupt,een slaaf met geld, een verklikker en een smerige zwarte.

* In de letterlijke betekenis is caudillo het Spaanse woord voor leider. Doorgaans wordt het echter gebruikt om een specifiek soort leider aan te duiden, die zijn macht baseert op persoonlijke banden en cliëntelistische netwerken. Het hoogtepunt van de caudillo's was in de 19e eeuw, alhoewel in sommige Latijns-Amerikaanse landen nog steeds caudillo's voorkomen. (Bron: Wikipedia)   

EN VERDER:.
● heeft de bekende Cubaanse diva Omara Portuondo in Las Vegas de Amerikaanse regering gevraagd een einde te maken ‘de blokkade van Cuba.’ Omara won donderdag in de VS een Latin Grammy Award in de categorie ‘beste eigentijdse tropische muziek.’ Ze won de onderscheiding voor haar cd Gracias, opgedragen aan haar 60-jarige jubileum in de muziek. Het album werd in 2008 opgenomen met o.a. de medewerking van de Cubaanse zangers Silvio Rodriguez en Pablo Milanés en de Braziliaanse Chico Buarque.

Univision met Omara Portuondo

●  De Cubaanse pianist Chucho Váldes won ook een Grammy vanwege het Beste Tropische Jazz Album Juntos para siempre /Voor altijd samen, dat hij met zijn vader Bebo Valdes maakte. Het officiële persbureau Prensa Latina noemde in een officieel persbericht wel de naam van de zoon Chuco, maar verzweeg die van vader Valdés.
.
Het dagblad van de communistische jeugdbeweging Juventud Rebelde sprak over Chuco Váldes en zijn vader en noemde de laatste niet bij naam. De websites Cubadebate en  La Jiribilla, die een beperkt bereik binnen Cuba hebben, noemden de namen van beide en plaatsten ook een foto van vader en zoon. In de Cubaanse dagbladen ging de meeste aandacht uit naar de prijs voor Omara Portuondo .
.

Vader Bebo Váldes verliet Cuba lang geleden om politieke redenen en heeft ooit gezegd nooit naar zijn geboorteland terug te willen keren zolang de Castro’s nog leven. Vader en zoon treden in het buitenland regelmatig samen op.

● woonde Raúl Castro afgelopen dinsdag de begrafenis bij van de Carmen Nordelo, moeder van Gerardo Hernández Nordelo. Nordelo is een van de zogeheten Cubaanse Vijf, die in de VS gevangen zitten en in Cuba worden beschouwd als strijders tegen het terrorisme. Raúl onderhield zich telefonisch met de echtgenote van Gerardo, Adriana Pérez O’Connor, die in Spanje was op een solidariteitstour voor de Vijf. Hij bracht haar ‘een omhelzing van Fidel’ over. Raúl Castro zei tijdens een korte tijdspraak dat dit een moeilijk moment moet zijn voor Gerardo want ‘moeders zijn gevoel en geen rede.’

●  omschrijft de journalist Paul Haven in Business Week van AP vandaag hoe de Cubaanse autoriteiten twee producten van de rantsoeneringkaart verwijderen, namelijk aardappels en erwten. ‘Dat betekent dat Cubanen zoveel van die producten kunnen eten als ze willen, zolang ze maar bereid zijn 20 maal zoveel te betalen als ze gewoon zijn.’

‘Zonder libreta, ga ik dood’

Ze dragen boodschappentassen vol bonen, rijst en bananen met zich mee. Obdulla en Sergio voeren een verhitte discussie in een winkel in Havana over de wenselijkheid dat het economisch realisme van Raúl Castro een einde zal maken aan het symbool van de gelijkheid van de revolutie, namelijk de rantsoeneringkaart of libreta.
'Vanaf 1 november kosten de erwten 30 dollarcent per kilo en de aardappels (Papa liberada: extra aardappels die niet op het lijst van de libreta staan) voor 10 dollarcent per kilo’. Dat staat geschreven op de uithangborden van de bodega’s/ staatswinkels en de groentestalletjes waar men het gesubsidieerde dagelijks basisvoedsel koopt. Het is aanleiding voor een verhitte discussie tussen de twee bejaarden, aldus het persbureau AFP.

.

Foto: Nel van Kooij

.

Een gepensioneerde militair, Sergio Alfonso (80), is duidelijk en zegt in heldere bewoordingen wat Raúl moet doen: 'De libreta is voor hij die werkt en wie het nodig heeft. De nietsnutten moet je de libreta afpakken, hij die bezig is met de verkoop en het gesjoemel van wat hij van de staat rooft. Zijn buurvrouw en vriendin, Obdulia Robert (77), bevestigt dat met je libreta en het pensioen van ongeveer 200 peso’s (8 dollar) dat een schoonmaakster krijgt, men nooit kan instemmen met de afschaffing van de libreta.
.

'Concha, oudje! Ik ga dood zonder de libreta,’zegt de vrouw met de rantsoeneringkaart in de hand, aan de deur van een winkel die gevestigd is in een oud kantoorgebouw ergens in het historische Havana.

Met de libreta betaal je voor de erwten en de aardappels minder dan de helft van de prijs, maar er wordt steeds meer gerantsoeneerd. Het is al de tweede ingreep op de libreta in de afgelopen drie maanden, toen het quotum aan bonen werd teruggebracht tot een derde en het zout tot de helft.
.

Ingevoerd in 1963, vier jaar nadat Fidel Castro aan de macht kwam, zorgde de rantsoeneringkaart voor een eerlijke verdeling van voedsel (rijst, bonen, suiker, kip, olie, koffie en eieren) onder de bevolking tegen gesubsidieerde prijzen, maar de hoeveelheden werden steeds kleiner en de Cubanen moesten maandelijks (na ongeveer 12 tot 15 dagen) de rest aanvullen met voedsel van de zwarte markt of in deviezenwinkels tegen hoge prijzen.
.

‘Ze zullen ons alles beetje bij beetje afpakken, dat lijkt beter dan alles in een keer stop te zetten. Nu hebben we al niet genoeg voor 10 dagen,’ zegt een huisvrouw in een winkel in een wijk in Havana.
.

Het thema is het onderwerp van felle debatten. Het lijkt de belangrijkste uitdaging van de regering, nog meer dan vroeger, te voorzien in de basisbehoeften. Dat is problematischer geworden door de gevolgen van de internationale crisis en de orkanen van 2008, die het land 10 miljoen dollar kostten. Maar ondanks alle pogingen de productie te verhogen, is de nationale voorraadkast van Cuba vooral afhankelijk van importen. De staat moet hoge rekeningen betalen - 2.500 miljoen dollar in 2008 – om voedsel te kopen.

.

‘Wij zijn gewend aan de libreta en moeten ons aanpassen aan de veranderingen. Het kan me niet schelen als ze me de libreta afnemen, als ik maar weet waarmee ik dingen moet betalen. Het probleem blijft steeds hetzelfde namelijk, het salaris,’ zegt Magalis Suárez, die als verpleegster ongeveer 20 dollar per maand verdient, drie dollar meer dan het minimumsalaris.

.
‘Wij willen dat de massa’s zelf deelnemen aan de oplossing van de eigen propyleeën niet wachten tot Vadertje Staat ze komt oplossen. Als zijn het duiven die slechts de bek hoeven te openen als er eten is. Zo gaat het niet,’ zei Commandante Ramiro Valdés kortgeleden.
.

Cartoonist Guama voorziet onrust onder de bevolking waarbij president Raul Castro niet wordt gespaard
.

De partijkrant Granma zei kortgeleden dat de ‘libreta op een gegeven moment onmisbaar was.’(…)'‘Maar om te zorgen dat ons socialistisch project vooruitgaat, moet iedereen van ons zich bewust zijn van de rationaliteit. Sociale rechtvaardigheid is niet hetzelfde als gelijkheid onder allen, het gaat om gelijke rechten en mogelijkheden,’ benadrukt de krant. Vandaar dat Raúl Castro op 1 oktober begon met de sluiting van de eerste arbeiderskantines, die sinds 1963 bestaan.

.

Sergio en Obdulia zijn het in principe met elkaar eens. Voor hem is het een ‘dwaasheid de libreta af te schaffen binnen het socialisme, hoewel die moet worden aangepast’, en zij wil, met de kaart en jaba (boodschappentasje) naar de winkel gaan met zo’n 35 peso’s (anderhalve dollar) om het aller-noodzakelijkste te kopen om te overleven…….’en de rest regelen we wel.’

Bron: Cubaencuentro

Mannen van het woord

Nog maar net aangekomen in Cuba, was ik er getuige van hoe twee Cubanen een zaak beklonken. De afspraak was dat de schuld gedurende een jaar maandelijks betaald zou worden. Ik verwachtte dat ze een papier zouden tekenen maar het bleef bij een wederzijdse handdruk en toen was het geregeld.

Ik moest aan mijn opa denken. Hij vertelde over de tijden dat ‘de beste garantie het woord van een man was.’ En hij vertelde ook hoe hij in ‘in vroegere tijden ‘een stuk land kon verkopen, zonder dat er van te voren documenten getekend moesten worden. Het kan natuurlijk een gevolg zijn van het heersende socialistische systeem, dat in het land heerst. Feit is dat bijna elk handeltje dat men uitvoert illegaal is, wat weer betekent dat het juridisch van geen waarde is.

Op dit eiland gaan jaarlijks duizenden auto's en motoren van hand tot hand; de meesten kunnen niet verkocht worden omdat de wet het verbiedt. Daarom vindt de verkoop plaats zonder dat de naam van de eigenaar wordt gewijzigd. Enkele wagens hebben al verschillende eigenaren gehad, ondanks het feit dat bij elk legaal traject, zoals de jaarlijkse keuring bij de politie, de oorspronkelijke eigenaar weer moet worden gezocht om mee te gaan naar de keuring. Nu zijn er hier, zoals overal, zwendelaars en criminelen die misbruik maken van mensen. Maar dit verhaal gaat niet over hen maar over het gros van de Cubanen, voor wie het gegeven woord nog waarde heeft.

Over het algemeen zijn er maar weinig problemen met zwendel. Maar het kan gebeuren dat men mondeling een motor verkoopt en later de motor weer terugwil zonder het geld terug te geven. Maar als het gebeurt, zijn de gevolgen zeer ernstig. Men vertelde mij dat een buitenlander een paar jaar terug een auto kocht, die doorverkocht aan een Cubaan en maanden later meer geld eiste omdat de auto op zijn naam stond. Het conflict eindigde met de moord op de zwendelaar.

Een huis kopen is een andere zaak, die tussen particulieren verboden is. In Havana wordt ‘verhuisd’ en wordt de functionarissen van de Woningdienst steekpenningen toegestopt. Maar op het platteland is dat veel moeilijker omdat iedereen je kent. De Cubaanse 'guajiros/boeren ‘kopen en verkopen hun huizen zonder de naam van het eigendom van de woning te veranderen. Het is ongelofelijk maar iedereen respecteert de deal, die verzegeld wordt met een handdruk en het gezamenlijk opdrinken van een fles rum.

De daardoor ontstane chaos is in sommige provincies zo groot dat er ideeën bestaan om een bevolkingsonderzoek te houden waarbij alle eigendommen op naam van de huidige bewoners van de woningen komt. Want heel veel mensen wonen al lang niet op de plek waar het huis op hun naam gesteld, staat.

Voor niet-Cubanen is het moeilijk om je een land als dit te kunnen voorstellen, waarin de eigenaar van een appartement het zonder enige garantie aan je verhuurt en waarin hij die huurt, een verhuizing accepteert zonder dat er een contract ter bescherming wordt getekend.

Tot en met de inkoop op de zwarte markt, wordt er op de pof betaald en, volgens een verkoopster, betalen de meeste Cubanen hun schuld direct af, op de dag dat ze hun salaris ontvangen. De mogelijke economische veranderingen die naderen, kunnen er toe leiden dat de situatie in het land zich 'normaliseert' en dat net als in de rest van de wereld, papieren en documenten de commerciële transacties tussen personen garanderen.

Zonder twijfel zal er dan meer orde zijn maar daar tegenover staat het verlies aan waarde in het sociale verkeer van een gegeven woord, zoals ook in de rest van de wereld is gebeurd, waar men nog slechts vertrouwen heeft in die zaken die voor het tribunaal van de rechters worden  bewezen.

Fernando Ravsberg, BBC Mundo, 30 oktober 2009

NB. Er is een website die Cubanen informeert over ‘verhuizingen.’
http://www.sepermuta.com/

EN VERDER:
● wordt de afbeelding van Che Guevara (19281967), sinds 28 oktober gezelschap gehouden door een soortgelijke sculptuur van een andere Held van de Revolutie, namelijk Camilo Cienfuegos. (1932-1959)
De metalen sculptuur van de Held van Yaguajay, is bevestigd aan de muur van het Ministerie van Informatica en Communicatie, Che hangt aan de muur van het Ministerie van Binnenlandse Zaken,
Cienfuegos kwam op 28 oktober 1959 om het leven bij een vliegtuigongeluk vanwege de onstuimige weersomstandigheden. Dat is in elk geval de officiële lezing van het ongeluk. Vanaf het moment van zijn dood, circuleren er ook geruchten over de betrokkenheid van Fidel, Raúl en Che Guevara  bij het vliegtuigongeluk.

Cienfuegos (op de foto in 1959, rechts) was volgens veel tijdgenoten van toen, in de ogen van de Castrobroers politiek onbetrouwbaar geworden omdat hij de autoritaire, communistische lijn van de revolutie in kleine kring had bekritiseerd. Latere uitgeweken Cubanen, die bij het vertrek van het vliegtuig aanwezig waren, herinneren zich ook goed dat het weer die gehele dag kalm en rustig was. Camilo groeide uit tot een held en op 28 oktober gooien scholieren als eerbetoon bloemen in rivieren en wateren. Dit jaar werd in Cuba het feit herdacht dat Camilo 50 jaar geleden stierf.

Bijna 25.000 gaarkeukens voor werknemers verdwijnen

De Cubaanse autoriteiten zullen binnenkort alle ‘gaarkeukens’ voor arbeiders sluiten. Ongeveer 3 ½ miljoen werknemers eten dagelijks in de 24.700 kantines die Cuba tot nu toe telde. In ruil ontvangen zij voortaan als compensaties 15 Cubaanse peso’s per dag. Dit bedrag wordt enkel uitgekeerd aan werknemers die kunnen aantonen ook in werkelijkheid in hun fabriek of bedrijf aanwezig te zijn geweest. Het gemiddeld maandinkomen van een Cubaan is 414 peso’s per maand of 19 dollar.

Volgens de partijkrant Granma is het de bedoeling van Raúl Castro ‘de poorten te openen naar de rationaliteit en de spaarzin’ en ‘het land te verlossen van een last die men, gezien de omstandigheden, niet langer kan dragen.’ De regering heeft inmiddels als experiment de kantines in vier ministeries, namelijk die van Arbeid en Sociale Zekerheid, Financiën en Prijzen, Binnenlandse Handel en het Ministerie van Planning, gesloten. De maatregel maakt deel uit van hervormingen van de dienstverlening, die eerder door Raúl Castro werd omschreven als  ‘onterechte en sterk gesubsidieerde gratis voorzieningen.’
.

De dagelijkse maaltijden voor 3½ miljoen arbeiders kosten de staat jaarlijks 238 miljoen euro. Daar wordt rijst, tarwe, vlees en olie voor ingekocht. Granma schrijft dat deze kosten ondermeer vanwege de hoge prijzen op de internationale markt niet meer zijn op te brengen. ‘Als een Cubaan gebruik maakt van de producten die worden verschaft via de rantsoeneringkaart en bovendien de werknemerskantine bezoekt, ontvangt hij feitelijk 64% van zijn dagelijks voedsel met subsidie van de staat.’

.

De vice-voorzitter van de Raad van Ministers, Marino Murillo, zegt in Granma ook nog dat uit een onderzoek blijkt dat in 2008 ongeveer 32.000 ton aan voedsel op onverklaarbare wijze is ‘verdwenen.’ Waarnemers menen dan ook dat de autoriteiten met de opheffing van de kantines ook een einde willen maken aan deze grootschalige vormen van diefstal en verspilling van goederen en voedsel.

Een bij-effect van de nieuwe maatregel zal de verhoging van de absentie op de werkplek zijn. Nu al klagen de autoriteiten dat veel personeel tijdens de werkuren de fabriek of het bedrijf verlaat, bijvoorbeeld om in een rij voor de winkel te kunnen staan. Hoogleraar Nicolas Mendez is van mening ‘dat arbeiders als enkele uitweg hun werk definitief zullen verlaten en op een andere manier aan werk en inkomen te komen. Dan is de remedie erger dan de kwaal, maar dat gebeurt in dit land wel vaker als men een oplossing voor een probleem bedenkt.
.

Video: Adios, comedores obreros
,

EN VERDER:

● is de voorman van de Christelijke Beweging voor Bevrijding (MCL) in Santiago, Augustin Cervantes dinsdag tot twee jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens het toebrengen van letsel. Volgens Oswaldo Paya, landelijk leider van de MCL, werd Cervantes door een provocateur aan huis bezocht en met een mes bedreigd. Augustin en een buurman konden verder geweld voorkomen. Cervantes was al eerder aangehouden. Toen had een lid van de Cubaanse geheime dienst hem toegesnauwd dat hij ‘geen volgende overhandiging van handtekeningen voor het Project Varela meer zou meemaken.’
.

Oswaldo Paya's telefoon werd maandag vlak voor de arrestatie van Cervantes afgesloten. Toch werd hij om de tien minuten  gebeld waarbij bij het opnemen slechts ruis werd gehoord. ‘In de omgeving van mijn woning rijden agenten van de Cubaanse geheime dienst op motoren en in auto’s rond, waardor er in de buurt angst heerst. Mijn familie wordt bang gemaakt en ook iedereen die mijn huis in- en uitgaat,’aldus Paya in Havana.
.

●  gaat Lada afscheid nemen van zijn iconen. De zogeheten Classic-modellen, de 2100-modellen, gaan uit productie. De auto is niets meer of minder dan een aangepaste Fiat 124.  Eén van de exportmarkten is Cuba, waar de politie zich verwent met de sedan. Op het eiland zijn naar verluidt 100.000 exemplaren te vinden, zo'n 30% meer dan er klassieke Amerikaanse wagens rijden. De vraag is of Lada snel terrein gaat verliezen op de Cubaanse markt.
.
Het Russische label kent inmiddels een cult-status, maar ondervindt hardnekkige concurrentie van Geely. China is inmiddels de op één na populairste handelspartner van Cuba, vandaar dat de lokale dienders hun Russische staatsmobiel inleveren voor de Chinese tegenhanger.
.
Voor de Cubaanse Lada-liefhebber -er bestaat ginds zelfs een heuse fanclub voor de Russische automobiel- is er goed nieuws. De boot met een nieuwe lichting is onderweg. Helaas zijn plannen om een lokale fabriek op het eiland neer te zetten in de ijskast beland.

Nieuw publiek debat over dagelijkse problemen

Voor de tweede maal sinds hij in 2007 tot president werd gekozen, heeft Raúl Castro een debat in heel het land aangekondigd, ditmaal over de rantsoenering van voedselproducten, de diefstal op de werkplek, de subsidies en de zwarte markt. Een maand lang zullen in fabrieken, op universiteiten en in woonwijken 10 thema’s ter discussie staan.
.

De thema’s komen uit een toespraak van Raúl, die hij in augustus uitsprak voor de Nationale Vergadering van de Poder Popular. 'Het is van groot belang dat deze bijeenkomsten gekenmerkt worden door absolute vrijheid, oprechtheid van spreken en respect voor standpunten die van elkaar verschillen,'aldus een richtlijn die niet werd gepubliceerd maar waar persbureau Reuters over beschikt.

In de vergaderingen wordt de al eerder geopperde afschaffing van de rantsoeneringkaart besproken die in 1962 in Cuba werd ingevoerd, maar ook de subsidies op het openbaar vervoer en de gratis maaltijden in fabrieken en onderwijsinstellingen.
.

De eerder gehouden discussieronde in 2007 kenmerkte zich door grote openheid en leidde tot duizenden voorstellen voor verbeteringen. In Cuba zelf is de opvatting te horen dat met alle aanbevelingen weinig is gedaan. Reuters stelde Cubanen op straat vragen over de nieuwe rond van gesprekken. Sommigen zien er een eerlijke poging in om het dagelijks leven te verbeteren, anderen vermoeden een poging om bezuinigingen door te voeren, waar de regering al lang toe heeft besloten.

'Het voedsel dat ik maandelijks mijn libreta/rantsoeneringskaart krijg was tot voor kort genoeg om 15 dagen te overbruggen nu kom ik er nog maar 10 dagen mee rond,’ zegt Jorge die bouwvakker is.
.

In zijn toespraak van augustus wees Castro erop dat het gebrek aan deviezen zou leiden tot inperking van de importen, verlaging van de begrotingen tot en met het bevriezen van betalingen o.a. aan buitenlandse ondernemingen. Ook wees hij er op dat het ‘gelijkheidssteven’ niet onder het socialisme zal worden gerealiseerd, wel de gelijke kansen.
.

Tekst van Raul Castro in het Spaans, 1 augustus 2009

.

Panfilo verblijft in de psychiatrisch ziekenhuis Mazorra in Havana. Een medewerkster van Noticias 41, Giani Romero deed zich voor als een goede bekende en maakte een kort videogepsrek met hem.
. 

Het volledige concert van zondag jongstleden is hier te zien/

Er is een ook kwalitatief betere videoband opgedoken over de heftige botsing tussen autoriteiten en de organsitoren van het concert in de hal van Hotel Nacional enkele minuten voor de aanvang ervan. De emoties liepen hoog op, er werd gedreigd met het stopzetten van het concert maar een interventie van Orishas-lid Yotuel (‘Als we nu stoppen, winnen zij’) maakte dat Bose uiteindelijk toch verder ging. Citaat van een geemotioneerde Bose: ‘Waarom worden we zo dwarsgezeten. Waarom worden we zo vernederd?’

Cubaanse huishoudens voelen voedselcrisis (2)

Klanten van een bakkerij in Havana hebben geklaagd over de smaak van het brood dat er wordt verkocht. Zij vermoeden dat er kakkerlakken in het deeg zaten. Een werknemer van de bakkerij liet weten dat de ovens kapot waren en dat na reparatie de ruimte niet is schoongespoten en de machines niet zijn schoongemaakt. Het broodje van 80 gram dat onder de bevolking wordt verspreid voor een bedrag van 5 centavos is van slechte kwaliteit. Maar het is de enige optie voor veel kinderen om op school wat te eten.  Ander brood kost 10 nationale peso’s per pond en dat is voor veel gezinnen onbetaalbaar. Er wordt ook brood tegen de veel duurdere convertibele peso’s verkocht. De kwaliteit van de ingrediënten is dan ook veel groter.
.

.

In Havana is er een tekort aan waspoeder. Magaly Norvis (Hablemos Press) meldt lange rijen voor La Época (zie foto hieronder), een deviezenwinkel aan Galiano y Neptuno. Zondag moest de politie tussenbeide komen om de lange rijen te reguleren en om ruzie onder de wachtenden te voorkomen. Het personeel heeft opdracht gekregen niet meer dan twee zakken waspoeder van 250 gram elk aan elke klant te verkopen. Enkele dagen geleden kreeg elke klant nog tien zakjes. Een werknemer van de winkel La Filosofía zegt: ‘Zelfs de eigen werknemers kennen de oorzaken van de schaarste niet en kunnen de klanten er niets over vertellen.’ Ook in andere winkels in Havana wordt een tekort aan wasmiddelen gesignaleerd ondanks de prijsverlaging die de regering vorige week afkondigde.

.

Vorige week publiceerden officiële kranten in Cuba het bericht dat er dagelijks duizenden kilo’s aan voedsel verloren gaan vanwege allerlei bureaucratische regels. Ambtenaren vertelden de media dat er vaak veel tijd verloren gaat tussen het oogsten, het opslaan en het vervolgens weer vervoeren naar de voedselmarkten in de stad en de consumenten. Veel vlees en groenten komen dan in slechte staat op de kraampjes terecht.

.

Veel voedsel gaat ook verloren door diefstal. De journalist Leafar Pérez meldt dat diverse medewerkers in winkels en restaurants in de wijk Cerro, tussen 14 en 19 augustus zijn gearresteerd door medewerkers van de technische recherche. Volgens de buurtbewoner Ramón de Jesús Pereda, vonden agenten grote hoeveelheden  verborgen goederen en voedsel. De gearresteerden zullen hoge straffen krijgen en andere betrokken zoals vrachtwagenchauffeurs, stuwadoors, boekhouders en inspecteurs krijgen hoge boetes en zullen hun job verliezen.
.

Zeventig ton melkpoeder is spoorloos verdwenen. Het lag opgeslagen in de loodsen van de haven van Havana. Jaime Leygonier, onafhankelijk journalist meldt dat de technische recherche en het Ministerie van Binnenlandse Zaken een groot onderzoek in de haven is begonnen. De verdwijning vond plaats enkele maanden nadat de politie een netwerk van zwarthandelaren in melkpoeder, had opgerold. Een bron zegt dat er angst heerst onder de havenarbeiders voor verklikkers. ‘Een bevrachter of een bewaker in de haven kan wel eens wat melkpoeder meenemen voor zijn gezin of zelfs een zak om te verkopen maar de bevoorrading van de zwarte markt van een stad als Havana met drie miljoen inwoners is onmogelijk met deze kleine hoeveelheden. De gigantische roof moet met medeweten van personen op het hoogste regeringsniveau plaats gevonden hebben. Zeventig ton steel je niet door het door een raam te gooien maar dat doe je met papieren, handtekeningen en stempels van boven. Zo kwam deze melk ooit Cuba binnen.’

.

Journaliste Tania Díaz Castro merkt op dat het mensen die een eigen zaak willen beginnen, of actief zijn op het gebied van de mensenrechten in Cuba aan veel vrijheid ontbreekt. Het geldt zelfs voor de straatverkopers van de avocadovrucht. In het kustplaatsje Santa Fe, ten westen van de hoofdstad, verkopen veel bewoners discreet vanuit hun woning avocados. Ook lopen bewoners met wat avocados in een plastic tas door de stad en verkopen de vrucht voor 10 tot 12 peso’s nationale munt of twee voor een chavito, ongeveer een dollar. Iedereen – van politie agent tot een legerkolonel – heeft wel een avocadoboom in de tuin staan. Dat is goede handel want de vrucht kan direct aan de klant worden verkocht en op de staatsmarkten is die vaak niet te vinden. Díaz Castro concludeert dat een gezonde en rijke vrucht als de advocaat onder dit regime tot het meest clandestiene voedsel is geworden en op straat van hand tot hand gaat. Vaak nog te duur voor een gemiddelde Cubaanse arbeider met een maandsalaris dat niet hoger dan 400 peso’s of 16 euro’s.
.

Diaz Castro vraagt zich af of veel Cubanen geholpen worden door de standaardreacties in de gecontroleerde pers in Cuba op dit soort fenomenen. De kranten herhalen keer op dat anderen het nog slechter hebben zoals de immigranten in de VS die als slaven moeten werken, veel bewoners van Texas die in extreme armoede leven, de ondervoeding van de kinderen in Latijns Amerika of de duizenden mensen die maandelijks in de Soedanese provincie Darfur sterven.
.

EN VERDER:

● constateert Miriam Celaya, alternatief blogger in Havana dat de Cubaanse media weinig aandacht schenken aan het aanstaande concert van Juanes op 15 september aanstaande. Laat staan aan de discussies hierover buiten Cuba. Zij erkent geen fan van Juanes te zijn, gewoon omdat ze zijn muziek niet kent maar ze weet dat de zanger in Cuba op een warm onthaal onder de jongeren kan rekenen. Zij is voorstander van het concert omdat ‘het kan bijdragen aan een doorbreken van het isolement van Cuba. Zij wil Juanes nog wel op enkele dingen wijzen voordat hij zijn concert begint op ‘de meest symbolische locatie van de decadente Cubaanse revolutie namelijk het Plein van de Revolutie.’
.

De plaatsen het dichtst bij het podium zullen niet door zijn grootste bewonderaars worden bezet maar door  een contingent van jongeren afkomstig van de Universidad de Ciencias Informáticas, militante communisten van allerlei universitaire faculteiten, de studenten van de school van het Ministerie van Binnenlandse Zaken, de medische opleiding Escuela Latinoamericana de Medicina, allemaal mensen die het huidige systeem zijn toegewijd. Dat voorkomt dat elk ander non-conformistisch initiatief ( van ‘contrarevolutionairen’ zeggen ze hier) de kop kan worden in gedrukt en niet door de media wordt uitgezonden. Het gehele Plein zal worden bewaakt door veiligheidstroepen om de orde te bewaren en ongewenste manifestaties of niet gewenste uitingen (zoals de kreet ‘Vrijheid’) te voorkomen.’

Net als de Cubaanse rocker Gorki Aquila wijst ze er op dat het regime het concert zal politiseren hoewel Juanes verzekert dat er geen sprake is van ‘een politieke daad’.  Een van de regimevriendelijke zangers* zal ongetwijfeld  een ritueel revolutionair lied ter ere van Castro aanheffen of een lied opdragen aan de ‘vijf onterecht gevangenzittende Cubanen in de Verenigde Staten.’ Desondanks wenst Miriam Celaya de Colombiaanse zanger succes en hoopt dat hij voldoende kracht en overwicht zal tonen om ‘met deze demonen om te gaan zonder er zelf door vergiftigd te worden.’
Weblog Miriam Celaya (Engelstalig)

.
* Sylvio Rodriguez wordt wel beschouwd als een belangrijk Cubaans zanger die zich sterk verbonden voelt met de revolutie en Fidel Castro. Hij zal op 15 september optreden tijden het concert van Juanes.

Hij ontkent in een interview met BBC Mundo dat de Cubaanse autoriteiten de deelname van sommige zangers (zoals Willy Chririno, Gloria Estefan of Gorki Aquila) zouden hebben verboden alhoewel er ‘bezorgdheid is over zeer subjectieve uitspraken over de Cubaanse werkelijkheid.’

Op de vraag of artiesten als Julio Iglesias, Willy Chirino, Celia Cruz, Gloria Stefan en Olga Guillot in Cuba verboden zijn, antwoordt Rodriguez:

‘Ik was ook ooit verboden en hier ben ik. Ik heb geen zin om het land over te laten aan dwazen.(...) ‘Hier luistert men naar alles. Maar wat ik niet wil ontkennen dat veel Cubanen geschokt zouden zijn als hun leiders of de idealen waar men bijna een halve eeuw voor heeft gevochten, zouden worden beledigd.’

Cubaanse huishoudens voelen voedselcrisis (1)

De bezuinigingsmaatregelen die de Cubaanse regering begin dit jaar afkondigde, worden ook voelbaar in het dagelijks leven van elke Cubaan. Sommige vrezen een terugkeer naar de Speciale Periode nadat de Sovjet Unie de hulp aan Cuba stopzette. Slechts een enkeling herinnert zich nog Fidel Castro's uitspraak uit de eerste jaren van de revolutie: 'Socialisme is overvloed' of zijn voorspellingen dat Cuba spoedig meer melk als Nederland en meer kaas als Frankrijk, zou produceren. Voor de zoveelste maal in de geschiedenis van de Cubaanse revolutie is het devies nu de broekriem aan te halen. Hier volgen enkele feiten van de afgelopen weken.
.

Sinds kort is het verplicht om bij de aankoop van verse vis niet alleen de rantsoeneringkaart of libreta maar ook je identiteitsbewijs te tonen. Onafhankelijk journalist Georgina Noa (van het persbureau Red de Comunicadores) meldt dat dit o.a. het geval is in de slagerij van Arroyo Naranjo, een buitenwijk van Havana. Juana Alfonso, klant van deze slagerij: ‘Dit is het. Dat je om vis te kunnen kopen nu ook al je identiteitspapieren moet laten zien. Binnenkort moet je nog een goedkeuring van de politie meenemen om vis te kunnen kopen. Ik snap niet wat ze met al die controles willen.’ De verkoopster in de slagerij legde de ontevreden klanten uit dat de maatregel van bovenaf is opgelegd.  ‘Ik ben niet degene die daar een verklaring voor kan geven. Deze regel treft u maar ook mij. Ik moet nu niet alleen de libreta maar ook nog al die andere papieren checken voordat ik vis kan verkopen.’
.

Santa Amalia, in de deelgemeente Arroyo Naranja van de hoofdstad, is een van de buurten die door de voedselcrisis zwaar getroffen wordt. De verlaging van de hoeveelheden van basisproducten via de libreta, de hoge prijzen op de voedselmarkt en de inperking van de mogelijkheid om als zelfstandige te werken, hebben daar tot onvrede bij de bevolking geleid.
.
Een vrouw (66), die niet met name genoemd wil worden probeert economisch te overleven door allerlei dingetjes te verkopen zoals duro frio (zelfgemaakt waterijs), roomijsjes en andere zoetigheden. ‘Je verdient er niet veel mee, maar het helpt me in ieder geval om het dure vlees te kunnen betalen, dat ik op mijn leeftijd nodig heb. Op een gegeven moment kreeg ik van inspecteurs en politie een boete van 1500 peso’s voor illegale verkoop. Toch blijf ik het er op wagen, want de enige manier is de boete betalen en doorgaan met eten’, zo merkt de geïnterviewde vrouw op die het recente politieoptreden trotseert.
.

De rivier die Santa Amalia in tweeën deelt en waar het riool van de huizen is voor kinderen en jongeren een belangrijkste leverancier van voedsel geworden. Iedere middag gaan ze er klaria (redactie: een goedkope vissoort) vangen. Rosbiel, een jongen van 13, merkt op: ’Het idee om in deze rivier te komen vissen, bevalt me niet erg. Ik weet dat ik ziek kan worden van al die viezigheid. Maar daar zijn medicijnen voor en de honger verdwijnt alleen door te eten’. Terwijl de Cubaanse overheid de hele bevolking aanspoort tot energiebesparingen, vreest een deel van de bevolking dat de moeilijke jaren van de Periodo Especial * zullen terugkeren. Op de foto wordt de vis door jongeren schoongemaakt.
.

Vorige maand hebben moeders in de wijk Arroyo Naranjo in Havana geprotesteerd tegen de slechte kwaliteit yoghurt die hun kinderen te eten kregen. Een van de getroffenen, Enid Hernández Luque, woonachtig in Güinera 114, tussen B en C in de buurt Mendosa besloot de zaak te onderzoeken ondermeer omdat de autoriteiten onverschillig reageerden op de klachten. Uit het onderzoek bleek dat de productiewijze van yoghurt in de fabriek was veranderd. Een deel van de natuurlijke yoghurt, bedoeld voor kinderen onder  de 7 jaar, werd op de zwarte markt verkocht. De werknemers wilden zo hun lage salarissen compenseren. Vervolgens werd de overgebleven yoghurt aangelengd met water en soja. Het eindresultaat bevat minder voedingsstoffen en schaadt de kinderen. Cubaanse kinderen boven de 7 jaar krijgen yoghurt met soja in plaats van melk als deel van het basisvoedsel dat de rantsoeneringkaart verstrekt. Jongere kinderen die geen melk lusten, krijgen ook yoghurt maar dan in de natuurlijke vorm.

Een restaurant voor de plaatselijke bevolking vlak bij Havana, werd deze week vier dagen gesloten omdat er geen bakolie is.
.

* De Speciale Periode in Cuba begon op het moment begin jaren negentig toen de Sovjet Unie de hulp aan Cuba (5 miljard dollar per jaar) stopzette en het land aan de rand van een sociaaleconomische crisis belandde. Om deze crisis te bestrijden werd het massatoerisme ontwikkeld, ontstond er ruimte voor buitenlandse investeerders en werd de dollar gelegaliseerd. Ook werden particuliere initiatieven op kleine schaal aan de eigen bevolking toegestaan in de vorm van casas particulares (waarbij toeristen konden overnachten in particuliere woningen) of restaurantjes of paladaressen.
.

EN VERDER:
heeft de voorman van de Cubaanse rockgroep Porno Para Ricardo (PPP), Gorki Aguila gezegd dat het voorgenomen concert van de Colombiaanse zanger Juanes op het Plein van de Revolutie in Havana gemanipuleerd kan worden door het regime. Gorki noemde het voornemen van Juanes 'zeer naief en zelfs onsamenhangend omdat hij spreekt over vrede in het land zonder de oorzaken van het ontbreken van vrede te noemen.'

Gorki doelt o.a. op het gebrek aan vrede en vrijheid waar de Cubaanse regering zelf schuldig aan is. Hij zei bereid te zijn om op te treden tijdens het concert (in een interview met de Spaanse krant El Pais zei Juanes het plan te hebben Porno Para Ricardo uit te nodigen) maar tot nu toe is hij door niemand benaderd. 'Wanneer Porno Para Ricardo zijn songs kan zingen tegen de tirannie, zal de Plaza van karakter veranderen en een ander imago krijgen.' Wel liet hij weten die mogelijkheid uiterst klein te achten namelijk '0,1%  de dinosaurussen kennende die het land regeren.' Hij veroordeelde 'daden van fundamentalisme' zoals die van groepen rechtse Cubanen die cd's van Juanes tijdens demonstraties in Miami vernielden. 'Men moet het besluit van Juanes respecteren,'aldus Gorki Aquila. 
.

Interview Telemundo51 met Ricardo Aquila (9 minuten)

Foto: vorig jaar moest Gorki voor de rechter verschijnen

Cuba voor eind 2009 zonder toiletpapier

Officiële bronnen in Cuba erkennen dat het land grote moeite heeft om de invoer van 24 basisproducten te bekostigen. Dat kan ondermeer betekenen dat er aan het eind van 2009 onvoldoende toiletpapier voor alle burgers beschikbaar zal zijn, aldus deze bronnen.
.
Als gevolg van de economische crisis heeft het eiland, dat 60% van al het voedsel importeert, de inkomsten uit het toerisme drastisch zien dalen. President Raúl Castro waarschuwde vorige week al dat het regime zich gedwongen zou kunnen zien de importen te verminderen en nieuwe onderhandelingen te beginnen met de schuldeisers in het buitenland. De Cubaanse regering heeft prijsdalingen aangekocht voor 24 basisproducten die in deviezen worden verkocht om zo de gevolgen van de economische crisis voor de bevolking te verkleinen. Voor het einde van 2009 wordt een tekort aan toiletpapier verwacht.

De partijkrant Granma, spreekbuis van de regerende Cubaanse Communistische Partij, liet vrijdag eerste vicepremier José Ramón Machado aan het woord (op de foto naast Castro tijdens de 26-Juli viering) die toegaf dat de chronische economische crisis in Cuba door de financiële wereldcrisis is verergerd. Hij wees ook op de schade van 10 miljard dollar die drie orkanen vorige jaar veroorzaakten.

De prijsverlagingen voor voedsel en producten voor de persoonlijke hygiëne bedragen tussen de 5,4 en 27 dollarcenten. De voorziene daling van de inporten met 20% voor dit jaar wordt al zichtbaar bij diverse halflege stalletjes op de voedselmarkten.
.
Cubanen hebben een rantsoeneringsboeken waarmee ze een aantal sterk gesubsidieerde voedselproducten kunnen kopen, goed voor twee weken. Voor de overige weken van de maand moet voedsel worden gekocht deviezenwinkels. Die werden in de periode na 1990 opgezet om de dollars van Cubaanse emigranten in de VS te kanaliseren. De prijzen zijn daar soms 200% hoger. De Cubaanse overheid geeft de schuld hiervan aan het commerciële embargo van de VS en de werking van de kredietmarkten op internationale schaal.

Bron: Reuter, 7 augustus 2009

EN VERDER:

● wordt het gedachtegoed van Fidel Castro op politiek- en filosofisch gebied gebundeld en dit weekend als een soort ‘rode boekje’ in Havana  gepresenteerd. Het moet, aldus de uitgeverij de lezers kennis laten maken met een waardevolle erfenis voor het ideologisch debat in de hedendaagse wereld en bij de opbouw van het socialisme in Cuba zelf. Op alfabetische wijze worden criteria en concepten, ooit ontwikkeld en uitgeschreven door El Comandante en Jefe Fidel Castro, geordend.

Op de website KaosenlaRed verschenen al diverse reacties; het is niet altijd goed te beoordelen of de reacties serieus of ironisch zijn bedoeld.

Maar weinig malen in de geschiedenis van het menselijk denken gaan gedachten en actie samen in een persoon. Ik zou graag een exemplaar willen ontvangen. Kan Kaos enlaRed me melden waar het boekje in het buitenland beschikbaar is.

Ik zou graag uit het boekje willen leren hoe iemand 50 jaar lang absolute macht kan uitoefenen en dat er dan toch nog mensen zijn die zeggen dat hij geen dictator is

Wat emotioneel! Een boek met het denken van de Comandante en Jefe, ordene. Wat een emotie, ik sterf bijna, wat een rijkdom. Wat zal dit bijdragen aan de redding van de Cubaanse economie.

Wat schitterend!!! Net zoiets als het Rode Boekje van Mao, zodat we allemaal exact weten hoe we moeten denken, spreken en doen. En omdat ‘El Gallo’ van iedereen op de wereld alles het beste weet, zal de hele wereld zich moeten richten naar de wijze lessen van de Leider, vooral die over de economie.
(Met El Gallo wordt Fidel Castro bedoeld)

En zijn gedachten zullen alfabetisch geordend worden! Wat mooi. Ik beloof het te lezen, te beginnen tijdens slapeloze nachten.

Dit boek zal Cuba redden van de chaos, het zal haar meer ontwikkeld en welvarend maken. Iedereen moet dit boek wel in huis hebben. En zeker de lezers van KaosenlaRed moeten het kopen. Het is de Bijbel van de anti-imperialisten. Viva Fidel, El Jefe, El Comandante!!   

Ik hoop dat het op toiletpapier wordt gedrukt. Dat komt het zeker nog te pas.

Busvervoer in Havana opnieuw in de problemen

Juan Mario Rodriguez, correspondent van Misceláneas de Cuba
beschrijft op 8 juli 2009 hoe na een korte opleving, het openbaar vervoer in Havana opnieuw overvol, duur en chaotisch dreigt te worden.

Vanuit mijn wijk Consejo Popular Güinera in de gemeente Arroyo Naranjo, naar het centrum van de hoofdstad reizen, is in deze tijden van crisis weer een ware heldendaad geworden. De klus kan de burger meer dan 20 peso's kosten als je geluk hebt en het in prive taxi kan doen.

De al niet zo nieuwe guaguas (bussen), hebben het vervoersprobleem in de hoofdstad niet echt opgelost. De meeste passagiers betalen hun vervoersbeweijs niet en zijn enkele chauffeurs die niet stilhouden op de officiele stopplaatsen. De route P-13 bij ons is één van de trajecten in de hoofdstad waar de slechtste service wordt verleend.

Het aantal ritten is verminderd op momenten waarvan het ministerie van Vervoer denkt dat er minder passagiers zijn, maar door de zomer en de schoolvakanties is de situatie alleen maar gecompliceerder geworden. Daar moet nog worden bij gezegd dat de bussen van bedrijven die werknemers vervoeren er alles aan doen om geen passagiers van de officiele stopplaatsen van het stedelijk busbedrijf mee te nemen.

Bron: www.miscelaneasdecuba.net

Cubaanse dierentuinen verkeren in nood

Een leeuw met de symptomen van een grenzeloze honger, vogels die elke dag magerder lijken te zijn geworden en de lust hebben verloren om nog te vliegen plus reptielen die er bepaald niet appetijtelijk uitzien. Dat beeld biedt de dierentuin van de stad Cardenas aan Straat 23 y Concha. Dat meldt Hugo Araña, onafhankelijk journalist. De hele lokatie oogt deprimerend ondanks het feit dat de staat en een ngo sinds enige tijd 10 duizend pesos doneren voor reconstructie van deze dierentuin. Die verbouwing moet nog steeds beginnen.

Maar nog ernstiger is het feit dat deze dierentuin 16 mensen in dienst heeft die voornamelijk elke dag met hun armen over elkaar zitten in plaats het werk te verrichten dat op een plek als deze, gedaan moet worden.

Het resultaat is nu dat de instelling voor het publiek gesloten is niet vanwege schaarste aan dieren maar omdat overal struikgewas en ander kreupelhout groeit tot op de wandelpaden toe waardoor het voor mensen onmogelijk is zich er nog te bewegen.

Onafhankelijk journalist Niurka Caridad Ortega Cruz meldt dat het bij de dierentuin in Trébol,gemeente Calabazar in Havana aan de Calle Sotto niet veel beter is gesteld. Daar maken vooral de omwonenden zich zorgen over de kans dat de dieren makkelijk kunnen ontsnappen. Van de meeste hokken zijn de hekken stuk.

Mevrouw Odalis Morón García, zegt dat ze bij de leiding van deze dierentuin heeft geklaagd maar ze heeft geen antwoord gekregen. Deze situatie duurt nu al vier jaar. Het hekwerk is op 9 plaatsen gebroken; via enkele openingen zou je zelfs met een  vrachtwagen kunnen binnenkomen. Mensen stelen de hekwerken zowel die van ijzer als die van steen.

In de Pradera Africana (de plek waar de wilde dieren verblijven) zijn ook enkele scheuren en openingen te zien die gevaar opleveren voor de bezoekers. In een geval ontsnapte een rinoceros en die moest worden afgemaakt.

De hoofdstraat van Trébol leidt naar de ingang van het Parque Zoológico Nacional. Deze straat telt maar liefst acht mesthopen die opgehoopt liggen tegen de muur van de dierentuin.

Odalis Morón García en Luisa García Echevarría, maar ook anderen die anoniem willen blijven, maken duidelijk dat de bewoners hun vuilnis daar wel neer moeten neergooien want de autoriteiten weigeren containers en dergelijke te plaatsen of de vuilnis van de buurt op te halen. Soms wordt de vuilnis eenmaal per maand opgehaald.

De buurtbewoners hebben bij het gemeentebestuur geklaagd zodat het vuil zal worden opgehaald dat zich nu alleen maar ophoopt. Zij vrezen ongezonde situaties in de regio; nu al zijn er veel muizen en insecten.

Jacht op paladaresen met superwinsten

Begin april werd bekend dat de goedlopende paladar (particulier eethuisjes) Hurón Azul in Calle Humboldt in Havana door de autoriteiten was gesloten. Juan Carlos Fernández García werd in een onderzoeksrapport van de technische recherche ((DTI)) van een groot aantal delicten beschuldigd. Dit rapport lekte uit (zie de vertaalde tekst hieronder) en in Havana circuleert nu ook een video waarop duidelijk wordt dat de autoriteiten aan lucratieve particuliere horeca-activiteiten graag een einde proberen te maken. In Cuba is kreeft eten een misdaad en met succes in zaken kan je in de gevangenis terechtkomen.

De geplaatste foto’s van de in beslaggenomen goederen zijn waarschijnlijk door de economische politie genomen. Wie de foto’s en het onderzoeksrapport liet lekken is onbekend; de kans bestaat dat de autoriteiten het zelf hebben gedaan om eigenaren van deze particuliere restaurantjes schrik in te boezemen. De ervaring leert echter dat er meer nodig, voordat Cubanen een einde maken aan winstgevende al-dan-niet legale klussen.

Blogger Yoani Sánchez beschrijft in Feestnijd de sluiting van Hurón Azul en schrijft dat dit de enige mogelijkheid voor de overheid is om de hand boven het hoofd te houden van ‘inefficiënte overheidsrestaurants en eigen culturele centra.’ Sánchez moet denken aan ‘de oude man die de auto’s bij de ingang bewaakte, de vrouw die de afwas deed en nu zonder werk zit, maar in eerste plaats aan de kinderen van Juan Carlos. Ze zullen, door de voorbeeldige zaak van de Hurón Azul, wel begrepen hebben, dat je – om te slagen in het leven – dit eiland moet verlaten.’

Video die in Havana circuleert

Yoani Sánchez: Feestnijd

Een powerpoint presentatie, die hier de rondte doet, geeft details over de sluiting van een beroemd restaurant in Havana. Een reeks foto’s – waarschijnlijk genomen door de economische politie (DTI) – toont de ‘bewijzen’ tegen de verdachtmaking aan het adres van Juan Carlos Fernández García, uitbater van de paladar Hurón Azul (de Blauwe Reiger Ik heb zojuist het rudimentaire multimediabestand afgesloten met een gebaar van afschuw en nou niet exact vanwege de belangwekkende gegevens die getoond worden.

De nare smaak in mijn mond bevestigde mij dat het bezit van bepaalde zaken slechts voorbehouden schijnt te zijn aan hen die ons vanaf het podium gelijkheid opleggen. De lijst van delicten deed mijn misselijkheid ook niet verdwijnen: de verkoop van verboden levensmiddelen zoals kreeft en rundvlees, het hebben van meer dan 12 stoelen in het restaurant, het geven van krediet aan schilders, zodat ze daar zouden eten, het zich opwerpen als kunstpromotor, het betalen van een enorme elektriciteitsrekening, het in voorraad hebben van veel contanten en – de hoogmoed – het willen openen van een restaurant in Milaan.

Alsof het niet veel makkelijker zou zijn om de verkoop toe te staan van de diertjes met voelsprieten die in onze zee leven, om Juan Carlos te feliciteren met zijn werk als cultureel ambassadeur en om te sanctioneren dat iedere paladar zoveel stoelen en personeel inzet als hij denkt dat goed is. Maar nee, dit alles toelaten zou een te sterke concurrentie voor de inefficiënte overheidsrestaurants en cultureel centra in de hand werken. Als je toestaat dat de Hurón Azul blijft groeien, loop je het risico dat de eigenaar op een dag een kunsttijdschrift wilt uitgeven of een museum wilt openen voor zijn privécollectie.

Ik voel mee met hen die deze foto’s maakten. Aan de wellustige blik van de lens op het voedsel is het diepgaande voedseltekort te merken van degenen die het dossier voorbereidden. Ik voel een immense schaamte omdat de politie van mijn land zich bezighoudt met het vastzetten van ondernemende burgers, terwijl de straten zich vullen met tasjesrovers, dieven en zwendelaars. Ik ben bedroefd om de jaloezie die de buren moeten hebben gevoeld om hem zoveel voorspoed niet te gunnen. Ik denk, boven alles, aan de oude man die de auto’s bij de ingang bewaakte, de vrouw die de afwas deed en nu zonder werk zit, maar in eerste plaats aan de kinderen van Juan Carlos. Ze zullen, door de voorbeeldige zaak van de Hurón Azul, wel begrepen hebben, dat je – om te slagen in het leven – dit eiland moet verlaten.

Bron: Blog Yoani Sánchez, 8 april 2009

Blog Generacion Y

Politierapport sluitng Hurón Azul

Op 1 december 2008 maakte de DTI (Departamento Tecnico de Investigacion) bekend dat Juan Carlos Fernández García, 47 jaar oud, wonende op Humboldt nr. 153 e/O y P. Vedado, door illegale activiteiten als eigenaar van Paladar Hurón Azul, aanzienlijke sommen geld had verworven. Uit het ingestelde onderzoek bleek dat hij zich door deze onwettige verrijking een dure levensstijl kon veroorloven, met een aantal woningen, honderden kunstwerken, huishoudelijke apparaten en frequente reizen naar het buitenland. Hij had onbevoegd personeel in dienst, en kocht rundvlees en schelp – en schaaldieren in voor de verkoop, waarvan hij een gedeelte in de afvoer goot om de politie-actie te misleiden. In werkelijkheid ging het niet om een paladar maar om een groot restaurant.

Op twee december werd een voorbereidend onderzoek gestart t.b.v. de beslaglegging. Door de enorme hoeveelheid goederen die in beslaggenomen moesten worden, duurde dat onderzoek tot januari voort. Er werd onder meer beslag gelegd op 7 woningen, 1 auto, 1 motor, 22.000 CUC, 29.000 MN, 22 koelinstallaties, 3 industriële keukens, 7 magnetrons, 2 generatoren, 3 computers, 6 mobiele telefoons, 3 tv’s 7 kluizen, 2 geldtelmachines, honderden kunstwerken, ongeveer 200 dozen met alcoholische dranken van verschillende internationaal erkende merken, een grote hoeveelheid dozen met serviesgoed, talloze dozen met voedingsmiddelen en honderden ponden verschillende soorten vlees.

In vijf van de in beslag genomen huizen werden honderden kunstwerken aangetroffen, zoveel dat ze  nog niet volledig zijn geïnventariseerd door de specialisten van het Nationale Register van Culturele Goederen. Wel is de waarde van een van de schilderijen vastgesteld op 80.000 CUC:  een groot deel van deze werken zijn van diverse hedendaagse kunstenaars, die ze in veel gevallen in consignatie hadden gegeven voor in genoemde paladar gemaakte kosten, of als onderpand voor het verkrijgen van geldleningen.

In de laadruimte van het internationale vliegveld José Martí werden 11 pakketten in beslag genomen, die door betrokkene zelf vanuit Panama gestuurd werden tijdens zijn recente bezoek aan dat land, in gezelschap van zijn vrouw. In de pakketten werd van alles aangetroffen: een koelkast, een vriezer, een mini-vriezer, een plasmatelevisie van 42 inch, een opblaasbaar zwembad, twee fotokopieermachines die aan het Nationaal Museum van Schone Kunsten waren geschonken, voedingsmiddelen en andere goederen. Dit was een van de door hem gebruikte manieren om de paladar te bevoorraden.

Ook zijn contracten in beslag genomen tussen Paladar Hurón Azul en buitenlandse instellingen voor het verlenen van diensten of de levering van goederen, en voor het oprichten van een restaurant in Milaan, Italië, met een 50%-deelname van Hurón Azul in dat restaurant. Tevens is er niet bevestigde informatie over soortgelijke activiteiten in Spanje.

De Paladar Hurón Azul werd tot drie keer toe maandelijks gecontroleerd en nooit zijn overtredingen geconstateerd, terwijl direct al te zien was dat de twee woningen die paladar Hurón Azul vormden - die aangrenzende en van binnen samengevoegde gebouwen waren - volledig gebruikt werden voor de activiteit. Er waren 2 salons met tafels, 2 salons voor collectieve activiteiten, een enorme keuken en voorraden, zonder kamers of enige andere indicatie dat er mensen in zouden kunnen wonen. Zowel het vaste als het tijdelijke personeel overtrof ruimschoots de opgegeven hoeveelheid en er stonden stelselmatig verboden gerechten op het menu.

Juan Carlos Fernández García raakte met zijn illegale geld ook verwikkeld in allerlei andere activiteiten en gebruikte het om culturele activiteiten van omvang te sponsoren, zoals blijkt uit gedocumenteerde bewijzen van donaties en bijdragen aan diverse cultuurinstellingen. Die activiteiten verleenden hem status en erkenning.

De begroting voor de expositie El Rapto en la Pupil in het Spaans-Amerikaanse Cultuurcentrum,  ter gelegenheid van de 70e verjaardag van het schilderij  El Rapto de las Mulatas van Carlos Enríquez, die werd georganiseerd, geleid en gefinancierd door Juan Carlos Fernández García, kwam waarschijnlijk uit op 50 000 CUC. Voor dat bedrag werden 38 hedendaagse schilders uitgenodigd, die elk een krediet van 1000 CUC in de Paladar kregen, en werd uiteindelijk een documentaire uitgezonden die eveneens door hem geregisseerd en gefinancierd was. Informatie over deze tentoonstelling, die medegesponsord werd door het Nationale Museum van Schone Kunsten, Galerías de Arte Génesis, Bodegas Torres, Air Europa,Galerías Cubanas, Grupo Altex, Grupo Heineken, Ernest & Young Carribean Profesional services Ltd, Viroex, Imex, Destilerías MG, DZ Bank, Fundación Galicia Innova, Serviguide y Belepharm, werd bovendien uitgezonden door Cubavisión, Granma, Habana Radio, Tribuna de la Habana, Cubarte, CMBF Radio, Habana Nuestra y La Jiribilla. Het Nationaal Museum leende het originele werk aan Juan Carlos.

Hij  betaalde maandelijks meer dan 10.000 peso’s in antionaal geld voor het verbruik van elektriciteit. Vastgesteld is dat in het geval van de Paladar Hurón Azul de energie van vijf verschillende meters werd gebruikt, om zo het gebruik te verdelen en op die manier minder te hoeven te betalen, terwijl hij het totaal van het verbruikte bedrag voor de buren betaalde.

Op 15 januari werd beslag gelegd op de Paladar Calle Diez, geregistreerd staat op naam van Emilio Flores Abín. In 1999 was deze paladar aangekocht door Juan Carlos Fernández García die deze tot voor kort in zijn bezit hield. Hij had er een  ranchón van gemaakt, waarbij hij alle kosten op zich nam voor de benodigde faciliteiten, en illegaal personeel in dienst nam.

Op 19 januari werd bekend dat de Paladar La Espanola, geregistreerd op naam van Antonio Fernández Ramos die in de jaren tussen 1995 en 2000 draaide in de woning in Calle Figuera no. 258 e/ Santa Catalina y Milagros, Diez de Octubre, in werkelijkheid eigendom was van, en geleid en gefinancierd werd door, Juan Carlos Fernández García. Uiteindelijk ging hij daar ook wonen met zijn toenmalige echtgenote Isis Marlen, die werkte in de paladar. In het jaar 2000 kocht Juan Carlos het huis van Antonio om diens reis te financieren naar Spanje, en trouwde met Isis Marlen om het onroerend goed te legaliseren, dat nu ook geconfisqueerd werd vanwege de frauduleuze aankoop.

Onafhankelijk journalist tijdens feest agressief belaagd

Álvaro Yero Félipe, onafhankelijk journalist van het bureau Agencia Libre Asociada, is zondag jongstleden door een militante van de Cubaanse Communistische Partij aangevallen. Dit gebeurde in het recreatiepark Villa Turística Playa Hermosa in het oosten van Havana.
.

Yero Felipe was met vier vrienden, die genoten van de muziek toen de deejay met zichtbare instemming van de jongeren een lied zong met de tekst Cambio, cambio….(Verandering, verandering). Ook werden een 50-tal ballonnen opgelaten met dezelfde tekst en werden kreten geroepen als Vrijheid, Weg met het Embargo en Wij willen Vrijheid.

.

Sara Hernández, de communistische voorvrouw die hen daar tegenkwamen, liep Yero tegemoet en bewerkte hem met een vork. Zij riep daarbij Vendepatria Landverrader en andere beledigingen aan Yero’s adres. Hij liep verwondingen op aan zijn borst.
.

De meer dan 200 aanwezigen, waaronder nogal wat buitenlanders steunden de actie van de jongeren en probeerden te voorkomen dat zij naar een politiebureau werden afgevoerd.

.

Álvaro Yero Félipe en de andere jongeren werden uiteindelijk samen met de agressieve vrouw naar het politiebureau van Guanabo gebracht. De dienstdoende politie-agent wilde geen aanklacht opnemen of de jongeren beboeten. Hij bestempelde Sara Hernández als ‘een dwaze en excentrieke vrouw.’

.
Bron: Aini Martín Valero, Agencia Libre Asociada, ALAS
Foto: Aini Martín Valero

EN VERDER:

● heeft de Republikeinse voorman Newt Gingrich president Obama bekritiseerd vanwege zijn toenadering tot Havana en Cuba. ‘Cuba heeft geen enkele gevangene vrijgelaten en toch gaan we goed met Cuba om,’ zei ex-voorzitter van het Huis van Afgevaardigden Gingrich.
.

● voelen Cubaanse politieke gevangenen niets voor een uitwisseling met communistische agenten die in de Verenigde Staten zijn veroordeeld en willen voor alles op Cuba blijven. Een vooraanstaande Cubaanse mensenrechtenactivist, Elizardo Sanchez, heeft dit dinsdag gezegd. Sanchez reageerde op een suggestie van de Cubaanse president Raul Castro voor de uitwisseling van tweehonderd of meer politieke gevangenen tegen vijf Cubaanse agenten.
.

Castro deed de suggestie in antwoord op een verklaring van de Amerikaanse president Barack Obama, dat Cuba aan zet is om de dooi in de betrekkingen tussen beide landen gestalte te geven. Obama opperde daarbij de vrijlating van politieke gevangenen.

Sanchez, die verbonden is aan de Cubaanse Commissie voor Mensenrechten en Verzoening, zei dat de dissidenten niets van een uitwisseling willen weten. ‘Zij zouden liever gevangen blijven’, aldus Sanchez. Hij wees er op dat de dissidenten hun vrijheid hebben geriskeerd in de strijd voor politieke verandering en zich voor alles Cubaans patriot voelen.

De vijf agenten naar wie Castro verwees werden in 2001 in Miami veroordeeld wegens spionage. De leider was in 1996 betrokken bij de dood van vier ballingen, die met hun vliegtuigen voor de Cubaanse kust werden neergeschoten.

Het Amerikaanse ministerie van buitenlandse zaken zei maandag op de hoogte te zijn van Castro's verklaring, maar niet te weten van enig officieel voorstel van Havana.

Zeven jaar geeist tegen Cubaanse zangeres Bárbara Grave de Peralta

De rechtbank in Havana heeft zeven jaar gevangenisstraf geëist tegen de Cubaanse zangeres Bárbara Grave de Peralta. Ze zou in haar woning gelegenheid tot prostitutie hebben geboden. In een onderzoeksverslag wordt de bekende zangeres ‘antisociaal en extravagant’ genoemd.
.

Volgens de familieleden van Bárbara Grave de Peralta zouden enkele prostituees tijdens het proces gedwongen zijn tegen haar te getuigen. Grave de Peralta kan ook uit haar woning worden gezet wegens de verhuur van de woning zonder officiële vergunning. Tijdens de zitting van het Tribunal Provincial van de stad van Havana werden meerdere personen veroordeeld wegens aanzetten tot prostitutie.

Volgens Eduardo Ferrer, echtgenote van de zangeres, had de openbare aanklager een groep van ‘jineteras’ (hoertjes) opgeroepen om zijn vrouw te beschuldigien.

‘Een van hen die Barbara helemaal niet kende, liet doorschemeren dat ze niet van plan was tegen haar te getuigen. Vervolgens werd ze beschuldigd van een valse getuigenis.’
.

Volgens andere familieleden werd de zangeres tijdens de zitting als een misdadiger behandeld. Eduardo Ferrer wees op een andere beschuldigde ‘een ouder heer’ wiens naam niet werd genoemd en die de uitspraak thuis mocht afwachten. Grave de Peralta werd direct afgevoerd naar de vrouwengevangenis in Oost-Cuba, Manto Negro.

Ferrer heeft zijn vrouw inmiddels bezocht in Manto Negro: ‘Het is daar een circus want iedereen weet wie zij is en Barbara kan zich niet staande houden, ze huilt voortdurend en dringt er op aan dat wereld weet wat er met haar gebeurt.’ Eduardo en Bárbara hebben twee kinderen, van 5 en 8 jaar.
.
Raúl Castro en Abel Prieto waren zaterdag aanwezig bij de herdenking van de heropening 10 jaar geleden, van het Roldan Theater in Havana.

.

Barbara's familieleden hadden een hoge boete verwacht maar nooit een zo’n hoge eis van gevangenisstraf. Eduardo Ferrer zegt een telefoontje van de Minister van Cultuur, Abel Prieto af te wachten, die hij om een onderhoud heeft gevraagd. Ferrer: ‘Er heerst grote consternatie op het Ministerie van Cultuur.’

Optreden Barbara Grave Peralta

Meer politie in Havana

De militaire discipline die Raúl Castro heeft willen versterken door zijn recente kabinetsbenoemingen, lijkt bijna letterlijk in de straten van Havana in de praktijk te worden gebracht. In Havana komt er meer blauw op straat!
.

De Cubaanse regering is begonnen met een ambitieus plan om de scholing van politie-agenten en het aantal politieagenten in de straten van de hoofdstad te verhogen. Bedoeling om de toenemende straatcriminaliteit zoals berovingen te voorkomen maar vooral om speculeren met goederen op de zwarte markt te voorkomen.

Het plan staat onder de directe supervisie van de Minister van Binnenlandse en generaal van de strijdkrachten Abelardo Colomé Ibarra (foto zie onder) en generaal Rodríguez Pascual Braz, chef van het nationale politiekorps, Policía Nacional Revolucionaria (PNR).
.

Volgens cijfers van het Ministerie van Binnenlandse Zaken zullen 1000 agenten die in januari hun opleiding afmaakten in de Cubaanse hoofdstad worden geplaatst. Daar vindt ook 70% van de gesignaleerde criminaliteit plaats.’

Om jongeren aan te moedigen dienst te nemen in het politiekorps worden in september een aantal intensieve cursussen georganiseerd, bedoeld om afgestudeerden en universiteitsstudenten om te scholen tot politieagent.
.

De overkomst van duizenden politieagenten uit de oostelijke provincies van Cuba naar de hoofdstad heeft destijds geleid tot ernstige fricties met de bevolking van Havana, die hen omschreven als ‘de Palestijnen.’ Zij worden ervan beschuldigd excessief geweld en corrupte methoden te hanteren en een beperkte sociale capaciteiten te bezitten. Veel activisten beschuldigen deze agenten ervan inbreuk te maken op de burgerrechten van de Cubanen.
.

Bron: AmericaEconomica.com Spanje

De schande van El Parque de G (1)

De oplossing is niet gelegen in gedoogzones voor friki's, roqueros en emo’s* maar in het democratiseren van de publieke ruimte. Aldus Laura Garcia Freyre (Cubaencuentro) uit Havana die beschrijft hoe de Cubaanse autoriteiten met de sterk groeiende jongere subcultuur in de maag zit. Parque G in Havana is inmiddels het symbool geworden van de strijd om de ruimte tussen buurtbewoners, jongeren en autoriteiten.
.
Schijnbaar in tegenspraak met de toename van het aantal cafetaria's, bars en restaurants waar je met Cubaanse peso’s kunt betalen hebben jongeren in Havanna weinig mogelijkheden om zich te vermaken. Er zijn weliswaar plekken waar met de nationale munt betaald kan worden  (zoals La Madriguera, de club Fresa y Chocolate, het Atelier, de Salón Rosado de la Tropical), maar jongeren voelen niet veel voor genoemde plekken, omdat ze 'van de staat zijn.'
.
Het feit dat de publieke plaatsen om je te vermaken door overheidsorganisaties worden gerund, bijvoorbeeld door het Agencia Cubana de Rock (Agentschap voor Cubaanse Rock) en de Asociación Hermanos Saiz, bemoeilijkt de verstandhouding van het individu met de plek. Intussen ontwikkelen jongeren een identiteit die afwijkt van de officiële ideologie.

Voor diegenen die zich de toegangsprijs en de consumpties in eerdergenoemde zaken niet kunnen veroorloven, of die het aanbod van de overheid afwijzen, blijft er niets anders over dan in te gaan op de oproep van de band Porno para Ricardo, in hun lied La' we naar G (Vamos pa’G): Omdat ze ons al de ruimte hebben afgenomen, omdat we niet bestaan voor de macht, omdat we helden van de mislukking zijn, omdat er geen toekomst is, omdat er geen waarom is. La' we naar G. gaan, want er is niets te doen.

Sinds een jaar of tien is Parque de G - of de Avenida de los Presidentes- in de weekenden een trefpunt voor honderden jongeren in Havana die de nacht drinkend en, in het beste geval, gitaarspelend en zingend doorbrengen. Het park was aanvankelijk een publieke plek die door de frikis (de hippies van voorheen) veroverd was, maar is momenteel ingenomen door andere 'urbane stammen' als de mikis en de emos. Daaraan kun je wel zien dat er erg weinig keuzemogelijkheden zijn. Men zegt dat er geen repos (rappers) bij zijn omdat die friki's afwijzen, met wie zij wegens hun muzikale voorkeur niets te maken willen hebben. De friki's die in Parque G samenkomen hebben wel om die plek moeten strijden. Ze zijn er verschillende keren van verdreven.

Park G is een centraal punt waar men zich 'ontlaadt', zonder dat er iemand op ideologische gronden of op basis van sociale klasse wordt uitgesloten. Terwijl in El Atelier de muziek centraal staat is in G de identiteit, gebaseerd op muzikale voorkeur het belangrijkste. Ondanks dat de politie het betreden van het gras beboet, blijft het een plek waar de postrevolutionaire identiteiten zichtbaar gemaakt worden, die weerspiegeld worden in de betreffende culturele transnationale kleding.

De plek is het park en de tijd is de nacht. Daardoor vinden makkelijker overtredingen plaats. De 'illusie van de bevrijding', in de woorden van Mario Margulis: terwijl sommigen slapen of proberen te rusten, drinken de jongeren van Park G en scholen samen tussen de bosjes. De gewone burger in Havana schrijft hen dezelfde kenmerken toe als aan degenen die de nachtelijke stad bewonen: gevaarlijke, enge sujetten. Echter, na enkele uren op de plek te hebben verbleven, raken zij verveeld en blijken de jongeren nogal onschuldig.

Bron: Cuba  Laura Garcia Freyre


* Emo’s zijn de sympathisanten van gothic. De frikis waren voorheen de hippies en hielden van Noord-Amerikaanse rockmuziek. Nu worden ze ook wel pepillos genoemd met een sterke hang naar muziek, kleding en gel uit Yuma, het Amerika waar ze naar verlangen.

EN VERDER:
● juicht de Cubaanse katholieke kerk de mogelijke dialoog tussen Cuba en de VS toe maar benadrukt dat ‘de nationale dialoog veel belangrijker is’ en los  staat van wat er in Washington gebeurt. Dat schrijft Orlando Márquez, woordvoerder van het bisdom Havana in het kerkblad Palabra Nueva.
Orlando Márquez schrijft dat met de nieuwe leiders in de VS en ‘wat lijkt op een nieuwe discussie in Cuba’ een toenadering mogelijk is.‘ De eerste en nieuwe verantwoordelijken van een land, groot of klein, kunnen niet alleen opereren als de bewaker van de voorliggende historie,’ zegt het commentaar in een verwijzing naar de twee nieuwe presidenten en de geschiedenis van een halve eeuw aan conflicten. Maar er zijn ook schrikreacties te beluisten ‘hier en daar’, dat zijn de ‘spookbeelden van de Koude Oorlog’.
.
Marc Beauve-Méry (links) van het Frans-Cubaanse Havana Club International S.A tijdens de persconferentie
.
● zijn de verkopen van Cubaanse rum in 2008 met 13 procent gestegen. Vanwege het Amerikaanse embargo is Havana Club in de VS niet verkrijgbaar maar de rum wordt wel naar 120 andere landen geëxporteerd.  En met succes; zo steeg de consumptie van Havana Club in Duitsland met 26%. De Cubaanse rum is wereldwijd verkrijgbaar vanwege de samenwerking tussen het staatsbedrijf Havana Club SA en het Franse bedrijf Pernod Ricard SA.

●  kijkt filmacteur en Oscarwinnaar Sean Penn op zijn website terug op zijn interview vorig jaar met president Chavez van Venezuela en Raul Castro van Cuba. Hij citeert het jaarverslag van Human Rights Watch 2007 over Cuba waarin wordt vastgesteld dat Cuba nog steeds hét land in Latijns Amerika is, waar bijna alle vormen van politieke dissidentie zijn verboden. Penn wijst ook op de schendingen van mensenrechten in de nabijgelegen gevangenissen van de VS op Guantanamo Bay waar de Amerikaanse leiders verantwoordelijk voor zijn.
.
Penn's conlusie luidt:
‘Dit gezegd hebbende, ben ik een trotse Amerikaan en ik ben me oneindig bewust dat als ik een Cubaans staatsburger zou zijn geweest en een artikel zou schrijven zoals dit over de Cubaanse leiders, ik in de gevangenis zou verdwijnen. Daarom ben ik er trots op dat het systeem dat de Founding Fathers ontworpen, hoewel het nu niet precies intact is, nooit afhangt van een enkele leider in een bepaalde tijdspanne.’

De schande van El Parque de G (2)

De jongeren die zich verzamelen in El Parque G in Havana hebben moeten vechten om de publieke ruimte, vooral de friki’s* of rockers. Sedert de negentiger jaren hebben de rockers geprobeerd ergens een plek te vinden om samen te komen, maar zij werden onder andere verdreven uit de omgeving van de Yara bioscoop, de ijssalon Coppellia en Hotel Riviera.

In de loop van 2003, gedurende het 'Plan Coraza' (een operatie van de politie die beoogde het gebruik en de verkoop van drugs uit te roeien), werd niet alleen Patio de Maria gesloten, maar het werd de rockers ook verboden om zich in die straat in de wijk Vedado op te houden. Mettertijd, en na pogingen om andere plekken in bezit te nemen, zoals de Malecón en G, namen de friki's de Avenida de los Presidentes weer in bezit, en kwamen daarbij in botsing met de politie.

In Park G was veel politie te zien. Honderden agenten in burger of uniform bewaakten de boel in de vroege ochtend van het weekend. Wilde je ervaren wat een nacht in Park G betekende dan moest je de straat op en neer lopen, volgens de orders van de politie, en in het spoor blijven waarvan de autoriteiten deze nacht hadden bepaald dat 'men het kon nemen'.

Hoewel de enige eis van jongeren die hier samenkomen is zich te vermaken en een poosje hier door te kunnen brengen, is hun aanwezigheid uitgegroeid tot het symbool van de strijd om de publieke ruimte, de strijd om zich het recht te verwerven om de stad te bewonen en ermee te experimenteren. De autoriteiten ervaren het gedrag van deze jongeren niet als een grote bedreiging, omdat ze op een passieve wijze bezit nemen van de stad. Hun concrete belangen betreffen vooral basale zaken. Zij maken zich meer zorgen over hun kleding en haardracht dan over de democratie en de politiek.

Maar het gebrek aan plekken waar de jongeren kunnen rondhangen en zich kunnen vermaken  vormt een probleem voor de autoriteiten. Dus is Parque G een symbool van de strijd om de ruimte geworden tussen buurtbewoners, jongeren en autoriteiten. Elk van hen beleeft Parque G verschillend, of zelfs tegengesteld. De buurtbewoners strijden voor hun ruimte, want hun orde is in het weekend verstoord door de aanwezigheid van honderden jongeren, van wie er velen onder invloed van alcohol en drugs zijn.

Daar komt nog het lawaai bij dat je hoort op de straat, niet alleen het geschreeuw van de jongeren, de grote trommels en een doedelzak die soms hier rondwaart, maar ook het geluid van de Lada's, met hun lawaaiige motoren, en dan nog de sirenes van de patrouilles die de hele nacht rondrijden en de aanwezigheid van de autoriteiten verraden. Het probleem van Parque G, zowel voor de jongeren als voor de buurtbewoners, is vooral gelegen in het gebrek aan mogelijkheden voor jongeren in het land. De oplossing is niet gelegen in gedoogzones, alsof ze de pest hebben, maar in het bouwen van een stad, een land, dat rekening houdt met publieke en private plekken, plekken met een grote verscheidenheid, democratisch, waar jongeren hun eigen plek, met waarborgen en rechten, kunnen creëren.

* friki’s zijn de meeste constante groep in de Cubaanse jongerencultuur. In de jaren zestig verschenen zij op straat, meestal rockliefhebbers, tegenwoordig ook luisterend naar techno en house. Op de foto boven: Frikis in de Salon Rosada van de club Tropical

EN VERDER:
i● is de voorzitter van de vrije vakbond Confederación de Trabajadores Independientes de Cuba (CTIC), Carmelo Díaz, maandag jongstleden door drie agenten van de geheime dienst bezocht die hem dreigden naar de gevangenis te sturen. In zijn woning, waar ook de onafhankelijke bibliotheek Washington-Martí is gehuisvest, was op dat moment een bijeenkomst met dichters en schrijvers gehouden.
De geheimagenten Camilo, Samuel en Alexei, waarschuwden de voorzitter van de CTIC nog langer onafhankelijke bonden op te richten omdat de autoriteiten dit als ‘subversie’ beschouwen. Diaz werd ook voorgehouden dat hij als lid van de Groep van 75 destijds voorwaardelijk is vrijgekomen en dat hij alsnog gevangen kan worden gezet. Ook zijn uitreisvisum (hij beschikt over een zogeheten tarjeta blanca), kan in gevaar komen als hij zijn vakbondsactiviteiten voortzet.

Bron: Víctor Manuel Domínguez, Sindical Press. Op de foto is Carmelo Diaz in gesprek met Berta Solder, een van de Damas de Blanco.

● heeft de zieke Fidel Castro (82)  een wandeling in Havana gemaakt. Dat zegt de Venezolaanse president Hugo Chávez na zijn bezoek vorige week aan Cuba. Wanneer Fidel in Havana rondliep is onbekend en er zijn tot nu toe ook geen foto’s van. ‘Er zijn enkele foto’s van, die heb ik gezien’(…)‘Ik beschouw me in dit opzicht een nederig en gelukkig persoon,’ aldus Chávez.

● zijn drie jongeren in Santa Clara uit een computerclub gezet omdat ze een website van de Noordamerikaanse autoriteiten opzochten. Yolanda Alemañi, Leonelsys Ávila en Ramón Herrera bezochten de computerzaal van het Informatiecentrum voor de Gezondheid en kwamen via het Cubaanse intranet op bij de site van de Amerikaanse vertegenwoordiging in Cuba aan. http://havana.usinterestsection.gov
.
De bewaker Castillo genaamd, zei hen dat het verboden was om naar een website van de ‘imperialistische yanqui autoriteiten’ te gaan. Castillo: ‘Ik ben een revolutionair en ik wil niet dat jullie dit doen. Of je gaat weg, of ik waarschuw de politie.’ De drie jongeren besloten toen weg te gaan.
Bron: Guillermo Fariñas, Cubanacán Press.

Het kleine geluk in het leven van en eenzaam monteur op Cuba (1)

Sergio Morales’ vrienden plagen hem goedmoedig met het vuil onder zijn nagels en het smeer, dat elke lijn vult van zijn 58-jarige handen. Het smeer zit daar al zo lang, dat het nog van voor Fidel Castro’s revolutie is, zeggen ze. Maar Morales kent al die grappen al en geen enkele ervan houdt hem van zijn werk.
.

Hij schuift zijn sigaret van de ene naar de andere kant van zijn mond, terwijl zijn vingers het gereedschap dat voor hem ligt liefdevol aanraken en dat nieuw leven geeft aan een van de weinige Harley-Davidson motorfietsen die er nog op Cuba zijn. Evenals Morales, en waarschijnlijk ook het vet aan zijn handen, dateren ze van voor de revolutie van 1959.
.

Morales is de laatste mecanicien hier die zijn brood verdient met het repareren van de motoren op de gebruikelijke Cubaanse manier met thuis in elkaar gedraaide onderdelen. Zo wordt weer een juweeltje behouden van al die Amerikaanse dingen in de straten van Havana.
.

Aangenomen wordt dat Harley’s in de jaren 20 van de vorige eeuw gearriveerd zijn op Cuba, volgens Martin Jack Rosenblum, de voormalige historicus van de Harley-Davidson Motor Company. Door hun duurzaamheid en kracht, werden zij de standaard uitrusting van het leger en de politie.

.
Maar na de revolutie –en het handelsembargo van de Verenigde Staten dat erop volgde- droogde de voorraad Harley’s en onderdelen op. Al snel takelden de motorfietsen af of werden Cuba uitgesmokkeld. Tegenwoordig, zegt Morales, zijn er hier minder dan 100 over. Hoewel er goed voor ze gezorgd wordt lijken de oude Harley’s het eeuwige leven te hebben.

‘Deze machines zijn nagenoeg onsterfelijk’, zegt Morales, eraan toevoegend dat het opknappen van een moter hem tussen de een en twee jaar tijd kost, omdat hij genoodzaakt is zelf de onderdelen te maken.

.
Morales eigen liefdesaffaire met de Harleys begon in 1972 toen hij er mee rommelde als een jong automonteur. Sinds 1959, hadden ze de reputatie gekregen goedkoop te zijn, maar toch moeilijk aan de gang te houden.  Politie-agenten kregen de kans om hun motorfietsen te kopen voor minder dan $ 40, -, toen de voorraad van zo’n 2.000 Harley’s tijdens de revolutie langzaam slonk. Gewoner en vaker voorkomend waren de Oost-Duitse MZ motorfietsen.

.
‘Eerst gebruikten we ze gewoon om een beetje te rijden’, zegt Morales over de Harley’s. ‘We konden geen MZ’s kopen –je moest minstens student zijn- en we hadden geen rooie cent. Toen begonnen we ze steeds leuker te vinden, omdat het stoere motorfietsen waren. Zelfs zonder reserve-onderdelen, begonnen we uit te dokteren hoe we die oude motoren konden laten voortbestaan.’

.
Morales kreeg tips van en paar oude monteurs die ooit voor  Harley-Davidson op Cuba hadden gewerkt en hij maakte zijn eigen reserve-onderdelen van stukken van oude, goedkoop op Cuba gebouwde auto’s. Zo begon Morales de Harley’s onder de knie te krijgen, zoals anderen een muziekinstrument.

‘Het moet het enige land ter wereld zijn geweest waar arme mensen een Harley konden kopen’, zegt Morales.

.
EN VERDER:

● is Pax Christi Vlaanderen blij met de beslissing van president Obama om de gevangenis in Guantánamo te sluiten. Dit is een toepassing van wat hij zei bij zijn eedaflegging: Onze macht alleen kan ons niet beschermen en geeft ons evenmin het recht te doen wat ons belieft. Onze veiligheid komt voort uit de rechtvaardigheid van onze zaak, de kracht van ons voorbeeld, de temperende kwaliteiten van bescheidenheid en terughoudendheid. Blind geweld bestrijden en recht doen geschieden volgens de regels van een democratische rechtsstaat kunnen nooit van elkaar worden gescheiden. Foltering is altijd immoreel en onwettelijk.

Pax Christi Vlaanderen juicht verder in de toespraak van president Obama een nieuwe openheid op de rest van de wereld toe. Hij belooft een nieuwe aanpak ten aanzien van de moslimwereld in wederzijds belang en respect. De Verenigde Staten van Amerika willen ten bate van de mensen van arme naties komen tot een grotere verdeling van de rijkdommen van deze wereld.

●  zal Venezuela er bij Obama op aandringen om de terrorist Luis Pasado Carriles uit te leveren. Carriles is verantwoordelijk voor het opblazen, in opdracht van de CIA, van een Cubanair vliegtuig met 73 inzittenden in 1976. Carriles is een ex-Cubaan en genaturaliseerd Venezolaan en daar veroordeeld. Hij zat 9 jaar in de Venezolaanse gevangenis waaruit hij ontsnapte in 1985. De terrorist leeft vrijelijk in Miami sinds 2007 toen de federale justitie hem vrijsprak van het overtreden van de immigratie wetten. De USA heeft altijd geweigerd Carriles uit te leveren.

Meer  informatie in de New York Times

Het kleine geluk in het leven van en eenzaam monteur op Cuba (2)

Maar de eerste Harley die Morales kocht was er niet een die iedereen zich kon veroorloven. Hij tikte een Knucklehead Servicar op de kop uit 1946. Servicars, die oorspronkelijk werden gebruikt door monteurs die aan huis kwamen, waren uitgerust met drie wielen en een kleine kist achterop voor onderdelen en gereedschap. Morales moest hem hebben, want hij was in uitstekende staat, betaalde geen $ 40, - maar $ 1.200, hetzelfde als zes maanden salaris.
.

Deze zwart-witfoto dateert uit de periode van voor 1959:  president Batista maakte graag gebruik van escortes bestaande uit Harley Davidsons
.

‘In Cuba hebben ze een heel andere band met de motor,’zegt Rosenblum. ‘Het gaat niet om de verering van de machine als een rijdend beeldhouwwerk, maar om het ontzag voor de motorfiets als iets cools en bruikbaars.’

Er rijden nog maar zo weinig Knucklehead’s uit 1946 in Amerika rond, dat het moeilijk te zeggen is wat je ervoor zou moeten betalen. Elke overlevende motorfiets zal ongetwijfeld in een museum worden gekoesterd, zegt Rosenblum. De Knucklehead van Morales staat momenteel buiten zijn huis op blokken –hij was de wielen aan het repareren- een beetje schaduw gevend aan een hond. Hij zegt dat hij snel weer op de weg te zien zal zijn, rijdend als altijd, met de naam Super Abuela ofwel Super Grootmoeder.

.
Natuurlijk heeft Super Grootmoeder een kleine cosmetische operatie ondergaan. Morales rustte de gereedschapskist uit met een paar kleine bankjes zodat hij zijn gezin kon vervoeren. Twee man voorop, zes achterop.

‘Als je dat ooit in Amerika zou doen, goeie hemel, zegt Rosenblum lachend, ‘verzamelaars zouden je opjagen en geselen.’
.

Morales eigen motorfiets is een Panhead uit 1950 met de naam El Indio, die hij in 1986 kocht voor $ 1.000,- nadat hij zijn Flathead uit 1945 had verkocht. Morales doet zijn meeste werk hurkend op een klein krukje en omringd door onderdelen, sommige origineel en veel zelf gemaakte. Hij rijdt zijn motorfietsen in en uit over het hobbelige gravel buiten, terwijl zijn vrouw zich een weg baant tussen de negen machines in de woonkamer.

‘Zo hebben we al 36 jaar gewoond,’ zegt ze schouderophalend.

Aan de muren heeft Morales Amerikaanse vlaggen hangen, een paar plakettes van motorclubs en een grote plakette waar op staat, ‘God schiep de wereld in zeven dagen en op de achtste schiep hij Harley-Davidson.’

.
Hij verzamelde het meeste van deze memorabilia in de laatste twintig jaar, na de dooi van de Koude Oorlog. Toen rond 1990 informatie uit het Westen begon binnen te sijpelen, lukte het Morales de hand te leggen op een reparatiehandeling van Harley Davidson. Het waren de eerste instructies over het verzorgen van Harley’s die hij op papier zag.

‘We leerden veel belangrijke technische dingen,’zegt Morales. ‘Maar we hadden al behoorlijk wat opgestoken door het zelf te doen.’

.
Bron: New York Times, 8 januari 2009

.

EN VERDER:

● is Reinaldo Labrada Peña, Cubaans gewetensgevangene en deel uitmakend van de Groep van 75 vrijgelaten. Reinaldo Labrada Pena zat zijn volledige gevangenisstraf van 6 jaar uit. Hij is de eerste vrijgelatene uit de Groep van 75 die ook zijn volledige straf heeft uitgezeten. Hij heeft niet kunnen profiteren van strafverminderingmaatregelen die Cuba vaak toepast bij andere gevangenen. ‘Ik ben blij om terug te kunnen keren in de schoot van mijn gezin.’ Labrada Peña (46) was lid van de Consejo de Relatores de Derechos Humanos de Cuba en woonachtig in Puerto Padre in Las Tunas.

.
●  is het nog heel onduidelijke welke Europese landen er gevangenen uit Guantánamo Bay willen op nemen. Dat is gebleken tijdens overleg in Brussel. Het omstreden gevangenkamp op Cuba gaat binnen een jaar dicht.  Ruim zestig gevangenen kunnen niet naar hun eigen land terug, omdat ze er gevaar lopen. Nederland heeft al gezegd niet in te zullen gaan op een Amerikaans verzoek om gevangenen op te nemen. Afgesproken is dat elk EU-land zelf mag weten of het gevangenen uit Guantánamo opneemt.

.

●  heeft de politie in Havana een man die op de hoek van Calzada y C tandpasta en koffie verkocht neergeslagen.  De 60-jarige straatverkoper werd door een agent aangehouden en beschuldigd van ‘illegale activiteiten.’De politie-agent dreigde de koopwaar in beslag te nemen. De oudere man verzette zich en zei dat de goederen niet waren gestolen maar dat hij niet rond kon komen met het voedsel dat hij via de rantsoeneringkaart krijgt. De agent begon vervolgens op te man in te slaan onder de kreet dat deze de ‘revolutie belasterde.

Damesslips? Die zijn er niet

Voor de Cubaanse regering is, zoals de Minister van Cultuur, Abel Prieto eens verklaarde ‘de markt een grote vijand’ . Voor de Cubaan is, aldus de opvatting van onafhankelijk journaliste Tania Díaz Castro het socialisme de vijand.

Want in Cubaanse winkels ontbreekt het aan heel veel zaken, zeker tegen betaalbare prijzen. Damesondergoed scoort al heel lang erg hoog op de lijst van tekorten. Tania Díaz Castro beschrijft het fenomeen.
.

Socialisme is een ramp vooral voor wat oudere vrouwen van boven de vijftig met enige omvang. In de meeste winkels kun je geen damesslips krijgen. Ze zijn er nooit. Ook schoeisel voor oudere dames is er zeldzaam. Mijn zoon woont in Miami en begreep niet dat ik geen onderbroeken of blumers, zoals we in Cuba zeggen, kon krijgen. Ik vroeg het hem vaak maar hij vergat het steeds. En dat is begrijpelijk. In wiens hoofd kwam het idee op dat wij Cubaanse vrouwen die niet zo jong meer zijn, in Adamskostuum de straat op zouden gaan als hadden we onze onschuld verloren.
.

Buiten Cuba waar markteconomieën ervoor zorgen dat rekening wordt gehouden met wat de mens nodig heeft om te leven, denken ze dat ik overdrijf. Ondanks de inspanningen van de Cubaanse regering om buitenlandse deviezen te krijgen, en ondank het feit dat ouderen een groot deel van de bevolking uitmaken – volgens de statistieken van het regime 16,4% - vergeten de managers die de markt van Fidel Castro van producten voorzien, dat hun collega’s op het werk en de vrienden van hun kinderen moeders en grootmoeders hebben.

En niet alleen stevig gebouwde grootmoeders hebben onderbroeken nodig. Ook veel jonge vrouwen zijn voorzien van een flink achterwerk, iets dat de aandacht trekt van veel Europeanen. Een buurvrouw vertelde me, geloof het of geloof het niet, dat ze al twintig jaar geen slip draagt omdat ze niet de geschikte stof kon krijgen om ze thuis te maken. ‘En hoe los je dat dan op?’ vroeg ik. ‘Ik ben er aan gewend geraakt’, antwoordde ze.

Toen kwam ik thuis, zag mijn oude slips die mijn zoon een paar jaar geleden uit Miami had gestuurd en dacht ‘ik moet niet klagen want ik heb het nog niet zo slecht.’

Enige tijd geleden merkte Fidel Castro bij het overlijden op 89-jarige leeftijd van Iris Dávila, op dat zij nooit had geklaagd. Iris had misschien ook geen slips alhoewel ik dat betwijfel want ze is de moeder van Carlos Lage. M. (een van Cuba’s vice-presidenten)

Laten we hopen dat in 2025 als Cuba veranderd is in een land van veteranen – omdat 1 op de 4 Cubanen dan ouder dan 60 jaar is – er geen socialisme meer is maar Cubanen wel onderbroeken hebben.

Bron: Cubanet, Tania Díaz Castro op 8 maart 2008

EN VERDER:
 ● heeft de Cubaanse voorzitter van het Cubaanse parlement, Ricardo Alarcón (links) de toespraak van de nieuwe president Barack Obama ‘ interessant’ genoemd maar Alarcón zei ook twijfels te behouden. Alarcón voerde het woord tijdens een persconferentie samen met de Argentijnse president Cristina Fernández.  Hij noemde Obama ‘een groot spreker die zich goed kan uitdrukken en we moeten de rede goed lezen’ maar er blijven ‘vraagtekens bestaan.’ De inauguratie van Obama is niet door de Cubaanse staatstelevisie uitgezonden. Het forumprogramma Mesa Redonda was gisteren wel gewijd aan de nieuwe bewoner van het Witte Huis.
.
Ook Raúl Castro heeft intussen gereageerd op de inauguratie van Barack Obama. Hij wenste de nieuwe Amerikaanse president geluk en voegde eraan toe dat Obama 'een goede man' lijkt te zijn. De Cubaanse president verklaarde zich bereid tot een dialoog. Sinds 1962 is een Amerikaans economisch embargo van kracht tegen het communistische Cuba.

 

●  zou ex-president Fidel Castro, volgens het persbureau Ansa, op dit moment vooral boeken lezen die gewijd zijn aan de laatste jaren van het bewind van de vorige dictator Batista. Castro zou met name hebben gevraagd om het boek met de titel Batista, Ultimas dias en el Poder van Jose Luis Padron en Luis Adrian Betancourt, dat vorig jaar in Cuba werd gepubliceerd.

● brengt president Raúl Castro van Cuba eind deze maand een staatsbezoek aan Rusland. Zijn Russische ambtgenoot Medvedev had hem al in november uitgenodigd toen hij op Cuba was op zijn rondreis door Latijns-Amerika.

Jarenlang kreeg Havana veel economische en militaire steun van Moskou, maar dat hield op toen de Sovjet-Unie in 1991 uiteenviel. Sinds 2000 worden de banden weer aangehaald. Onlangs hielden Cuba en Rusland zelfs een gezamenlijke marineoefening in het Caribisch gebied.

Bericht uit Havana

Naar aanleiding van de blog Waar blijven Castro’s overwegingen? Ontving de redactie bijgaande notitie uit de Cubaanse hoofdstad.

.
Ik vroeg me ook ook af waarom er geen plaatjes verschijnen met Castro en de presidenten van Panama en Ecuador. Ik hoor hier van mensen die mensen kennen uit de buurt van! Dat ie aan buisjes en kabels ligt en zich niet kan bewegen. Inderdaad vreemd dat er geen reflecties meer verschijnen.

Alles is sober hier. Nauwelijks viering van 50 jaar; ja gillende school kinderen op de Malecon maar verder niets. Het is een non subject geworden. Niemand heeft het over niets. Niet over hem, niet over zijn broer alleen over de barre tijden. In Havana is een ieder aan het sprokkelen; Politie die geld pingelt van Cubanen etc. die mogelijk iets op hun kerfstok hebben. Omkopen gaat steeds eenvoudiger. Overal moet links en rechtsom betaald worden. Verhuizen van mijn officiele telefoon lijn kan ook niet meer zonder 50 cuc tip, keuren van mijn auto 20 Cuc. Bekeuring afkopen 10 Cuc.

Echter er verschijnen wel steeds nieuwe winkels. Nu is er ineens een lampen winkel in Galiano; met lampen tot 300 Cuc! Alles is hier te koop. Vorige week een boiler gekocht; diepvrieskisten vroeger zwaar illegaal nu voor 600 Cuc. Heb zelf een 'imperialistische' koelkast van 2700 Cuc aangeschaft. Staan gewoon op voorraad en worden verkocht. Ineens rijden er lada's met licht metalen velgen en platte banden met roze led verlichten onder de auto. lijkt wel Santa Domingo of Willemstad.

Ineens staan er computers, DVD-branders, Airco's, wasmachines en zelfs wastabletten voor vaatwasmachines in de winkel! Rijden ook veel nieuwe gepimpte auto rond op prive nummerborden. Bekende zangers als Haila (zie foto), Alexander (gente de zona), Baby Lores, Juan Formell en anderen rijden in nieuwe aanzienlijke auto’s  rond. Toyota Prado (60.000 CUC) Juan Formell, Mitsibusi 4wd Alexander, Mercedes 250 SEL NIEUW Baby Lores etc. Haila heeft ook nieuwe borsten maat DD!

Er is wel iets aan de hand hier.

Racisme blijft taboe in Cuba

Zwarte Cubanen worden nog steeds gediscrimineerd, maar het onderwerp blijft taboe. Cubaanse intellectuelen roepen op het debat nu eens eindelijk publiek te voeren. Raza (2008), de eerste documentaire over het thema, kan daartoe de aanzet geven.
Bijna tegelijkertijd deed de populaire zanger Pablo Milanés uitspraken over de voortgang die in de VS is geboekt op het gebied van de emancipatien van zwraten en die, aldus Milanés schril afsteekt bij de situatie van Cubaanse zwarten.
Een medewerker van het persbureau IPS in Havana beschrijft het Cubaanse taboe.  Nisia Agüero, een oud-gediende uit de kunstenaarsband UNEAC betreurt de uitspraken van Milanés.

Morgen publiceren we de opvatting van de bekende blogger Yoani Sachez, die constateert dat Milanés ongetwijfeld in elkaar was geslagen als hij de dingen die hij in het interview zegt, zou hebben uitgesproken op de plek waar hij zo vaak optreedt, namelijk op de Ant-Imperialistische Tribune aan de Malecon in Havana.
.
Een studie van het Centrum voor Antropologie in Havana liet in 2006 al zien dat de zwarte bevolking op het Caraïbische eiland doorgaans slechter gehuisvest is, minder geld uit buitenlandse zendingen ontvangt en zeer moeilijk toegang heeft tot jobs in opkomende sectoren zoals het toerisme. Maar het onderwerp blijft taboe, zegt de jonge filmmaker Eric Corvalán. ‘De voorbije vijftig jaar (sinds de revolutie) is er een debat geweest over vrouwenthema’s en homoseksualiteit: waarom niet over racisme?’

Corvalán heeft vorig jaar Raza gedraaid, een film over raciale discriminatie op Cuba, met opinies van bekende kunstenaars en intellectuelen die geen blad voor de nemen. Het is de eerste documentaire over het thema. ‘Tot nog toe werd er enkel onder intellectuelen over gepraat’, zegt Corvalán. ‘Ik vind dat het tijd is voor een open, publieke discussie, zelfs in het parlement.’

’Hoe langer wordt gezwegen, hoe meer het ondergronds gistende racisme het hele land aantast’, zegt singer-songwriter Gerardo Alfonso in de documentaire. Als men het onderwerp uit de weg blijft gaan, zegt Roberto Zurbano, hoofd van uitgeverij Casa de las Américas, kunnen de zwarte Cubanen het gevoel krijgen ‘dat ze tot een ander land behoren en dat er twee Cuba’s zijn, net zoals in de negentiende eeuw, een zwart en een blank Cuba.’

Stereotiepen
De media krijgen de zwaarste kritiek. Ze worden ervan beschuldigd de stereotiepen te voeden: zwarte mensen of mensen met een gemengde achtergrond worden met misdaad geassocieerd, of met specifieke activiteiten zoals sport en muziek, terwijl blank voor ‘normaal’ staat. ‘Waarom kunnen we geen films maken met zwarten als advocaten, artsen of ingenieurs?’, vraagt Corvalán zich af.

In het onderwijssysteem zijn zwarte modellen onbestaand, vooral in de lessen over nationale geschiedenis. De eerste Afrikanen kwamen begin zestiende eeuw op Cuba aan als slaven van de Spaanse kolonisten; in 1886 werd de slavernij afgeschaft. Maar ‘in het lagere onderwijs wordt huidskleur niet vermeld’, stelt politoloog Esteban Morales (Universiteit van Havana) in de film. ‘De Cubaanse geschiedenis zoals die onderwezen wordt, is een schande, omdat het vooral een blanke geschiedenis is die de rol van zwarten en mulatten bij de opbouw van deze samenleving en cultuur niet de nodige aandacht geeft. (…) Als we nog steeds in een maatschappij leven waar blanken de macht hebben het onderwijs niet over huidskleur praat, dan leren we de kinderen eigenlijk om blank te zijn.’
.

Grondwet
Volgens de laatste volkstelling van 2002 is een derde van de 11 miljoen Cubanen zwart of van gemengde afkomst. De meeste experts schatten dat het echte percentage tussen zestig en zeventig procent ligt.
Artikel 42 van de Cubaanse grondwet verbiedt ‘discriminatie op basis van ras, huidskleur, geslacht, nationale herkomst, religieuze overtuigingen en elk andere vorm van discriminatie die de menselijke waardigheid schaadt’. In 1961 elimineerde de regering raciale segregatie door alle clubs en verenigingen te nationaliseren. Maar de wettelijke gelijkheid heeft de socio-economische kloof tussen de raciale groepen niet kleiner gemaakt.’Gelijke rechten betekent nog geen sociale gelijkheid’, zegt Morales. ‘We hebben niet dezelfde sociale status, en niet dezelfde kansen.’

Bron: Patricia Grogg van het buro IPS in Havana.

EN VERDER:
•        verscheen er op de site La Jiribilla van de offciele kunstenaarsbond UNEAC een reactie van Nisia Agüero die haar bewondering uitspreekt over de persoon en de artistieke kwaliteiten van de zanger Pablo Milanés (‘een symbool van de Cubaanse revolutie’) maar tegelijkertijd betreurt Agüero hoe de ‘vijanden van alles wat hij vertegenwoordigt, juist op het moment van de 50ste verjaardag van de Revolutie zijn woorden op een overdreven manier verdraaien.’ Aguero gebruikt veel van de argumenten waarmee tot nu toe elke open discussie over racisme in Cuba werd gesmoord. Zelf vervulde zij in de afgelopen jaren diverse functies in de leiding van de UNEAC.

Citaat Agüero: ‘Ik heb het verschrikkelijke racisme dat in het kapitalistsche Cuba bestond aan den lijve ondervonden en ik kan getuigen van alles wat de Revolutie heeft gedaan om de meest eenvoudige groepen van de bevolking te beschermen, te scholen en te steunen, en speciaal de zwarten en de mulatten.’(…) ‘Ik sta ook verbaasd over de uitspraken die men aan Pablo toedicht over iets dat zo pervers is als de  schade die de blokkade ons berokkent heeft. Veel generaties Cubanen hebben pijnlijk geleden onder de effecten van deze politiek.’

Agüero  voegt eraan toe dat men er rekening mee moet houden dat het socialisme in Cuba zich heeft ontwikkeld onder invloed van deze blokkade en de bijna-oorlog die de diverse regeringen van de VS ons hebben opgedrongen. Tenslotte zegt de kunstenares op de site nog dat de ware opvattingen en de eerlijke gevoelens van Pablo over de toekomst van Cuba niet in dit interview voorkomen. ‘Dat weten ook degenen die deze uitspaken gebruiken om het beeld van de Revolutie na 50 jaar schade toe te brengen.’

•        NB De tekst waar Aguero op reageert, namelijk het interview met Pablo Milanés is op geen enkele officiële site in Cuba te raadplegen. Deze Cubablog wijdde op 31 december 2008 aandacht aan het interview in de Spaanse krant Publico.

Wachten op Raúl

Na een halve eeuw revolutie kijken jongeren uit naar het eind van het Castro-regime, ‘Of de Cubaanse taliban vertrekken, of ik pleeg zelfmoord.’ Alleen de homo’s zijn blij met Fidels broer als president. Dat meldde Dirk Koppes gisteren in een tweepagina groot artikel in Dagblad de Pers. Een deel volgt hier. Het volledige artikel is nog on-line te lezen bij De Pers.
.

Iets schittert door afwezigheid in ons alledaagse stadslandschap, schrijft de bekendste blogger van Havana deze week. De 32-jarige Yoani Sanchez is met haar blog Generatie Y -verslagen een internationale beroemdheid geworden, een van de schaarse kritische geluiden die het internet bereiken vanuit de Cubaanse dictatuur. 'De oproepen voor demonstraties, die twee jaar geleden nog zo frequent waren, zijn met de tijd steeds schaarser geworden en hebben de indruk van een permanent gespannen stad achter zich gelaten. Twee jaar terug werden de inwoners van Havana vrijwel elke maand opgeroepen voor een of andere mars teneinde slogans te roepen en te applaudisseren voor vlammende toespraken.'
.

Yoani Sanchez mist de verplichte socialistische parades niet. Iedereen kent de foto's van menigten vlaggen zwaaiende jongeren aan de zeeboulevard van Havana, de Malecón. De televisiecamera's registreren hoe bij elke toespraak de in schoolkostuum geklede jeugd juicht voor het overbekende Patria o Muerte. Maar achter de voorste gelederen sluipen de meisjes weg om boodschappen te gaan doen in de stad, de jongens kopen een blikje fris en hangen wat rond. De meesten zijn in bussen aangevoerd vanuit de provincie, ze zijn blij met een dagje vrij.

Toekomstvisioenen

Vijf jaar geleden ontmoette ik tijdens zo'n demonstratie Sabrina, een fanatieke communiste. Ik sprak haar voor een boek waarin ik Cubaanse jongeren hun toekomstvisioenen over een

Leven zonder Fidel Castro liet vertellen, Het Verloren Paradijs. Handelaars, homo's, onafhankelijke boeren, een prostituee: deze twintigers hadden allemaal zo hun eigen ideeen over of en hoe het Caribische arbeidersparadijs zou veranderen in een kapitalistische heilstaat. Inmiddels is het ondenkbare gebeurd: El Commandante heeft vanaf zijn ziekbed het presidentschap aan zijn broer Raúl overgedragen. Zelfs bij de laatste echt grote demonstratie rond zijn tachtigste verjaardag kwam bij niet opdagen.
.

'Ik verwacht niet dat we hem 1 januari op de Plaza de la Revolucion de vijftigste verjaardag van de revolutie zien vieren', vertelt Sabrina telefonisch vanuit het stadje Cienfuegos, waar ze inmiddels studeert. Gelukkig schrijft Castro nog regelmatig in de Granma, de Cubaanse Pravda, 'want ik mis zijn inspirerende toespraken. Altijd als ik twijfelde, kon hij me op

het rechte socialistische pad terugbrengen.' En twijfels heeft de studente hogere landbouwkunde steeds meer, geeft ze eerlijk toe.
.

Mobieltjes en laptops

Toen we elkaar in het appartement van haar tante spraken, kwam de scholiere door haar verlegenheid moeizaam uit haar woorden. Een paar jaar aan de universiteit verder spreekt Sabrina in een razendsnelle woordenvloed, ook omdat ze bang is dat iemand haar gesprek met een buitenlandse joumalist verraadt aan de autoriteiten. 'Fidel is alles voor ons Cubanen. Geen enkele Cubaan die zich revolutionair noemt, wil dat hij valt', zei ze i n 2003. ‘Dat vind ik nog steeds', roept ze over de telefoon. Maar Raúl is toch aan de macht?

'Nee nee, El Commandante blijft de man achter de schermen, Tot zijn dood gaat er niets veranderen.'
.

Broer Raúl heeft weliswaar de verkoop van mobieltjes en laptops toegestaan en voor het eerst boeren in staat gesteld landbouwgrond te kopen en exploiteren, toch ziet Sabrina weinig veranderingen. 'Eigenlijk beleven we al twee jaar een status quo. Jammer, want de revolutie zou nog zoveel goeds kunnen doen. Juist nu gaat het er om mijn leeftijdsgenoten te inspireren, te zorgen dat zij zich niet blindstaren op de Nikes en auto’s van hun in Florida wonende familieleden. Dankzij de goedkope olie uit Venezuela hebben we juist wat meer financiële bewegingsruimte. Bijvoorbeeld voor de landbouw, die na drie orkanen dit jaar plat ligt.’
.

De toekomstige landbouwingenieur wil helpen ervoor te zorgen dat Cuba niet meer 80 procent van het voedsel moet importeren en dat het land meer dan de huidige 50 procent van de landbouwgronden gebruikt.

'De planning van onze economie moet gewoon beter. (zuchtend) Maar of we ooit de corruptie kunnen uitbannen... Onze strijd, onze revolutie

houdt nooit op' ' Een van de gunstige effecten van het Raul-bewind noemt Sabrina de bestrijding van prostitutie. ‘Zelfs mijn klasgenoten schaamden zich niet vrijdag met de benen wijd te gaan om zaterdag met hun vrienden te kunnen stappen en een goede fles rum te kopen.'

.

EN VERDER:

● hebben Yadel Martí (29), de beste Cubaanse pitcher tijdens het Wereldtoernooi Honkbal in 2006 en zijn medespeler Yasser Gómez (28) Cuba verlaten en bevinden zich op een onbekende locatie. Zij zouden illegaal naar de Dominicaanse Republiek zijn vertrokken om profspelers te worden. Familieleden in Havana hebben hun vertrek bevestigd. Marti en Gómez, spelers van Industriales de la Habana, werden kortgeleden uit hun  team gestoten omdat ze ‘een ernstige overtreding hadden begaan,’ aldus de Cubaanse honkbalautoriteiten. (zie blog van 25 november). Toen was er sprake van dat de twee topsporters illegaal met anderen per boot het land wilden verlaten maar zij werden toen betrapt.  Al in 2006 waren er geruchten dat Yadel Martí (foto) wilde overlopen; hij speelde toen met een team in Florida.

● lijkt het erop alsof de Cubaanse zanger en schrijver Pablo Milanés hun voorbeeld zou willen volgen nu hij opnieuw – ditmaal in de Spaanse pers – scherpe kritiek uit op de ‘zeer slechte situatie’ in Cuba en constateert dat ‘de leiders niets doen om het land vooruit te helpen.’

Pablo Milanés is een geliefde zanger in Cuba en beweegt zich veelvuldig in de hoogste kringen van de Cubaanse culturele nomenklatura. ‘Ik geloof in geen enkele leider die ouder dan 75 jaar ben,  want hun momenten van glorie, en dat waren er velen,  zijn voorbij en nu is het tijd om zich terug te trekken.’
.

Milanés doet verder uitspraken over de censuur (‘veel mensen zijn bang om hun mond open te doen’), de Cubanen die hun land ontvluchten, over de Amerikaanse blokkade (‘er is ook de andere blokkade die het r gime zelf oplegt om eigen fouten te verdoezelen’ ) en de verkiezing van Obama. Met name deze uitspraak over het politieke systeem in de VS zal veel velen aan de top in Cuba diep kwetsen:

‘Dat de Verenigde Staten in de jaren zestig een burgerrechtenwetgeving realiseerden en in minder dan 40 jaar een zwarte president kregen, is meer dan wat wij in Cuba, waar zwarten geen echte macht en werkelijke mogelijkheden hebben, hebben bereikt.’
.

● is een groep van 40 Cubanen vrijdag jongstleden gestrand bij Palma Beach na hun vlucht uit Cuba. Onder de vluchtelingen waren een zwangere vrouw en drie kinderen. Het is nog onduidelijk of de groep rechtstreeks per boot uit Cuba naar de VS zijn gevaren.

Tegendraads Havana: een piraat als boekhouder

Als ik nieuwsgierig door een grote dubbele deur kijk ergens in een straat van Havana zie ik deze piraat achter zijn eenvoudige bureautje zitten.

Een tafereel waar je in onze lage landen vergeefs naar zult zoeken en dat alleen daarom al om een foto vraagt. Hij aarzelt even maar anderen in de donkere fabrieksruimte, want daar staan we intussen midden in, moedigen hem aan onder het motto dat hij dan mee zal reizen naar een ver een onbekend land.

Met zijn duim omhoog als gebaar van goede vriendschap gaat hij op de foto.

In het fabriekje worden grote cementen bloempotten gemaakt. Je vindt ze overal in de straten van het toeristische gedeelte van Havana. Ze geven ze een vrolijk, mediterraans aanzien. Rechts van hem staat zo’n cementkleurige bloempot op zijn kop. In het fabriekje is het erg stoffig, er lopen wat mensen rond en het maakt een sjofele, rommelige en inefficiente indruk. Je kunt niet goed zien wat er precies gebeurd omdat het er te donker is. Ik snap niet dat mensen zo kunnen werken maar zij zijn het blijkbaar gewoon. We nemen handen schuddend en lachend afscheid.

Bron: De Volkskrantweblog Tegendraads van Petrus uit Londerzeel Vlaanderen, die dit jaar met zijn vrouw Havana bezocht:
http://www.volkskrantblog.nl/bericht/211314

Cuba staat weer particuliere taxi's toe

Cuba geeft voor het eerst in tien jaar weer particuliere taxivergunningen uit, zo hebben de staatsmedia in het communistische land gemeld.
.
Om hoeveel vergunningen het gaat, is niet precies duidelijk. Een weekblad van de Communistische Partij meldde in ieder geval dat in de provincie Cienfuegos zeventig licenties worden vergeven voor vrachtwagens, jeeps en personenauto's.

Begin jaren negentig besloot Cuba ook particuliere taxivergunningen uit te geven. Dat was ten tijde van de economische crisis die volgde op de ineenstorting van bondgenoot en geldschieter de Sovjet-Unie. Aan deze liberalisering werd in 1998 weer een eind gemaakt. President Raúl Castro, die in februari zijn zieke broer Fidel opvolgde, staat mondjesmaat economische hervormingen toe. (Bron: Wereldomroep)

.

Cuba heeft op taxigebied een heel wisselend aanbod. Zo zijn er de almendrones (amandelen),de bekende ouder Amerikaanse karren als de Chevrolets en de Studebakers; ze hebben rechts een rood-wit teken. De zwart-gele Cubatax kost ongeveer 0,40 cuc per kilometer en voor langere afstanden kunnen deals gesloten worden. De Grancar is de oude Chevrolet die ook toeristen mag vervoeren; de naam is op de zijkant van de auto aangegeven. Ze zijn duur, wel 30 cuc per uur.
.

De Panatax is de goedkoopste, de duurste is de Turistaxi en de Transgaviota en Taxi OK.  Zij zijn wit met rode tekens of geel met zwarte tekens. De bicitaxi of fietstaxi is het goedkoopste vervoermiddel in Havana maar die mag in Oud-Havana geen toeristen vervoeren. Cocotaxi ‘s zijn de gele bolvormige taxi’s die je van de ene naar de andere plek in de hoofdstad vervoeren. Sinds dit jaar zijn alle taxi-oondernemingen ondergebracht bij Cubataxi. (met dank aan Cuba Junky)
.

EN VERDER:

* heeft de Cubaanse telefoononderneming Etecsa aangekondigd de tarieven voor de vergunning van een mobiele telefoon te verlagen van $120 naar $65. In april konden ook Cubanen een mobiel aanschaf die daarvoor was voorbehouden aan buitenlandse en belangrijke personen in dienst van overheid of partij. De gebruikers moeten wel een telefoonkaart kopen. Het bellen of gebeld worden kost in Cuba 30 cent per minuut; telefoontje naar de VS zijn 2, 50 dollar. Mobiele telefoons zijn voor de meeste Cubanen onbereikbaar; hun gemiddeld maandloon ligt tussen de 18 en 20 dollar.

Cuba moet zich aanpassen aan orkanen

Drie orkanen veroorzaakten in minder dan drie maanden voor acht miljard euro schade op Cuba, zo blijkt uit recente schattingen. Vooral de veelal gammele huizen hadden het zwaar te verduren. ‘We hebben geen andere keuze dan ons aan te passen’, zei president Raúl Castro deze week.
.
.
Als gevolg van de klimaatverandering zullen orkanen krachtiger worden en ons vaker treffen.

‘Als gevolg van de klimaatverandering zullen orkanen krachtiger worden en ons vaker treffen’, zei de president tijdens een bezoek aan twee provincies die zaterdag werden getroffen door de orkaan Paloma, Camaguey en Las Tunas.

Hoewel de orkaan sterk afzwakte toen hij aan land kwam, maakte de combinatie van wind, stortregens en hoge golven honderden gezinnen dakloos in kuststeden als Santa Cruz del Sur en Guayabal. In Guayabal werden 110 huizen volledig verwoest. Veel andere huizen liepen schade op omdat het water 700 meter landinwaarts stroomde. De straten lagen bezaaid met telefoonmasten.
.

In Santa Cruz del Sur (zie beide foto's), in de provincie Camaguey, raakten bijna 10.000 woningen beschadigd, inclusief ruim 1300 huizen die volledig verwoest werden. Bij Santa Cruz del Sur stroomde het water anderhalve kilometer landinwaarts. De stad werd daarmee precies 76 jaar na de ergste catastrofe in de geschiedenis van Cuba, de cycloon van 1932, opnieuw getroffen. Bij de cycloon van 1932 kwamen 3.000 mensen om. Deze keer waren de bewoners van het gebied tijdig geëvacueerd.
.

‘Het zijn dure maatregelen, maar je kunt je niet voorstellen wat er gebeurd zou zijn als we niet hadden geëvacueerd’, zei Castro tegen de stadsbewoners. Hij beloofde dat hun huizen zo snel mogelijk herbouwd zullen worden - in hetzelfde gebied, maar iets verder van de zee. Hij beloofde ook dat de verloren bezittingen van de gezinnen vervangen zullen worden.

In totaal zijn 47 gemeenten op Cuba getroffen door de orkanen Gustav en Ike, die in augustus en september aan land kwamen, en Paloma. Hoewel het rampenpreventiesysteem het aantal slachtoffers beperkt hield, was de materiële schade groot.
.

Rieten daken

Experts zeggen dat de combinatie van ruiger weer, de slechte kwaliteit van bouwmaterialen, een gebrek aan onderhoud en de bouw van huizen in laaggelegen gebieden dichtbij zee, de kuststeden erg kwetsbaar maken voor orkanen en tropische stormen. Huizen waarvan na afloop van de orkanen Ike en Gustav de betonnen daken versterkt waren, wisten de storm te doorstaan. Huizen met daken uit hout en riet of dakpannen, leden de meeste schade.

Castro kondigde aan nieuwe bouwbedrijven te willen opzetten die ervoor moet zorgen dat elk huis in Cuba een stevig dak krijgt. ‘Zolang dat niet gebeurt, blijven we bezig met het vervangen van daken.’

Bron: IPS, Havana, 13 november 2008

EN VERDER:

● hebben agenten van de staatsveiligheid de mobiele telefoon van de dissidente Ricardo Pupo Sierra dinsdag jongstleden in beslag genomen. Pupo Sierra belde met deze telefoon o.a. informatie over de schendingen van mensenrechten door in Cienfuegos. Pupo Sierra is lid van de Coalición Central Opositora (CCO). Het apparaat werd hem afhandig gemaakt en hij kreeg geen bewijs van inbeslagname. Pup kocht de telefoon destijds bij het bedrijf CUBACEL, nadat Raúl Castro de verkoop ervan had toegestaan. Het bericht is afkomstig van Yoel Espinosa Medrano van Cubanacán Press.

● wordt er in Havana gespeculeerd over de foto van de ontmoeting tussen de Chinese president Hu Jintao met Fidel Castro.
De Chinese leider die hand in hand met Fidel is gefotografeerd, draagt daar namelijk geen bril. Op alle andere 6 foto’s die in Granma werden gepubliceerd was dat wel het geval. In Havana wordt nu gedacht aan een montagefoto en anderen spreken over een foto van Hu Jintao die Castro ‘niet ziet staan’ vanwege eerder kritiek op landen van de G20 (waar China aan deelnam) die zich, aldus de columnist Fidel Castro aan de Noord-Amerikanen zouden hebben onderworpen.
MO Mondiaal Nieuws geeft achtergronden over het bezoek van Hu Jintao


● Persbureau Belga heeft een een videoverslag (2 minuten) gemaakt van het bezoek van Hu Jintao aan Havana, waarin de Chinese president voortdurend met bril te zien is. In dit verslag ook een zingende Raúl die een Chinees loflied over Mao TseTung zingt.

Vervolging 'economische delicten'

● De agromarkt Buen Viaje in de stad Santa Clara werd 2 november j.l. door militairen bewaakt om te voorkomen dat mensen zouden gaan hamsteren. Volgens Yordis Tápanes García, leider van de oppositiegroep Movimiento Democracia, werden ’ s ochtends alle toegangen door Speciale anti-oproer brigades afgesloten. Luitenant kolonel  Francisco Darías (PNR), die ook hoofd van de politie in Santa Clara is, gaf opdracht iedereen op de markt te registreren, hen te vertellen dat de markt gesloten zou worden en dat wanneer ze zouden terugkeren er een boete wegens ‘hamsteren’ zou worden opgelegd. Op de markt was op dat moment alleen rijst, bonen, boniato en varkensvlees (5 pond per persoon), te koop.

● In de busterminal van Santiago de la Vegas deed zich kortgeleden een incident voor. Toen buspassagiers hun bus wilden verlaten werden zij die een tas of een zak bij zich hadden, aangehouden door door een tiental politieagenten. Onder hen was een vrouw met een jong kind en een zak. De politie fouilleerde de vrouw en constateerde dat zij groente bij zich had. Die werde in beslag genomen. De vrouw verzocht een van de agenten het kind een moment vast te houden. Toen die hem in de armen nam, draaide de vrouw zich om en liep weg. De politie-agent maakte scene en collega’s konden de vrouw tegenhouden. ‘U bent gek,’ gromde de poltie-agent. De vrouw antwoordde; ‘U neemt mijn eten voor mijn kind af, daarom laat ik hem bij u zodat u hem kunt voeden.’

• Ana Carolina Mendez-Hernadez (69 jaar) moet een boete van 150 peso’ s betalen omdat ze in Oud Havana rondwandelde, verkleed als slavin uit de koloniale tijd en geld vroeg aan toeristen die voor geld met haar gefotografeerd konden worden. Opp deze wijze komen zij en veel andere vrouwen aan een inkomen. De politie-agent die haar aanhield zei haar:’Ik zal u netjes behandelen want je bent 69 jaar. Maar u zou thuis moeten zijn bij uw familie.’ Ana Carolina zei tegen de onafhankelijk journaliste Aini Martin Valero (Agencia Libre Asociada): ‘ Als ik thuis blijf, lijd ik honger en als ik de straat op ga, is er altijd wel een toerist die me helpt. Ik weet niet waar ik deze boete van moet betalene want mijn pensioen is exact 160 peso’s per maand.

  • 'De politie van Santa Clara heeft een kliklijn ingevoerd waar Cubanen gevallen van 'economische misdrijven en hamsteren‘ kunnen aanmelden. Een bewoner van de wijk Placetas: ‘Dit is het toppunt. Telefoontjes naar de politie zijn blijkbaar niet genoeg; nu kunnen we ook nog 24 uur per dag via de nummers 214733, 206475, 281373 en 204223 onze buren aangeven.’  Alexander Rey Díaz, functionaris van de wijkcomite’s Comités de Defensa de la Revolución, (CDR), in de provincie ziet een mogelijkheid om ‘sneller ongedisciplineerd sociaal gedrag en onregelmatigheden die de Revolutie bezoedelen, aan te klagen.'

• Meer dan 30 buschauffeurs van het stadsvervoer in Havana zijn gearresteerd en veroordeeld vanwege corruptie. Met verborgen camera’s en politie agenten in burger was geconstateerd dat de chauffeurs zich geld toeëigenden uit de opbrengsten van de buskaartjes en het reglement van orde niet navolgden. Uit angst voor nieuwe aanhoudingen hebben een aanzienlijk aantal chauffeurs hun werk vaarwel gezegd; 100 bussen in Havana hebben op dit moment geen chauffeur.

Zie ook blog van 11 november Brief uit Havana

Eén dodelijk slachtoffer vanwege Paloma

De 20-jarige Joaquín Querol in Puerto Padres (provincie Las Tunas) is zaterdagmiddag door elektrocutie om het leven gekomen. Hij probeerde met een andere jongen, Abel Aguilera een antenne neer te halen voordat de orkaan het plaatsje zou bereiken. Beiden werden door de stroom getroffen. Abel werd gewond. Op zaterdag gold de alarmfase in de provincies Sancti Spíritus, Ciego de Avila, Camagüey, Las Tunas, Holguín, Granma, Santiago de Cuba en Guantánamo.

Volgens de Burgerdefensie waren met name in de provincies Camagüey, Las Tunas, Holguín en Granma meer dan een half miljoen mensen geëvacueerd. Verder dodelijke slachtoffers werden tot nu toe  niet gemeld. Vooral de provincie Camagüey is getroffen; huizen werden vernield, elektriciteitspalen omvergeblazen en bomen ontworteld.

Na ontvangst in Havana van de Russische vicepremier in Havana, Igor Sechin besloot Raúl Castro  het getroffen gebied te bezoeken om de omvang van de ramp te onderzoeken. Vice-premier Machado Ventura (foto links) bezocht Santa Cruz, dat ernstig is getroffen.

In de partijkrant Granma verscheen vandaag een artikel over de gevolgen van de ramp, met de titel: Wat een geluk dat we een Revolutie hebben..........

Paloma boven Cuba afgezwakt

De tropische storm Paloma is boven Cuba sterk afgezwakt. Wel brengt ze zware neerslag met zich mee.

Zaterdag was Paloma nog een orkaan, en om die reden hadden de autoriteiten voor zes provincies de hoogste alarmfase afgekondigd. Een half miljoen mensen, onder wie enkele duizenden toeristen, zijn geëvacueerd.

Cuba is nog maar nauwelijks bekomen van de stormen Gustav en Ike, maar komt er nu dus waarschijnlijk genadig vanaf. Eerder trok Paloma op haar tocht door de Cariben over de Britse Caymaneilanden. Voor zover bekend zijn daar geen mensen omgekomen. De schade op het hoofdeiland Grand Cayman was beperkt.

Bron: Wereldomroep, zondagmiddag 15.31 uur

Zie de videobeelden van Reuters

Foto's:  de kathedraal van Camaguey en een man op fiets in de wijk Florida, ook in Camaguey.

Orkaan Paloma zwakt af boven Cuba

De orkaan Paloma trekt nu over Cuba en is boven het eiland afgezwakt tot een storm van de eerste categorie.

 
Cuba heeft voor zes provincies het hoogste orkaanalarm afgekondigd; een half miljoen mensen, onder wie enkele duizenden toeristen, zijn geëvacueerd. Cuba is nog maar nauwelijks bekomen van de stormen Gustav en Ike.

Eerder teisterde Paloma op haar tocht door de Cariben de Britse Caymaneilanden. Voor zover bekend zijn daar geen mensen omgekomen.

De schade op het hoofdeiland Grand Cayman was beperkt; de stroomvoorziening kon er snel grotendeels worden hersteld. Op het kleinere eiland Cayman Brac hebben bijna alle huizen schade opgelopen; sommige zijn volledig verwoest.

Foto: Bewoners halen de golfplaten weg - nog maar kortgeleden vanwege de orkanen Ike en Gustave geplaatst - van hun huis uit voorzorg.

(zondag 09 november 2008 09:23 UTC)

Reportage (Spaanstalig) van de BBC-correspondent in Havana

BBC-beelden over de evacuatie van Cubanen

Paloma: gevaarlijke orkaan

Extremely dangerous Paloma aims for storm-battered Cuba

Recent verslag van vanmiddag 15 uur in de Orlando Sentinel

Tegendraads: Havana: Zeeboulevard Malecón

Mijn reisgids schrijft het volgende over de wereldberoemde boulevard aan zee, de Malécon in Havana: Het uitzicht vanaf de Malécon op Havana is fascinerend kleurrijk. Foto's en tekst zijn afkomstig van de weblog Tegendraads een kleine krant om elke dag te lezen.  De auteur is Petrus uit Londerzeel.
.

‘Komt het door de zee of is het gewoon een mooie plek? De 8 km lange zeeboulevard heeft een sterke aantrekkingskracht op de inwoners van Havana. Ze komen hier een romantische wandeling maken; met vrienden of familie vissen, spelen, zwemmen of gewoon wat wegdromen.










Waar denken zij aan, waar dromen ze van?

Er zijn hier geen monumenten te ontdekken; alleen golven die tegen de dijk slaan en schuim op de snel voorbijrijdende auto’s gooien en de zonsondergang die weerkaatst wordt door de gevels van de huizen. Tijd voor bespiegeling.’

Ik kan alles wat hier geschreven staat alleen maar beamen. De vervallen historische gebouwen maken de Malécon voor de liefhebbers van romantiek nog aantrekkelijker dan ze al is. Vooral op zondag tref je het lome sfeertje aan van de hengelaars, de jonge verliefden en al degenen die even willen bijkomen.

De Malécon leent zich prima om er te fietsen.

Veel hengelaars op zondag komen met de fiets.


Hengelaar in militair outfit 

Hij vertelde me dat zijn visvangst bedoeld is als een kleine bijverdienste.




Pelikanen zijn goeie vissers met hun grote snavels.

Geliefden hebben zo hun plekje op de Malécon.

Schroot inzamelen

In de jaren 90 stimuleerde de Cubaanse regering de belangstelling voor het inzamelen van grondstoffen, met name van niet-ijzerhoudende metalen (aluminium, koper, brons etc.) Er ontstond op die manier een nieuwe vorm van levensonderhoud.

Foto: Petrus/Tegendraads

De onderneming ter terugwinning van grondstoffen zorgde voor de uitvoering ervan, door in  kleine lokalen, sommige met gevaar van instorting, inkoophuizen voor deze metalen te vestigen. In alle gemeenten van het land zijn dergelijke inkoophuizen te vinden. Aanvankelijk trok het door de lage aankoopprijzen niet de aandacht van de bevolking. Wat viel het ruilen van artikelen van enige waard in deviezen al snel op. Duidelijk was dat hier economische bedoelingen een rol speelden en geen sociale of de zorg voor het milieu.
De  economie van de huishoudens  profiteerde ervan. De sociale onvrede werd minder. Hergebruik bleek positief te zijn voor het milieu. Maar het waren vooral de stijgende prijzen van deze grondstoffen op de wereldmarkt, die leidden tot het succes van deze maatregel. Ondanks de positieve effecten had ruilhandel  een negatief effect  op de gezondheid omdat de overheid geen aandacht besteedde aan deze nieuwe openbare diensten.

Het gebrekkig schoonhouden van deze inzamelingspunten en de inzameling van huishoudelijk afval zonder deze te recyclen zorgde voor vuilnisbelten in de stedelijke gebieden. Daarna  werd het zoeken naar schroot op de stortplaatsen iets heel gewoons,  en werd het uiteindelijk zelfs professioneel aangepakt. In Havana Stad noemt men de mensen die zich onderdompelen in de vuilnisbelt ‘Buzos” (duikers). Zij kennen geen scrupules noch schaamte. De tijd of plaats is niet belangrijk. Het enige dat van belang is, is het verzamelen van lege bier-  of frisdrankblikjes om in te kunnen leveren.

Op het eerste gezicht lijken dit praktijken van behoeftige mensen,  maar ze leveren economische voordelen op. Met 4 of 6 kilo van deze metalen krijgt men een fles frisdrank van 1,5 liter.  In een staatswinkel  kost die  1,35 peso’s cuc, vergelijkbaar met 33,75 nationale pesos. Op de zwarte markt wordt die fles doorverkocht voor 25 peso’s , bijna het dubbele van wat de staat betaalt voor een werkdag van 8 uur.  De inzameling van schroot  leidde tot toename van gedrag dat indruist tegen de bestaande regels. De diefstal in bijna alle takken van de economie was het gevolg.

Delen van elektrische leidingen  en telefoonlijnen werden gestolen,  irrigatieleidingen, verkeerslichten, kookpotten, bakken en bestek uit kantines, bankjes uit parken, aluminium terrasstoelen en – tafels, de hulzen van de kanonskogels. Het privé-initiatief, hoewel verboden, nam ook toe. Particuliere smederijen die een vergunning hadden,  kochten het schroot illegaal,  zelfs nog voor hogere prijzen dan de staat. Vraag en aanbod zijn niet overal in het land hetzelfde. Dit leidt tot een toename  van corruptie, vanaf de directeur tot aan de verantwoordelijke employé bij het huis waar wordt ingekocht.

Diefstal bij het wegen. Het hamsteren van de koopwaar. Het veranderen van de koers.. Het innen van commissie voor het reserveren van de beste producten voor de welvarendste klanten. Dit zijn slechts enkele van de uitingen van dit fenomeen. In Cuba is het doorverkopen om winst te verkrijgen en het bezitten van koopwaar in hoeveelheden die onterecht hoger zijn dan dagelijks benodigd, strafbaar bij wet (speculatie en hamsteren, artikel 230 van het Wetboek van Strafrecht)

Het is tegenstrijdig dat de staat het ruilen van relatief grote hoeveelheden koopwaar toestaat, en dat daarna de politie, door middel van voornoemde bepaling, ze in beslag neemt. Deze ruilhandel  heeft dan ook geleid tot vele manieren van afpersing en omkoping.  Vanwege deze tegenstrijdige omstandigheden nam de kwaliteit van het aanbod aan koopwaar af. Op de 27e februari gingen de inkoophuizen voor grondstoffen tot nader orde dicht. Onder de werknemers van deze koophuizen gaat het gerucht dat vicepresident Carlos Lage het voornemen heeft ze helemaal te sluiten.
Het interesseert de Cubaanse leider niet dat veel burgers voor hun dagelijkse levensonderhoud afhankelijk zijn van dit schroot. Dat van hen is immers verzekerd. De wanorde enerzijds en  de drang alles te regelen anderzijds hebben alles doen mislukken. Het overlevingsinstinct gaat overal tegenin. Overleven in Cuba betekent de wet overtreden. Ingaan tegen je eigen waarden. Je overtuigingen loslaten. Het is leven in de redeloosheid van het absurde.

Bron: Cubanet, gepubliceerd op 15 februari 2008 door Cubalsero

EN VERDER:
* droeg de nieuwe First Lady van de Verenigde Staten, Michelle Obama op de avond van de verkiezingsuitslag kleding van de Cubaanse mode-ontwerper Narciso Rodríguez, in de kleuren rood-zwart. De 44-jarige advocate is inmiddels door Vanity Fair uitgeroepen tot de best geklede vrouw van de wereld. 

* heeft het bestuur van de Internationale van Christendemocraten gisteren Oswaldo Payá Sardiñas als ere-vice president van deze wereldorganisatie benoemd. De benoeming van Paya is ‘een erkening aan het Cubaanse volk op een moment dat internationale krachten gericht zijn op een vreedzame verandering.’

* viert Cuba deze week een Belgische Cultuurweek. Naast aandacht voor kunst wordt de Cubanen ook gedemonstreerd hoe de befaamde Belgische chocolade wordt gemaakt waarvoor Cuba gedeeltelijk de cacao levert. Ook is er een verhalenfestival voor kinderen door de Belgische verhalenvertellers Schuiten and Peeters en Cubaanse collega’s .

Eén aardappel smaakt naar meer

Aardappels worden steeds populairder in Cuba. Nergens in het Caribische eilandenrijk worden zoveel aardappelen geproduceerd als in de provincie Havana. Onafhankelijk journalist Odelín Alfonso Torna rooide 25 jaar geleden als student verplicht al aardappelen. Nog altijd worden jonge scholieren en studenten ingezet bij de oogst. Werknemers in deze sector kunnen rekenen op 25 tot 30 nationale peso’s als ze 100 kilo aardappels rooien.

Aardappelverkoper wacht op zijn klanten

De aardappel is zo verbonden met de Cubaanse keuken en vormt tegenwoordig met dubbele porties het meest voedzame gerecht van de keuken. Via het bonnenboekje, het symbool van de rechtvaardigheid dat uitsterven wordt bedreigd, kan elke consument twee of drie pond aardappels kopen. Het is al bijna 40 jaar de enige weg om met een zekere regelmaat aan aardappelen te komen. Volgens officiële cijfers is de productie van aardappelen in de periode 2006-2007 met 35 tot 40 procent afgenomen, maar men hoopt dat het jaar 2008 wordt afgesloten met een voorraad van vijf miljard kilo op nationaal niveau.

Bewoners van de wijk Consejo Popular Electric, in de gemeente Arroyo Naranjo in Havana, waren stomverbaasd toen in maart de aardappel via het bonnenboekje tweemaal beschikbaar was. De dubbele portie voedsel kwam op een goed moment. Twee dagen eerder werd in hetzelfde Consejo Popular 287 gram zwarte bonen voor de maand maart verdeeld. Ze verkeerden in slechte staat want er zaten wormen in. De vraag is waar gaat de aardappel heen en wie kan ervan eten?

De provincie Havana is de grootste producent van aardappels in de Cariben. Daarna volgen de provincies Villa Clara en Cienfuegos. In de eerste helft van maart werden er in de provincie Havana 200.000 kilo aardappels gerooid en men hoopt het jaar te kunnen afsluiten met 250.000 kilo aardappelen.

Ik was een van de studenten die mijn studie afwisselde met verplichte arbeid op de uitgestrekte middelbare scholen op het platteland (ESBEC). Ik heb verschillende keren deelgenomen aan het rooien van de aardappels in de gemeente Gaines in Havana, de grootste producent van de provincie. Men zegt dat het de beste aardappelen van het land zijn, en dat ze zijn bedoeld voor de export. Het is al 24 jaar geleden dat ik heb meegedaan met een dergelijk oogst. Ik heb goede jeugdherinneringen aan. Ook aan de vechtpartijen die we hielden waarbij we tijdens de pauze elkaar met aardappelen en ballen van klei bekogelden.

Tegenwoordig zijn het dezelfde soort arbeidskrachten die te werk worden gesteld op de roodgekleurde grond van Gűines. Het zijn universitaire studenten, rekruten van Cuba’s Revolutionaire Strijdkrachten (FAR) en de militaire eenheid Ejercito Juvenil del Trabajo (EJT), die verantwoordelijk zijn voor het oogsten van de beoogde 7 miljoen kilo met hulp van rijdieren. Het bewind maakt gebruik van deze goedkope arbeidskrachten in Gűines of Melena del Sur waar de beste aardappelen vandaan komen.

De econoom Ariel Terrero Font zei in zijn televisieprogramma Buenos Días op 25 maart dat de helft van de geoogste aardappels in de provincie Havana wordt gekoeld om in de komende maanden van het jaar te verspreiden.

Dat is iets anders dan wat mijn vrienden op het platteland me hadden verteld. En dat het de verantwoordelijken weinig kan schelen of de aardappel gehamsterd wordt of anders wordt verspreid. Ik weet genoeg als ik zie hoe aardappels een paar keer per jaar in staatswinkels te koop worden aangeboden en hoe ze in deviezenwinkels in nylon zakken liggen te verschimmelen.

Het loon per 100 kilo aardappels is inmiddels verhoogd. Eerst ontvingen ze 13 peso’s en 20 cent in Cubaans geld per 100 kilo. Nu krijgen ze 25 of 30 peso’s. Men zegt dat Havana speerpunt is van de oogst van 2008 en dat de distributie van de aardappelen in de hoofdstad is hersteld. Ik hoop dat hetzelfde gebeurt in andere provincies, gemeenten en boerderijen. Per slot van rekening smaakt een aardappel, in Cubaans nationaal geld of in peso’s convertibles, naar meer.

Bron: Odelin Alfonso Torna, onafhankelijk journalist voor Cubanet. Hij schreef dit artikel op 3 april voordat de orkanen Gustave en Ike over Cuba raasden en ook de aardappelvelden beschadigden.

De dakpannen van Rubén Martínez Villena zijn het einde!

Als het gaat om rampenpreventie in de Caraiben is bij de recente orkanen opnieuw gebleken dat Cuba met kop en schouders boven de buurlanden uitsteekt. Maar hoe is het gesteld met de wederopbouw en de terugkeer van de vele tienduizenden Cubanen die werden geëvacueerd en nu in albergos verblijven. Onafhankelijk journalist Yodel Pérez Pulido gaat in op de kwaliteit van de dakbedekking die evenals bij vorige orkanen nog steeds bestaat uit bordkarton met asfalt.

In opdracht van de leiding van het land gaan de arbeiders in de fabriek Ruben Martinez Villena 250 duizend stuks van deze doelmatige dakbedekking produceren, bestemd voor de westelijke provincies.

Doelmatige dakbedekking? Ik las het bericht in de lokale krant van Camagüey en verbaasde me. Zo gaat het steeds wanneer een orkaan een deel van het eiland vernielt. Een honderd jaar oude fabriek van dakbedekking van bordkarton, die ooit werd gebouwd om dakbedekking  te produceren die de verstikkende hitte voor de bewoners van huizen, zou verlichten.

Nu werd de productie ervan in de krant omschreven als een  ‘levensreddende operatie van de staat’ , om te demonstreren dat niemand in de steek gelaten zal worden. Het gaat ongetwijfeld om een nieuw politiek instrument.

Ik wil u bijgaande foto laten zien (die oorspronkelijk verschenen is in de blog El Lugareño), waarop je ziet dat dezelfde dakbedekking gebruikt wordt voor publieke toiletten in een van de straten van de stad Camagüey ten tijde van het feest van Sint Jan. En deze dakpannen maken zelfs deel uit van de ‘gezegende’ voorraden en reserves van de regering.

Eigenlijk zou je moeten uitzoeken hoeveel van de huizen in Pinar del Rio of op Isla de la Juventud die geen dak meer hebben, niet al bedekt waren met asfalttegels die in Camagüey zijn vervaardigd. Nu zijn ze opnieuw weggeblazen door de wind en daar is nog niets zoveel harde wind voor nodig. We kennen de historische verhalen van families die dakpannen verloren tijdens de orkaan Lily, toen met Katrina, met Alberto...Oef!.. en nu zullen ze als premie opnieuw die schitterende dakbedekking vanuit de Rubén Martínez Villenafabriek krijgen. En wanneer papier gedrenkt in olie de oplossing van de regering blijft om de daken te bedekken, dan raken ze letterlijk van de regen in de drup.

Natuurlijk lijkt het een zegen om als je niks hebt, je tegen de zon te kunnen beschermen met papier gemengd met asfalt. En dat weet de Cubaanse vice-president Machado Ventura natuurlijk ook. Die heeft het bevel gegeven alle ploegendiensten van deze aftandse industriesector in Camagüey te mobiliseren. Heel goed.

Alle fabrieksarbeiders, die eenmaal aan het werk temperaturen tot 40 graden moeten doorstaan, hebben toegezegd 24 uur te zullen werken. De reportages van de Camaguyënse televisie, uitgezonden door de nationale staatstelevisie, spreken over een uitgesproken betrokkenheid bij de Revolutie, ongeacht de consequenties! Het is pijnlijk dat, na zoveel barre weersomstandigheden gedurende de laatste 50 jaar, het alternatief van de overheid om de daken van beschadigde huizen te bedekken, nog steeds van gerecycled papier en asfalt is.

Vandaag werd in een krant deze foto gepubliceerd van Fidel Castro die in 1985 de overjarige fabriek bezocht. Het lijkt erop dat hij aanmoedigt de productie verhogen. Ja, de fabriek in Camagüey wordt iedere maand aan de buitenkant geschilderd, heeft zelfs een muurschildering van de Vijf Helden en behoorde tot de Nationale Voorhoede, de Collectieve Heroïsche Traditie.... bla, bla, bla. Maar dames en heren, wat hier vervaardigd wordt weerstaat nauwelijks een eenvoudige rukwind.

Zoals gebruikelijk toont het collectief van arbeiders van deze dakpannenfabriek andermaal de wil om de nodige uren te werken, om te voldoen aan de opdracht van de leiding van het land om zo de broeders uit het westen bij te staan.

De krant van de staatsvakbond meldt het initiatief van de 'solidaire dakpannen'

EN VERDER:
* doen volgens de onafhankelijk journalist Fornalis, geruchten de ronde dat binnenkort de Cubaanse minister van Cultuur, Abel Prieto  wordt vervangen. Het is niet de eerste keer dat deze geruchten rond Abel Prieto de ronde doen. De als ‘strijdbaar maar ook pragmatisch’ omschreven Prieto zou zijn werkzaamheden als schrijver weer  kunnen opnemen als hij het cultuurministerie verlaat. Prieto schreef eerder boeken met titels als  Los guapos y los bitongos, Noche de sábado (verhalen) en de novelle El vuelo del gato.

Zijn werk werd in Cuba gematigd positief ontvangen. Dertig jaar geleden koos hij voor de cultuurpolitiek en werd voorzitter van de Cubaanse kunstenaarsbond UNEAC. Hij verdedigde toen het recht van kunstenaars om te emigreren en naar het buitenland te kunnen reizen. Hij verloor, aldus Prieto in de loop der jaren zo veel politieke vrienden. Voormalig minister van Buitenlandse Zaken, Roberto Robaina moest bijvoorbeeld in zijn strijd tegen de orthodoxen, het veld ruimen. Nog veel meer van Prieto’s vrienden kozen voor een vertrek naar het buitenland.

• heeft Fidel Castro zaterdag in een van zijn reflecties de communistische partij opgeroepen ten strijde te trekken tegen diefstal in de bedrijven, winkels en ondernemingen in de dienstensector. Ook bepleitte een hard optreden tegen privileges, het consumentisme, de corruptie en slapheid. Hij wees er op dat in sommige landen voor deze misdaden de doodstraf geldt maar voegde er geruststellend aan toe dat dit in Cuba niet nodig is.

Op de website van Cubaencuentro verschenen binnen korte tijd een vijftigtal reacties waarin vooral de autoriteiten en machthebbers in Cuba werden aangewezen als de verantwoordelijken voor de corruptie en de grootschalige diegstal uit staatsinstellingen:

‘Vraag eens aan Alarcon (parlementsvoorzitter) hoeveel flessen whisky hij in Restaurant Laguito opdronk. Let eens op de gastvrijheid in vier- en vijfsterren hotels in Cayo Coco die de elite van het televisieprogramma Mesa Redonda, journalisten en gesjeesde verslaafden genoten!! Ik zeg u, ik heb het gezien. En mogen we ook spreken over de diefstal, verspilling, reizen naar het buitenland en etentjes in restaurants waar 98% van de bevolkging nog nooit binnen is geweest? Luxe bussen voor reisjes naar Varadero en andere plaatsen om er de verjaardagen van hun kinderen en andere familieleden te vieren.(...) Heel goed, Fidel, dat je ons de ogen hebt geopend .....het is nooit te laat om het slechte te zien en te strijden voor het goede.’
•

Cuba accepteert de politieke dialoog met de Europese Unie

De Cubaanse regering van de nieuwe leider Raúl Castro aanvaardt het voorstel van de Europese Unie om de politieke dialoog te heropenen, meldt de EU-vertegenwoordiger in Havana, Javier Nino. In juni werden de sancties van de EU tegen Cuba opgeheven. ‘De EU stelt voor om een onvoorwaardelijke dialoog te beginnen en te komen tot wederzijds respect bij een reeks onderwerpen zoals de mensenrechten en het milieu’, verklaarde Nino.

Het communistische regime zegde dit toe in een brief die eerder deze maand aan de Franse ambassade werd overhandigd, aldus Nino. Frankrijk is de huidige voorzitter van de Unie. De beslissing van de Cubaanse autoriteiten komt er na de recente gebeurtenissen rond de orkanen Gustav en Ike, die voor 5 miljard dollar schade op het eiland aanrichtten.

Louis Michel
De Europese commissaris voor ontwikkelingshulp, de Belg Louis Michel, gaat op 23 oktober naar Havana om er te praten over Europese steun aan Cuba. De Europese Commissie heeft onlangs twee miljoen euro vrijgemaakt voor de Caribische landen die het hardst getroffen werden door de orkanen.

In 2003 kondigde de EU sancties af nadat 75 Cubaanse dissidenten waren opgepakt. Voortaan werden bilaterale staatsbezoeken beperkt en kregen de dissidenten systematisch een uitnodiging van ambassades van de EU-landen voor de viering van nationale feestdagen.
.

Mauricio Vicent publiceerde op 17 september in de Spaanse krant El Pais een artikel over de nieuwe relaties tussen Cuba en de EU.

.

EN VERDER:

* wil Rusland Cuba helpen bij de oprichting van een eigen ruimtevaartcentrum, zo heeft Anatoli Perminov, hoofd van het Russische ruimtevaartbureau Roscosmos, gezegd.

Perminov heeft gesprekken gevoerd in Cuba en Venezuela. Hij zei dat er gepraat is 'over de mogelijkheid om een ruimtevaartcentrum in Cuba te creëren waarin wij participeren'. Ook is gepraat over de 'mogelijkheid om ruimtetuigen te gebruiken voor aardobservatie' en het 'gezamenlijk gebruik van telecommunicatiesystemen'. Perminov sprak in Havana o.a. met president Castro.

Raúl Castro bezoekt voor eerste maal rampgebied

De Cubaanse president Raúl Castro is woensdag voor de eerste keer na de orkanen Ike en Gustave, op het Eiland van de Jeugd in de openbaarheid verschenen. Hij zei er vertrouwen in te hebben dat de schade zal worden hersteld en dat het eiland er beter aan toe zou zijn dan voor de orkanen.

Castro, bezocht het Isla de Juventud dat 65 kilometer verwijderd van de zuid-west kust van Cuba ligt en dat behoort tot de zwaarst getroffen gebieden door de orkaan Gustave op 30 augustus en door Ike tien dagen later.

In een uitzending voor de Cubaanse staatstelevisie zei Castro dat ‘er gebieden zijn in Cuba die net zo erg getroffen zijn als dit eiland. Zij zullen op poten worden geholpen en er beter uit zien dan ooit.

Castro speelde tijdens de ramp nauwelijks een rol in het openbaar. Hij week daarbij af van de rol die zijn broer Fidel bij zulke rampen speelde. Fidel bezocht onmiddellijk de getroffen gebieden en was duidelijk en langdurig aanwezig op de Cubaanse staattelevisie. Raúl zei onder de indruk te zijn van de positieve geest onder de bevolking op het eiland waar 90% van de huizen is vernield of beschadigd.

De Cubaanse regering sprak van een schade van vijf miljard dollar en 200.000 mensen die niet meer naar hun huis kunnen terugkeren. Castro zei dat het tijd zou kosten tot et normale leven weer zijn gang zou nemen gezien de omvang van de schade.

De Cubaanse minister van Buitenlandse Zaken, Roque noemde de solidariteit van lande met Cuba ‘bewonderenswaardig.’ Tijdens een persconferentie in Havana maakte hij bekend dat al 23 landen schenkingen aan Cuba hadden gedaan.

Bron: Nelson Acosta, Reuters

EN VERDER:
zijn er ook vanuit Nederland enkele initiatieven genomen om hulp te bieden aan de slachtoffers van de ramp.

● De katholieke organisatie Kerk in Nood stelt 100.00 euro beschikbaar voor noodhulp aan Cuba en Haïti. 

KIN meldt dat er levensmiddelen, kaarsen, medicijnen, schoenen, wollen dekens nodig zijn, aldus een bericht dat de hulporganisatie ontving van de bisschop van Pinar del Rio, Jorge Serpa ontving. Vooral de bisdommen Holguín, Ciego de Avila, Camagüey, Pinar del Río en Guantánamo zijn zwaar getroffen. Volgens bisschop Serpa zijn in Pinar del Rio alleen 80.000 huizen ingestort.

In West-Cuba wordt de instorting gemeld van kerken in Velasco, Manatí, Recreo en Floro Perez. Bisschop Emilio Aranguren van Holguín meldt dat veel boeren op de bananenplantages geconfronteerd worden met enorme schade op de plantage. Een van de slachtoffers liet Kerken in Nood weten: ‘Stel je voor dat Cuba een kaars was – het lijkt net alsof die is uitgeblazen, overal duisternis en wanhoop. Bid alstublieft voor ons.’

● Vanuit de Nederlandse overheid is 300.000 euro bijgedragen voor Cuba. Dit bedrag is een reactie op het verzoek van het Internationale Rode Kruis van 3,9 miljoen in totaal in voor Cuba.

● Mensen in Nood/Cordaid heeft wel hulp voor Haïti voorzien maar Cuba ontbreekt omdat men daar niet over partners beschikt.

● Spaans Evangelische Zending (SEZ) bereidt een gerichte inzamelingsactie voor waarbij gezinnen uit vijf gemeenten SEZ waarmee men contact heeft, worden geholpen. Nadere details volgen nog. Zie ook: www.sez.st

Citaat: Het oog van de orkaan trok over de plaatsen Los Palacios (waar we als SEZ ook contacten hebben met de Iglesia Bautista), Paso Real de San Diego, San Diego de los Baños, La Palma en San Andrés (ook contact met de Baptistenpredikant in die plaatsen). De schade is er werkelijk enorm. Daags na de storm kregen we na vele pogingen contact met de voorganger van La Palma, dominee Adriel Carrazana, wiens telefoonnummer in de SEZ-administratie aanwezig was. Hij meldde dat meer dan de helft van de woningen daar verwoest waren en de andere helft was vaak ook flink beschadigd. Ook zijn kerk leed forse schade op

● Arnold van Weezel, die sinds 1990 jeugdkampen organiseert met de officiële Cubaanse instantie ICAP (Instituut Cubana con los Amistad del Pueblos), Instituut met de vrienden van Cuba voor het volk, is ook een inzamelingsactie begonnen.
Zijn organisatie identificeert zich - op dezelfde wijze als de kleine politieke beweging NCPN - volledig met de dictatuur van Castro. Alle hulp gaat via de machthebbers in Cuba en het is een bekend feit dat deze overheid in het verleden hulp als een partijpolitiek instrument gebruikte en personen selectief hulp verleende.

http://www.cuba-brigadejosemarti.nl

Cuba kan meer voedsel en hout kopen in de VS

Terwijl Fidel Castro in zijn laatste column concludeert dat de vijf miljoen dollar die de VS aanboden voor de slachtoffers van de orkanen niet bedoeld zijn om te helpen maar om te spioneren, heeft Washington de mogelijkheid geboden ter waarde van 250.000 dollar aan voedselproducten in de VS aan te kopen.  De VS administratie weigert echter het Amerikaans embargo tijdelijk op te heffen. In de VS hadden diverse Democraten en de Amerikaanse katholieke bisschoppen zich hier voor uitgesproken; in Cuba zelf deden gematigde dissidenten als Martha Beatriz Roque en Vladimiro Roque dat al eerder.

De VS hebben vergunningen uitgereikt voor de verkoop van landbouwproducten ter waarde van 250.000 dollar, als hulp voor de Cubanen die door de ramp zijn getroffen. Het betekent een verdere verlichting van het embargo dat al langer voor deze sector bestond; de VS zijn – ondanks het embargo – al enkele jaren de grootste voedselleverancier van Cuba. De belangrijkste producten die kunnen worden inkocht zijn voedsel en hout, bedoeld om de wederopbouw mogelijk te makken, aldus een persbulletin van de Amerikaanse vertegenwoordiging (Sección de Intereses de Estados Unidos en Cuba (SINA) in Havana.

Havana wees zondag jongstleden een gift van 5 miljoen dollar van de VS af maar drong aan op de tijdelijke opheffing van  het Amerikaans embargo zodat Cuba materialen voor de wederopbouw zou kunnen kopen en kredieten verkrijgen voor de aankoop van voedsel. De suggestie van Havana om het embargo te verlichten, werd door de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Condoleeca Rice afgewezen omdat ‘de opheffing van het embargo in de huidige omstandigheden een ongeschikt middel is.’


De VS maakten al eerder bekend voor een periode van 90 dagen verzoeken van niet-gouvernementele organisaties (ngo’s) om Cuba te helpen, tot een bedrag van 10 miljoen dollar per ngo, welwillend te beoordelen. Op die wijze zijn  al 5 miljoen dollar gekanaliseerd via particuliere kanalen. De hulporganisatie Caritas in de VS geeft via de katholieken kerk in Cuba steun maar ook de Cubaans-Amerikaanse Nationale Foundation kreeg tien dagen geleden een vergunning om tot een bedrag van 250.000 dollar geld over te maken naar Cuba. Maandag kwam er toestemming voor overmaking van eenzelfde bedrag.

Een honderdtal Cubaanse intellectuelen en kunstenaars, waaronder de ex-ballerina Alicia Alonso en de musicus Silvio Rodriguez, Chucho Valdes en Pablo Milanes hebben hun collega’s overal ter wereld opgeroepen om ‘tegen de achtergrond van de omvang van de catastrofe’ de onmiddellijke opheffing van de ‘criminele Noord-Amerikaanse blokkade te eisen en solidariteitsacties op te zetten’ voor het eiland.

De dissidenten Marta Beatriz Roque en Vladimiro Roca hebben laten weten ‘de politisering van de hulpverlening onacceptabel’ te achten ‘ ongeacht wie de politisering bedrijft.’ Zij willen dat Raúl Castro de hulp uit de VS accepteert en dat de VS flexibel omgaan met de beperkingen van het embargo. De econoom Oscar Chepe sluit zich bij dit standpunt aan: ‘De staat heeft niet het vermogen zich alleen tegen deze noodtoestand te weer te stellen.(…) Er is op korte termijn massieve humanitaire hulp nodig zonder dat er sprake is van politisering, noch van de kant van de Cubaanse regering, noch door de donateuren.’

Fidel Castro: De hulp vanuit de VS is bedoeld om te spioneren
Fidel Castro noemt de vijf miljoen dollar die de VS wilde geven voor de slachtoffers een poging om in Cuba te spionneren. Hij schreef een column over dit thema waarin hij o.a. constateert:
‘Ze spraken over vliegtuigen die klaar stonden om goederen ter waarde van 5 miljoen dollar aan te voeren. Het is niet nodig om te achterhalen waarom ze dat met hun eigen vliegtuigen willen doen. Dat kan geen andere reden hebben dan de wens om in ons land te spioneren.’ 
.
Castro wees ook op televisiebeelden van voedseluitdelingen in Haïti door ‘de bezettingstroepen van de Verenigde Naties’ die leidden tot gevechten onder de bevolking. Fidel Castro: ‘Het is duidelijk dat regering van dit machtige land niet beseft dat de waardigheid van een volk zijn prijs heeft. De golf van solidariteit  met Cuba vanuit grote en kleine landen met en zonder de mogelijkheid om te helpen, zal verdwijnen op de dag dat Cuba die waardigheid verliest.’

De toonzetting van de column van Fidel Castro is hard en bijna
agressief van toon en in contrast met de officiële brief die de Cubaanse leiders aan de VS stuurden waarin ze uiteenzetten waarom ze het hulpbedrag weigerden.

De cartoon is afkomstig uit de Cubaanse partijkrant Granma bij gelegenheid van de 82ste verjaardag van Fidel Castro.

Kroniek uit Cuba

Fernado Ravsberg is werkzaam  als correspondent van de BBC in Havana. Hij reisde bijna dwars door Cuba om de desastreuze gevolgen van de orkaan Gustave en Ike te zien. Van Los Palacios in Pinar del Rio tot in de provincie Holguín, 800 kilometer van Havana. Hij publiceerde zijn verslag op zondag 14 september.

De reis was voor mij hét bewijs van de omvang van de ramp. Geen van de
provincies die we doortrokken bleek gespaard. In heel het land zijn huizen
ingestort, is de stroom toevoer gestaakt, kuddes koeien verspreid of landbouwgronden ondergelopen.

Toen wij Havana uitreden zagen we hoe de oogsten aan de kanten van de weg waren verzopen, hoe  delen van se autoweg onbegaanbaar waren, de doorgang was versperd en we een grote omweg moesten. Ongeveer 700.000 ton voedsel, 20.000 ton groenten, 6.400 ton graan en 16.000 ton fruit zijn verloren gegaan. We zagen hoe duizenden bananenplanten waren verwoest en hoe boeren met machetes in de hand de vruchten trachten te redden.

Vrachtwagens en karren vol bananen snelden over de wegen met de bedoeling ze op de markten te verkopen. Enige dagen zal er overvloed zijn maar daarna zal het maanden duren voor dat mensen ze weer zullen
proeven.

.
Met de beesten is het niet veel beter gesteld. Op weg naar Camagüey zagen we kudden koeien opgejaagd door de winden van Ike. Koeien en varkens graasden langs de kant van de weg. Velen zullen op korte termijn geofferd worden.
De grote pluimveehouderijen verging het net zo en de autoriteiten zien zich gedwongen honderd duizenden kuikens en kippen te slachten. Opnieuw brood voor morgen maar honger voor de dag erna? Want maandenlang zullen er geen eieren te koop zijn.
.
In de streken waar suikerriet wordt verbouwd zijn de zaken niet veel beter. Ruim 330.000 ha suikerrietgronden gingen verloren, afgezien nog van de schade in 115 suikerrietinstallaties, 150 spoorlijn en 132 voorraadschuren.

Een deel van de route over de autoweg naar Villa Clara legden we ‘s–nachts af. Er is alleen licht in de hoofdstad van deze provincie en enkele grote steden. In de overige steden en dorpen heerst volkomen duisternis. Daardoor is het rijden ook heel moeilijk. Fietsen, paardenwagens en voetgangers; de reis lijkt op een tocht vol obstakels en waarbij we volstrekt afhankelijk zijn van de schaduwen die ons vooruitgaan. Totdat we bij de nationale autoweg aankomen.

Langs de gehele weg en in elk provincie zien we honderden elektriciteitspalen de beschadigd zijn. In de dorpjes in de provincie Las Tunas komen de jongeren bij benzinepompen bijeen omdat dit de enige plek met licht is vanwege generatoren.

Maar zonder twijfel is de verwoesting door Ike en Gustave het grootst bij de woningen. In het hele land zie je huizen waar óf de dakplaten ontbreken óf waar hele dorpen zoals in Gibara zijn verdwenen.

De familie Bermúdez in Gibara bij Holguin verloor alles. Alleen de vier muren van de keuken staan nog overeind.

De autoriteiten hebben medegedeeld dat meer dan 500. 000 woningen in heel het land zijn beschadigd. Bij 200.000 van deze huizen is sprake van gehele of gedeeltelijke instorting. Dat is een ramp voor een land dat nauwelijks in staat is jaarlijks 50.000 woningen te bouwen.
De overheid heeft meegedeeld dat alle reserves in opslagplaatsen –opgeslagen voor situaties van oorlogen en rampen- zullen worden gebruikt. Men deed wel een omroep om eerst alle materialen van ingestorte of beschadigde huizen te verzamelen voor hergebruik.

Duizenden koeien zullen worden opgeofferd omdat zoveel stallen zijn vernietigd

Terwijl dit allemaal gebeurt is 50% van de Cubaanse grond niet geschikt voor de landbouw en wordt er niets geproduceerd. De grond is overwoekerd door kwalijk onkruid als marabu. De meeste grond is nog in handen van grote staatsbedrijven. Toch bestaat er de hoop dat de landbouwhervorming die Raúl Castro voorstelde ooit werkelijkheid wordt.

Het is meer dan ooit nodig dat Cuba zijn capaciteit om landbouwproducten te produceren vergroot. Dat hangt nauw samen met verandering van het economisch model, waardoor nu 20% van de landbouwgronden in handen is van kleine boeren, de meeste productieve van het land. Het hele proces van landbouwhervorming is gericht op een nieuwe situatie maar de trage wijze waarop de overdracht van landbouwgronden aan kleine boeren op dit moment plaatsvindt, lijkt niet te corresponderen met de voedselcrisis die Cuba te wachten staat.

Ravsberg houdt een zeer lezenswaardige weblog bij over zijn ervaringen ( al 12 jaar) in Cuba.

Ravsberg werd geïnterviewd door het Spaanse tijdschrift PRNoticias. Hij doet in dit interview de opmerkelijke uitspraak dat ‘er in Cuba noot veranderingen zullen plaatsvinden zolanf de gehele pers wordt gecontroleerd door de communistische partij.’


EN VERDER:
* heeft de Cubaanse regering bekend gemaakt dat bijna 450.000 huizen door de orkanen beschadigd zijn en meer dan 63.000 daarvan niet meer hersteld kunnen worden. Zeker tweehonderdduizend Cubanen zijn dakloos geraakt en nog eens honderdduizenden mensen moeten tijdelijk elders worden gehuisvest, zo werd maandagavond gezegd in het tv-journaal. De nieuwslezer deed er ruim een half uur over om de schade op te sommen.

Na Ike

De prijzen in Cuba stijgen en op veel plaatsen is gebrek aan voedsel en water. Er zijn meer doden dan de regering in Cuba eerder meedeelde en de paniek verspreidt zich onder de mensen. Aldus een bericht dat 12 september op de site Cuabencuentro verscheen.

● De Cubaanse televisie geeft prioriteit aan nieuws over de tiende verjaardag van de gevangenschap van de 5 Cubaanse spionnen in Amerikaanse gevangenissen en aan de gebeurtenissen in Bolivia. Zelfs de hersteloperaties worden ‘ opgedragen aan De Vijf.’

● In Paso Real en Los Palacios (provincie Pinar del Río) zijn 13.000 woningen geheel of gedeeltelijk beschadigd; dat is 79% van het totaal aan woningen. Er is geen elektriciteit en de telefoon functioneert niet. In Paso Real beginnen veel mensen hun geduld te verliezen na twee weken zonder licht. In deze periode ontvingen zij geen enkel teken van meeleven van de autoriteiten.

12 september

● Vanuit Puerto Padres (Las Tunas) wordt door verschillende bronnen de dood van een vrouw bevestigd die door de orkaan was gewond geraakt en overleed na opname in het ziekenhuis.

● In Holguín worden de deviezenwinkels niet meer bevoorraad en is geen drinkwater meer te koop. De regering heeft de eieren in prijs verhoogd van 90 naar 150 peso’s. In de wijk Zayas zijn minstens twee personen in een ziekenhuis aan hun verwondingen overleden; ze staan niet in de officiële lijst van doden. In andere delen van het land doen zich soortgelijke situaties voor. Commissies van de regering gaan langs de huizen om tot kalmte te manen en de bewoners duidelijk te maken dat de crisis lang kan duren.

In Baňes wordt werkelijk honger geleden.

● Meer over Holguín; het dorpje Birán is afgesloten van de buitenwereld; twee bruggen die dit dorp met Marcane verbonden, zijn kapot. De nikkelfabriek van Nicaro is praktisch gesproken in elkaar gestort en men vervoert de nikkelmineralen nu naar Moa.

In  geen enkele toeristenhotel is elektriciteit maar worden noodaggregaten gebruikt. Ook de aanvoer van water is kritiek. Veel stuwdammen zijn beschadigd. Grote oppervlakten van het strand zijn verwoest, veel bomen ontworteld. Men zegt dat de volledige suikeroogst verloren zal gaan omdat er geen personeel noch apparatuur is om de schade te beperken. Ook zijn enkele half miljoen eieren en 20.000 liter melk verloren gegaan.

● De bewoners van een wijk in Pinar del Rio gingen elkaar met machetes te lijf om in bezit te komen van de cementen dakpannen, aldus de weblogster Generación Y

● In Havana werken de stoplichten niet. Veel bomen en elektriciteitspalen zijn omgewaaid. In Vedado (Havana) ontbreekt het heel veel mensen aan elektriciteit.

11 september

● In Holguín zijn tienduizenden huizen ingestort.

● Het hospitaal Nueva Gerona op het Eiland van de Jeugd is vernield; de airconditioningapparaten vlogen door de kracht van de orkaan het gebouw uit. De arts die verantwoordelijk was voor de zuigelingen bleef met hen in een ruimte achter en heeft lange tijd met zijn handen de airconditioning vastgehouden om wegwaaien te voorkomen.

10 september

● Camagüey is in tweeën verdeeld door een rivier die buiten zijn oevers is getreden.

● Op het Eiland van de Jeugd heeft een menigte een groep mensen overvallen die dozen met kleren vervoerde.

● Een zak rijst in Pinar del Rio en Isla de Pinos (Eiland van de Jeugd) kost 100 CUC

● Een pond malangaknollen  (populair volksvoedsel) kosten in Santiago de Cuba 15 peso’s. Dat voor de orkaan 5 peso’s. Particuliere taxichauffeurs hebben de prijs van een kaartje verhoogd van 10 tot 12 peso’s

● In Baracoa hebben zich tijdens en na de orkaan Ike gevallen van plundering voorgedaan.

.

EN VERDER:
* heeft de bisschop van Pinar del Rio, Jorge Serpa kritiek geleverd op het voorschrift van de Cubaanse overheid dat elke hulp voor de slachtoffers van de beide orkanen eerst moet worden aangemeld bij de centrale overheid.  De bisschop bekritiseerde in het kerkblad La Palabra Nueva deze overeenkomst die blijkbaar door de nationale leiding van de kerk en de staat was overeengekomen. Serpa zei dat daardoor de spontaneïteit van mensen die willen helpen in gevaar komt. De bisschop wees ook op mogelijke partijdigheid bij de verlening van hulp door de centrale overheid. Serpa zei dat in zijn bisdom de hulp verspreid wordt door de diocesane afdeling van de katholieke hulporganisatie Caritas. Hoewel Caritas op landelijk niveau met de Cubaanse overheid globale afspraken maakt, hoeft deze afspraak de directe hulpverlening niet in de weg te staan. Het bisdom van Serpa heeft inmiddels hulp geboden aan mensen in Candelaria, Los Palacios, Consolación del Sur, Bahia Honda, La Palma en Viňales.

In Havana neemt het gewoon leven weer zijn draai

Kardinaal Ortega van Havana riep in een toespraak de gelovigen op de hand te reiken aan de mensen die getroffen zijn door de orkaan ‘hoe arm men ook zelf is.’ De kardinaal vroeg om kleding, geld, schoenen, voedsel-in-blik, schoonmaakartikelen en zeep. Ook hij benadrukte dat de hulp via Caritas zal worden verspreid.

Hoe kun je helpen?

Yoani Sánchez van de blog Generacion Y schreef op 11 september hoe de slachtoffers van de orkaan Ike het best geholpen kunnen worden.

.

Wie plannen heeft om de komende maanden naar Cuba te gaan en die in solidaire zin hulp willen bieden, adviseer ik in hun bagage enige kilo’s te reserveren om direct aan de slachtoffers aan te bieden.  Hoewel alles bij deze gezinnen die veel verloren, welkom is zijn er sommige zaken wel heel erg hard nodig.

Pijnstillers, thermometer, pleisters, poeders tegen maagproblemen, wegwerp injectiespuiten, watten, aspirines, paracetamol en hechtgaren.

.

Tabletten die het water zuiveren.

Alle soorten kledingstukken maar vooral ondergoed en schoenen.

Schoolmaterialen vooral pennen en schriften.

Oplaadbare batterijen, draagbare radio’s, en lantaarns.

Zaken als zeep, tandpasta, shampoo en tandenborstels.

Kleding voor baby’s en andere babyzaken. Er zijn gezinnen met kinderen die geen zuigflesjes meer hebben.

.

Het verdient aanbeveling en heeft – als het enigszins mogelijk is – ook de voorkeur de hulpmiddelen direct aan de slachtoffers uit te reiken. Geef het mensen persoonlijk in handen; dat is het veiligst.
.

De schade bij Gibara (Cubaanse televisie) bij Holguin

Ramp Ike stelt leiderschap Raúl op de proef

De enorme omvang van de ramp die Ike heeft veroorzaakt,  stelt het leiderschap van Raúl Castro - die moeite schijnt te hebben met het bevechten van een exerne crisis -, op de proef. Aldus enkele experts die door het persbureau EFE (Spanje) werden geraadpleegd.
.

Cartoon uit de Cubaanse krant Juventud Rebelde

Volgens het Rode Kruis zou de schade tussen de 3000 en 4000 miljoen dollars bedragen. Er zijn 7 dodelijke slachtoffers geteld en 20 gewonden.

Generaal RaúL Castro draagt de verantwoordelijkheid de getroffen zones weer op te bouwen en de slachtoffers bij te staan. Volgens, Andy Gómez, vice-rector van het Instituut van Cubaanse Studies van de Universiteit van Miami (UM) kan Castro II daar niet mee omgaan. Gómez wijst op uitspraken van hooggeplaatsten in Cuba waarvan hij de naam niet kan onthullen, maar die twijfelen aan de capaciteiten van Raúl Castro om te vechten ‘tegen externe bedreigingen zoals de huidige.’ Noch Castro II, noch anderen aan de top van de Cubaanse samenleving hadden ooit kunnen denken ooit het hoofd te moeten bieden aan zo’n omvangrijke catastrofe.'

Dit vormt een schril contrast met Fidel Castro die in juli 2006 de macht neerlegde en die ‘altijd aanwezig was’ op plaatsen waar zich rampen voor deden. ‘Wij weten dat de schaduw van Fidel Castro als een psychologische macht boven Raúl zweeft,’ aldus Gómez. En hij herinnert aan de momenten waarbij Fidel Castro in zijn columns afstand nam van de voorzichtige economische versoepelingen in het beleid die door Raúl waren ingezet.

.
Susan Kaufman Purcell, directeur van het Centrum voor Regionale Politiek aan de UM zegt dat het feit dat Raúl Castro niet meer publiekelijk gezien is nadat de orkanen Cuba bezochten ‘zijn imago kan beschadigen’ omdat de mensen ‘zich onbeschermd en zich geïsoleerd voelen.’ Kaufman acht de aanwezigheid van de leiders bij dergelijke noodsituaties van groot belang om de bevolking het gevoel van veiligheid en bescherming te vinden.

‘Het is cruciaal dat de leider verschijnt, speciaal in een cultuur waar de caudillo een belangrijke plaats inneemt.’ Zij suggereert de mogelijkheid dat er zich uitbarstingen van onvrede zullen voordien gericht tegen de regering maar ze gelooft niet ‘dat er een rebellie zal ontstaan.’

Terry McCoy, emeritus hoogleraar aan de Universiteit van Florida zegt dat ‘de objectieve werkelijkheid in Cuba dramatisch is. Een figuur als Fidel Castro ‘die steeds in de voorhoede optrad’ is dan belang. Ral schijnt vooral achter de schermen te opereren.
.

Kinderen in een opvangcentrum bij Pinar del Rio

.
McCoy denkt dat Raúl’s aanpak er meer een is van achter de coulissen te functioneren. Dat is zijn persoonlijke stijl, meer bureaucratisch en als een administrator en bureaucraat.’ De crisis openlijk te lijf gaan zou bijdragen aan de spontane acceptatie van het leiderschap van Raúl Castro door het volk.' McCoy meent echter niet dat de desastreuze economische schade opnieuw zal leiden tot een exodus naar de VS zoals in 1980.
.

Bron: Cubaencuentro, diverse persbureaus.

Cuba kampioen rampenbestrijderdoor

Cuba is een model voor Latijns-Amerika als het gaat om rampenpreventie. Dat zeggen deskundigen en medewerkers van internationale hulporganisaties. De orkanen die de afgelopen weken over de Cariben raasden, hebben in Cuba veel minder slachtoffers gemaakt dan in omringende landen.

Niemand is blij met de orkanen die de afgelopen weken een soort estafette lijken te lopen boven het Caribische gebied, maar ze geven wel een interessante les. Namelijk dat met goede voorbereiding het aantal slachtoffers minimaal kan zijn. Kampioen preventie blijkt Cuba te zijn.

Op tijd alarmeren
Terwijl orkaan Gustav eind augustus honderden doden veroorzaakte in Haïti, de Dominicaanse Republiek en Barbuda, viel op Cuba geen enkel slachtoffer. Weliswaar was de orkaan in Cuba zwakker, maar niet genoeg om het grote verschil te verklaren, zegt Elio Rujian van het Wereldvoedselprogramma van de Verenigde Naties. "Het Cubaanse model is een voorbeeld voor heel Latijns-Amerika. Het feit dat bij Gustav geen doden vielen, is te danken aan het systeem van voorbereiding.'
Ook de orkaan Ike eiste deze week op Cuba maar vier doden. In Haïti waren dat er meer dan zestig. " Het geheim van de Cubanen is eenvoudig: op tijd evacueren", zegt Manuel Rodriguez die voor het Internationale Rode Kruis naar Cuba is gestuurd.

"Het systeem van vroege alarmering functioneert heel goed op Cuba. We hebben hier ongeveer 1 miljoen 200 duizend mensen geëvacueerd uit de gebieden die het grootste risico liepen, alleen op Cuba", zegt Rodriguez. Dat voorkomt niet dat er enorme schade kan ontstaan. Maar wel dat er doden vallen.
 

Boten langs de straten van Havanna. De autoriteiten hebben de boten
er tijdelijk gelegd om te voorkomen dat ze schade oplopen door de
orkanen (EPA)

Rijk of arm
Het vermogen om snel te kunnen evacueren, zou kunnen samenhangen met het communistische regime op Cuba. Een strakke en hiërarchische organisatie vergemakkelijkt immers snelle actie. In ieder geval blijkt dat rampenpreventie geen kwestie hoeft te zijn van geld.

In de regel vallen bij rampen meer doden in arme landen dan in rijke, omdat arme landen geen geld hebben om zich goed voor te bereiden, zegt Francisco Rey Marcos, directeur van het Studiecentrum voor Conflicten en Humanitaire Actie in Madrid. "Landen die meer geld aan preventie uitgeven, hebben minder te lijden. Maar dit laat zien dat preventie onderdeel moet uitmaken van het centrale beleid. Het is dus niet alleen een kwestie van rijke of arme landen."

Noodhulp
Dat is natuurlijk een opsteker, maar dan moet er wel wat gebeuren, zegt de deskundige. "Het is jammer dat veel politici en veel landen op heel korte termijn kijken en zich beperken tot noodhulp. Zij investeren niet in de voorbereiding en het vermijden van riskante omstandigheden om de ramp te voorkomen." In dat opzicht valt van Cuba nog heel wat te leren.

Bron: Wereldomroep Nederland - Edwin Koopman, 11 september 2008

EN VERDER:
* is in Havana woensdag een man om het leven gekomen op het moment dat zijn woning aan de Malecon instortte. Daarmee is het aantal dodelijke slachtoffers van de orkaan Ike gestegen tot vijf. De man, die Pedro Pablo heette was eerder uit zijn woning in het centrum van Havana  geevacueerd maar wilde woensdag zien hoet het stond met zijn bezittingen. Staande op de sotano stortte de woning in.

Generaal Alvaro Lopez Miera en de president van de Poder Popular van de stad Havana verschenen op de plek van het ongeluk. Van de vier overige dodelijke slachtoffers waren er twee geelectrocuteerd, een ander werd bedolven onder een muur van zijn huis en een vrouw werd levend begraven.

In vergelijking met andere delen van het land is de schade in Havana meegevallen; 60 woningen zijn gedeeltelijk ingestort en 7 volledig. In de rest van het land zijn de gevolgen van de ramp enorm en zijn zelfs kleine gehuchten van de aardbodem verdwenen.

Orkaan Ike bereikt westen van Cuba

Orkaan Ike is dinsdagochtend ten zuiden van de Cubaanse hoofdstad Havana opnieuw aan land gegaan, na een spoor van vernielingen door het eiland te hebben getrokken. De orkaan kwam in het uiterste zuidwesten van Cuba aan land en bewoog zich vervolgens in noordwestelijke richting over het eiland.
.

Orkaan Ike heeft op zijn tocht over Cuba tot nog toe vier levens geëist. Het zijn de eerste doden van dit orkaanseizoen in Cuba, dat alom wordt geprezen voor de voorbeeldige manier waarop het zijn bevolking voor natuurgeweld behoedt. Elders in het Caribische gebied eiste Ike al 79 levens.

Foto: Guantanamo

De doden vielen in het oosten van het eiland, waar Ike maandag aan land kwam. Twee mannen kwamen om toen zij een antenne probeerden te verplaatsen; een man werd dodelijk getroffen door een vallende boom en een vrouw overleed toen het dak van haar huis omlaag kwam.

Ongeveer 1,2 miljoen Cubanen lieten zich in door de overheid geregelde bussen en vrachtwagens vervoeren naar opvangcentra, waar schone bedden, douches, gratis voedsel en medische hulp voorhanden zijn.

In Havana, waar de storm op afstevent, kwam een grootscheepse evacuatie maandagmiddag goed op gang. De noodmaatregelen zijn alleszins gerechtvaardigd, zeiden Cubanen die Ike al hadden doorstaan. Hoewel de windkracht van de orkaan boven land afzwakte tot 128 kilometer per uur, richtte hij veel schade aan. Een 70-jarige inwoonster van de centraal gelegen stad Camaguey zei veel orkanen te hebben meegemaakt, maar nooit zo'n 'kwaaie' als Ike.

In de nauwe straatjes van Camaguey, een plaats die op de werelderfgoedlijst van de Unesco staat, vielen elektriciteitsmasten op geparkeerde auto's en werden huizen gereduceerd tot hopen steen.

De Cubaanse televisie zei dat de overheid toeziet op de veiligheid van duizenden toeristen in kwetsbare strandhotels. In Varadero, een badplaats ten oosten van Havana, verbleven zo'n tienduizend buitenlanders.

Bewoners van Texas en het noorden van Mexico bereiden zich intussen voor op de mogelijkheid dat Ike hen komend weekend bereikt. Ike, die boven Cuba uiteindelijk afzwakte tot een storm van de eerste categorie kan weer sterker worden zodra hij Cuba heeft verlaten, zei een meteoroloog van het nationaal orkaancentrum in Miami, Florida.

De Europese Commissie maakt twee miljoen euro noodhulp vrij voor de slachtoffers van de orkaan Gustav in de Caraïben. Met het geld wil de Commissie water, voedsel, medische zorgen en tenten ter beschikking stellen van de mensen in Haïti, Cuba, Jamaïca en de Dominicaanse Republiek die de voorbije dagen getroffen werden door de doortocht van Gustav.

"De eerste rapporten uit Haïti spreken van aanzienlijke schade, met 8.000 vluchtelingen. Toegang tot drinkwater is een groot probleem en het leven van tienduizenden mensen zal aanzienlijk geraakt worden door de verliezen van gewassen en vee", zei eurocommissaris voor Humanitaire Hulp Louis Michel.

Over de omvang van de schade in Cuba en Jamaïca is er vooralsnog minder informatie voorhanden. "Maar het is duidelijk dat vele kwetsbare mensen in deze landen lijden en we moeten snel ingrijpen om hen te helpen", zo besloot Michel

Bron: Trouw, 9 september 2008

.

EN VERDER:
* is Hassan Pérez Casabona (31), tot nu toe tweede secretaris-generaal van de communistische jeugdbond  Unión de Jóvenes Comunistas (UJC) vervangen door  de 34-jarige  Liudmila Álamo Dueñas. Hij zal zijn werkzaam heden als docent  aan een onderwijsinstelling van het leger hervatten en vervult, voor zover bekend, geen belangrijke politieke functies meer.

In 2000 speelde Pérez Casabona een hoofdrol in de campagne die Fidel Castro begon ten einde de terugkeer naar Cuba te verkrijgen van de gevluchte balling Elián González.
Hassan Pérez Casabona viel daarbij op door zijn fanatisme en retoriek  en werd wel omschreven als een van de ‘Talibans’ van het regime.

Ike mist Florida Keys, wel over Cuba

De autoriteiten op de Florida Keys hebben de evacuatie in verband met de orkaan Ike afgeblazen. Uit nieuwe koersberekeningen blijkt dat Ike niet in de buurt van de eilandengroep komt. Ike is van oost naar west over Cuba gegaan. Onafhankelijk journalist Fornaris acht de gebroeders Castro mede verantwoordelijk voor de grote schade en de omvang van de ramp.



Zo'n 770.000 mensen zitten in Cuba daar in schuilkelders of hebben een veilig heenkomen gezocht in het binnenland. Ike is nu een orkaan van de tweede categorie, maar zal boven zee mogelijk weer in kracht toenemen. Volgens de Cubaanse tv zijn er aan de kust huizen verwoest. Er werden beelden getoond van metershoge golven die op appartementencomplexen beuken.
.

De Belgische touroperators Jetair en Thomas Cook hebben momenteel een 600-tal Belgen op Cuba, die vooral in de buurt van de hoofdstad Havana en Varadero verblijven. Woordvoerder Hans Vanhaelemeesch van Jetair: ‘Voor hen is er weinig gevaar. Ze verblijven in solide hotels die een orkaan kunnen doorstaan.’ (…)’Bovendien zijn de verwachtingen dat de orkaan sterk zal afgezwakt zijn, mogelijk zelfs tot een tropische storm, wanneer hij in die regio arriveert. De paar Belgen die we moesten evacueren waren op rondreis op het oostelijke deel van het eiland’.

.

Onafhankelijk journalist Jose A. Fornaris constateert dat de orkaan veel heeft vernield maar niet ‘het gevoel voor spektakel van Fidel Castro zelf’ die in een van zijn reflecties de gebeurtenissen in Cuba vergeleek met ‘een nucleaire ontploffing.’

Fornaris schrijft dat het beter zou zijn geweest als hij zijn opinie voor zich had gehouden. ‘Zijn broer, de generaal is verstandiger en heeft zich tot nu toe nog niet uitgelaten over de trieste situatie in het land waar het regime zelf zoveel schuld aan heeft.’ Fornaris herinnert aan een uitspraak van Fidel Castro uit 1953 toen hij voor zijn rechters stond en beweerde dat er ‘voldoende materialen en menskracht in Cuba zijn om een comfortabel huis voor elke Cubaan te bouwen.’

Fornaris: ‘De Castro’s zijn nu 50 jaar aan de macht en de woonsituatie is in Cuba nog niet eerder zo’ n ramp geweest.’(…) ‘In de afgelopen 50 jaren behoorden van alle orkanen die Cuba aandeed er twee tot de categorie drie en vier. Ik heb nooit eerder gehoord dat het huis van een regeringsleider of leider van de partij schade opliep. Allen hebben woningen die adequate voorzieningen tellen om hen en hun gezinnen te beschermen tegen welke krachtige orkaan dan ook.’

Fornaris zegt dat het volkomen onzeker is wanneer de honderdduizenden Cubanen die have en goed verloren opnieuw het levensniveau bereiken van vóór de orkaan. Hij vraagt zich af of ‘de reserves waar El Comandante en Jefe over beschikt, niet in handen kunnen komen van de Cubanen die nu tot de bezitlozen behoren dankzij het natuurgeweld en de incompetentie van hun regeerders.(…) De rijkdom van het land behoort immers aan alle burgers en moet ten dienste staan van het nationale welzijn van iedereen,’ aldus Jose Fornaris.

Foto's zijn afkomstig uit Camaguey na het 'bezoek' van Ike vandaag.

Het televisiejournaal van de Spaanse zender TVE, 8 september 2008

.

EN VERDER:

•          zijn de zoon Abel (48) en de dochter Celia (45) van oud-minister van Onderwijs en Cultuur, Armando Hart, vorige week bij een auto-ongeluk in Miramar (Havana) hom het leven gekomen. Armando Hart behoorde tot de historische leiders van de revolutie en was gehuwd met Haydée Santamaria (1922-1980), die beschouwd wordt als een ‘heldin van de revolutie’. Zij nam o.a. deel aan de aanval in 1953 op de Moncada-kazerne. Na het slagen van de opstand werd Haydée Santamaria directeur van de literaire uitgeverij Casas de las Américas; in 1989 pleegde zij zelfmoord.

Dochter Celia publiceerde de afgelopen jaren verschillende artikelen op internatiomale websites waarin ze met name de reformistische koers van Raúl Castro bekritiseerde. Op 31 augustus jl. publiceerde de site Kaosenlared een interview met Celia Hart een interview met Celia Hart waarin ze de vrees uitsprak dat Cuba de weg van China zou opgaan. Abel en Celia Hart zijn vandaag in Havana begraven.

Op KaosenlaRed staan ook enkele (Spaanstalige) herdenkingsartikelen         

         

Na Gustave: Pinar del Rio vanuit de lucht

Het oog van de orkaan Ike heeft maandagochtend de oostkust van Cuba bereikt. Honderdduizenden mensen, onder wie ook massa's toeristen, zijn uit voorzorg geëvacueerd.

Ike, een orkaan van categorie 3 met windsnelheden tot 200 km/u, trekt van oost naar west over Cuba. Op het eiland geldt de hoogste alarmfase. Meer dan 800.000 mensen, onder wie ook zeker 13.000 toeristen, werden geëvacueerd in de centrale en oostelijke provincies van het eiland.

Foto rechts: Baracoa in het noord-westen van Cuba nadat ike is gepasseerd

Cuba zet zich schrap voor orkaan Ike

In Cuba zijn honderdduizenden burgers en toeristen geevacueerd in verband met de komst van orkaan Ike. Ook is in grote delen van het land de hoogste staat van paraatheid ingesteld. Ike is nu een orkaan van de een na zwaarste categorie en zal naar verwachting een bedreiging gaan vormen voor de toeristische badplaats Varadero en de hoofdstad Havana.

Daarna trekt de orkaan de Golf van Mexico in. In de Amerikaanse staat Florida is uit voorzorg de noodtoestand afgekondigd.
Orkaan Ike heeft al grote schade aangericht op de Britse Turks- en Caicoseilanden in het Caribisch gebied. Op het eiland Grand Turk in het oosten zou bijna 50 procent van de woningen deels of helemaal zijn verwoest. Veel toeristen hadden de eilandengroep voor de komst van Ike al verlaten. Ook op de nabijgelegen Bahamas waren toeristen uit voorzorg vertrokken.

Foto: De schade in Holguin gisteren

Geen doden door Gustav in Cuba

Cuba lijkt op het eerste gezicht het passeren van de orkaan Gustav goed te hebben doorstaan. Veel wegen zijn letterlijk weggespoeld en talloze huizen staan onder water, maar er zijn geen dodelijke slachtoffers gemeld.


Het eiland Isla de Juventud was zondag de eerste plek in Cuba waar de orkaan aan land kwam. De storm ging gepaard met windstoten tot 220 kilometer per uur, waarmee hij net geen orkaan van de vijfde en hoogste categorie was. Volgens een Cubaanse verslaggever stond er na afloop op het eildand bijna geen boom meer overeind.

In het westen van Cuba werden zelfs windsnelheden van 340 kilometer per uur gemeten, een nieuw record voor een land dat zeker niet voor het eerst door een orkaan werd getroffen.

Uit voorzorg was een kwart miljoen Cubanen uit potentiële rampgebieden geëvacueerd. Toch liepen volgens een regeringsfunctionaris tijdens de storm veel mensen verwondingen op, maar geen daarvan leek levensbedreigend.

Tijdens zijn verwoestende spoor door het Caribisch gebied heeft Gustav in totaal 94 levens geëist. De meeste doden vielen in Haïti als gevolg van aardverschuivingen en overstromingen.

Bron: Trouw, Novum, AP.

Gustav richting Golf van Mexico

Met een kracht van 220 kilometer per uur is de orkaan Gustav zaterdag over de westpunt van Cuba geraasd en bevindt zich nu in de Golf van Mexico. De orkaan bereikte de categorie 4 (‘extreem gevaarlijk’). Zover bekend zijn er in Cuba geen dodelijke slachtoffers gevallen.

Minstens 240.000 mensen zijn geëvacueerd. Dit heeft de meteorologische dienst van de socialistische eiland gemeld; er zijn zover bekend geen slachtoffers gevallen. Wel zijn er tal van meldingen van materiële schade.

Tegendraads: De blikvrouwen van Havana

Op de foto een blanke en een zwarte vrouw die samen midden op straat in een van de vele volkswijken van Havana bezig zijn hun blikken straatbuit klaar te maken voor de verkoop. De vrouw links hanteert een hand-pletstaaf. Op mijn verzoek geeft ze een demonstratie blikjes pletten. Haar zwarte vriendin stopt ze in de zak die voor haar ligt. Overal om hen heen liggen als een vorm van versiering blikjes. Ik zou de hele verzameling zo willen neerleggen in het museum moderne kunst in Havana met op de achtergrond een enorme uitvergroting van de foto. Dichterbij kun je het leven van deze twee vrouwen toch niet bij de toeschouwer brengen.

Moet ik nog vertellen dat dit het zoveelste stukje informele economie is, zoals het in de mooi geformuleerde stukken van bezorgde vakbondsmensen en ontwikkelingswerkers heet? Vroeger heette dit armoede en dat is het natuurlijk ook. Volgens de vrouwen hebben ze de bijverdienste van deze informele activiteit heel hard nodig om hun minimale minimum inkomen aan te vullen.

Je denkt dat deze vrouwen hun waardigheid verliezen in deze blikjeseconomie. Je voelt je een beetje beschaamd want wat zij op een dag bij elkaar zeulen dat geef ik uit met gemak uit aan een mojito. Maar ze aanvaarden hun lot omdat ze niet anders kunnen en zijn er zichzelf in gebleven. Ze vinden het goed dat ik foto’s van ze maak. Het komt niet in hoofd op om zich te schamen. Waarom ook? Een mens moet toch leven!

Bron: De Volkskrantweblog Tegendraads van Petrus uit Londerzeel Vlaanderen, die dit jaar met zijn vrouw op bezoek was in Havana:
http://www.volkskrantblog.nl/bericht/211314

Geruchten over rijst

Eind mei ging het gerucht dat rijst schaars werd. Er werd beweerd dat de vrije verkoop van rijst werd opgeheven en dat twee pond rijst van het gerantsoeneerde voedselpakket zou worden vervangen door twee pond maïsmeel (1 pond = 460 gram). De schuld werd gegeven aan de aardbeving in China, aan de wereldwijde prijsstijging van de voedselprijzen, aan de opwarming van de aarde, en uiteraard, aan het embargo van de VS. Onafhankelijk journalist Luis Cino in Havana schreef erover.

Het gerucht veroorzaakte angst en paniek. Velen dachten aan de honger uit de zwaarste jaren van De Speciale Periode*. De huidige wereldsituatie zou alles nog verergeren. De onheilspellende toon van de nieuwsberichten van de Cubaanse televisie over de wereldwijde voedselcrisis droeg er niet toe bij de bevolking gerust te stellen.

Er waren lange rijen in de winkels en de rijst via de vrije verkoop raakte uitverkocht. Het baatte niet dat de verkoop werd beperkt tot 10 pond per persoon. Sommigen kochten rijst op om door te verkopen. De prijs van de rijst op de zwarte markt schoot omhoog. Een pond rijst, dat normaal voor 3,50 dollar te koop is, was nu driemaal zo duur.

In Cuba zijn geruchten, vooral over schaarste, zo oud als de revolutie van Fidel Castro. Dit gerucht kwam op een ongelukkig moment. Het kwam juist toen nieuwe geruchten werden rondgebazuind die de kalmte moesten bewaren. De regeringspartijen beschuldigen ‘contrarevolutionaire wormen’ van de geruchten (“gusano” is het scheldwoord voor Cubanen die de Miami-politiek steunen). Soms is het beleid van de Communistische Partij de geruchten voor te zijn en de ernst ervan te verminderen. Ze slagen er niet altijd in om iedereen te overtuigen.
.

‘Waarom zou ik geloven dat het vervangen van twee pond rijst door twee pond maïsmeel niet meer is dan een gerucht?’,  zegt Ángela, een verontruste huisvrouw in Arroyo Naranjo. ‘Ooit is er gezegd dat het plan van één brood per persoon via het gerantsoeneerde voedselpakket slechts een gerucht was. En nu is het al 18 jaar het geval.’ Velen vermoeden dat de regering soms zelf de geruchten verspreidt om te zien hoe de bevolking reageert op een bepaalde mogelijkheid. In zulke gevallen brengt het experiment risico’s met zich mee.

Rijst is, samen met zwarte bonen, een basiselement in het karige dieet van Cubanen. Vervangers als vlees, vis en groenten zijn te duur.

In een interview met de Cubaanse TV, trachtte Pedro Álvarez, directeur van het staatsbedrijf Alimport, de gemoederen te bedaren. Hij verzekerde dat de rijst die bestemd is voor de bevolking, voor de resterende maanden van het jaar is gegarandeerd. ‘Voor de komende jaren hebben we afspraken met Vietnam, zodat een minimum levering is gegarandeerd. We verwachten geen problemen’, zei hij.

Toch waarschuwde Álvarez: ‘Het beleid voor vervanging van geïmporteerd voedsel is van vitaal belang om in de toekomst een groot deel van onze voeding te kunnen garanderen’.

Volgens officiële kanalen is men de komende 5 jaar van plan de productie van Cubaanse rijst uit te breiden en de importen voor meer dan 50% te vervangen.

Dat wordt niet eenvoudig. Om meer rijst te produceren zijn niet alleen investeringen en technologie nodig. Maar vooral veel arbeidskrachten. Via een hoger salaris wordt gezocht naar arbeidskrachten die bereid zijn om onder zware omstandigheden te werken op de rijstvelden.

Cubaanse boeren bereiden de grond voor om rijst te kweken in de Cooperatie Camilo Cienfuegos, bij het dorpje Bahía Honda in de provincie Pinar del Río


Vóór de ‘Speciale Periode’ werd in Cuba 150 000 hectare gebruikt voor de verbouw van rijst. In de afgelopen decennia heeft gebrek aan middelen en mankracht, in combinatie met het zoutgehalte van de grond, geleid tot een reductie van het rijstoppervlak met bijna eenderde. In 2015 hoopt het Cubaanse Ministerie van Landbouw de oppervlakte die de Cubaanse rijstvelden bestreken voor 1989, te hebben verdubbeld.

Zelfstandige landbouwers in de provincies Pinar del Río, Granma, Sancti Spíritus en Matanzas, produceren nu onder precaire omstandigheden het grootste deel van de rijst die in Cuba wordt geoogst. Ze verkopen het product tegen lage prijzen aan inefficiënte staatsondernemingen.

Het gerucht over de rijst verdween rond 1 juni. De rijst kwam precies op tijd aan bij de winkels en de 7 pond per persoon, die is toegewezen volgens het gerantsoeneerde voedselpakket, werd keurig verspreid. Het is nauwelijks genoeg voor twee weken. Als dan de vrije verkoop van rijst niet is hervat, komen de geruchten weer.

* Met de Período Especial en tiempo de Paz  of te wel de Speciale Periode in tijden van Vrede  wordt de economische crisis bedoeld waar Cuba in terecht kwam na de ineenstorting van de Sovjet Unie en het communistisch blok begin jaren negentig.

Bron: Luís Cino www.cubanet.org

‘De veranderingen in Cuba komen op kousenvoeten’ (5)

Jorge Olivera Castillo (47) zal de jaren tussen 2003 en 2006 in de gevangenis nooit meer vergeten. ‘Het was een vreselijk trauma zolang gevangen te zitten en zover van je gezin. Mijn familie leed het meeste.’ De dichter, journalist en voormalig vakbondsman is somber maar blijft actief. Hij heeft zojuist een boek Huesped del Infierno uitgebracht en woont tegenwoordig met zijn vrouw Nancy in de buurt Jesus Maria in Calle Mercedes in Oud Havana. Daar zocht ik hem op.

Oscar Chepe (68) behoort evenals Olivera Castillo, tot de Groep van 75. In 2006 werd hij voorwaardelijk vrijgelaten. Hij bruist van energie, publiceert in de onafhankelijke pers en onderzoekt systematisch en op basis van cijfermateriaal de toestand van de Cubaanse economie. Zijn boek Revolúcion o Involúcion is evenmin als dat van Jorge Castillo, in Cuba te koop. De 600 pagina’s tellende bundel over thema’s als de suikerrieteconomie, buitenlandse investeringen, het toerisme, de vergelijking tussen het model van Chili en Cuba of de toestand van het onderwijs en de gezondheidszorg, zou een geschikt handboek kunnen zijn voor de transparante discussies die Raul Castro zegt te willen bevorderen.

Jorge’s vrouw Nancy vertelt over de rampspoed die het gezin trof toen haar man in 2003 werd gearresteerd. Hij maakte deel uit van de Groep van 75 en werd veroordeeld tot 18 jaar gevangenisstraf. ’Hij werd opgesloten in de gevangenis van Guantánamo maar liefst 900 kilometer van hier. Wij konden hem met veel moeite bezoeken. Toen werd hij ziek en dat was ook de reden dat hij eind 2004 werd vrijgelaten.’


In de gevangenis schreef had hij twee boeken; een verhalenbundel en een schrift vol eigen gedichten. De hang naar dissidentie zat in de familie. ‘Ik werd veroordeeld wegens mijn dissidentie. Mijn vader was ook politieke gevangene alhoewel hij een toegewijd lid van partij was, die toen nog Partido Socialista Popular (PSP) heette. Marcelo Orlando Olivera behoorde in de eerste jaren van de revolutie tot de zogeheten Microfacción. ‘Mijn vader verzette zich tegen drie aspecten van de Castro-revolutie. De Microfactie was tegen de politiek van de zogeheten gratuidades, was tegen de militaire avonturen van Cuba in het buitenland en verzette zich tegen de liquidatie van het midden - en kleinbedrijf.’

In de eerste jaren van de Cubaanse revolutie waren veel diensten gratis (gratuidades) zoals het gebruik van de telefooncel, busvervoer en theaters. Het leidde tot zware lasten voor de staat en enorme verspilling. De rol van de kleine ondernemers is nu opnieuw een actueel thema omdat middengroepen zouden kunnen bijdragen aan de groei van de Cubaanse economie. Toen waren winkeliers en zelfstandige handarbeiders het uitschot van de revolutie en werden cafeetjes en winkels gesloten.

Fidel zou in een toespraak uiteindelijk zelfs zorgen dat de honderden hotdogverkopers uit het straatbeeld verdwenen. Deze politiek leidde tot de sluiting van 10.000 winkels en voedde het verzet tegen Fidel Castro.
In de directe omgeving van Fidel Castro werd dit beleid bekritiseerd maar Castro luisterde niet. Voor Jorge’s vader betekende het dat hij 10 jaar in de gevangenis werd opgesloten samen met nog 38 personen, allemaal communisten. Na zijn vrijlating werkte hij tot zijn dood in 2003 in een snoepwinkel van de staat.

Jorge is inmiddels actief lid van de vrijmetselaars. Toen ik hem een jaar of tien jaar geleden leerde kennen was hij nog Zevende Dagsadventist. Maar zijn broeders in het geloof stelden hem voor de keus: ‘Of de kerk of de dissidentie.’ Zijn vrouw is lid van de Pinkstergemeente maar kon tijdens Jorge's gevangenschap niet op steun van haar gemeente rekenen.  Kerkleiders in dit land zijn diplomaten geworden, ongeacht de godsdienstige kleur van hun kerkgenootschap. De grootste diplomaat is ongetwijfeld de kardinaal van Havana, Jaime Ortega. Veel trouwe katholieke gelovigen zijn in hem teleurgesteld. Hun trouw aan het geloof valt vaak samen met trouw aan het instituut. Het kost vooral de oudere generatie moeite om kritiek op hun kerk te uiten. Het recht om bijvoorbeeld een kruiswegprocessie te houden op de openbare weg, zoals afgelopen Goede Vrijdag gebeurde is de beloning voor de loyale houding van de kerkleiders. Jorge verhult echter niet dat ook de Cubaanse vrijmetselarij – die historisch in Cuba altijd sterk was, zie de gebedsruimte of logia op de foto – de partij een oogje in het zeil houdt ‘of zeg maar gewoon infiltreert’, aldus Castillo.

In 2006 deed de partijkrant Granma een scherpe aanval op de activiteiten van Jorge Castillo

EN VERDER:

* heeft de politie in Havana maandag jl een demonstratie met geweld beëindigd waarbij twee personen werden gewond. Minstens 30 personen werden korte tijd gevangen gezet. De demonstratie was een reactie op het politie-optreden bij de woning van de bekende dissident Jorge Luis 'Atunez' Garcia Perez in Placetas. Daar werd de geboortedag gevierd van Pedro Luis Boitel, revolutionair studentenleider die in 1972 na een hongerstaking uit protest tegen het Castro-regime, overleed.

Dissidentenvoorman Elizardo Sánchez bevestigt de actie en zei later dat alle aangehouden personen weer waren vrij gelaten. Hij sprak van de ‘meest gewelddadige actie die we de laatste maanden hebben meegemaakt.’

‘De veranderingen in Cuba komen op kousenvoeten’ (6)

Oscar Chepe is een heel ander soort dissident. Hij is econoom en heeft een carrière als diplomaat achter de rug. In de jaren zestig was hij werkzaam bij het Landhervormingsinstituut (INRA), bij het Cubaans Centraal Planbureau en tussen 1965 en 1968 was hij verbonden aan het bureau van Fidel Castro en hield zich sterk bezig mee veeveredeling. ‘In 1968 werd ik naar het platteland gestuurd om in de landbouw te werken. Reden was dat ik op het werk had duidelijk gemaakt van mening te verschillen over enkele economische kwesties in het land.’ Daarna vertrok Chepe naar Oost Europa om er te werken in Hongarije, Tsjecho-Slowakije en Joego Slavie in het kader van de samenwerking tussen communistische landen, COMECON.


‘Tussen 1984 en 1987 was ik economisch adviseur in de Cubaanse ambassade van Joegoslavië. Daar leerde ik nieuwe socialistische economische theorieën kennen van mannen als Lieberman, Havemann, Medwejew en Luckacs. Oost-Europa was volop in beweging en Gorbachov was inmiddels premier van de Sovjet Unie geworden. Toen ik in 1987 na een vakantie in Cuba naar Joego Slavie wilde terugkeren, werd me dat verboden’. In 1992 werd een eerste politiek proces tegen Chepe gehouden en werd hij beschuldigd  ’een contra revolutionair sujet’ te zijn.

Chepe is optimistischer gestemd over de toekomst dan zijn collega-journalist Jorge Castillo:  ‘Raúl heeft natuurlijk niet de status van iemand als Fidel die een soort mythe is geworden. Maar we moeten het met Raúl doen. Hij pragmatischer en minder ideologisch bezeten als zijn broer’.

Is er wel aanleiding tot zoveel optimisme?
‘Kijk naar de toespraak van Raúl op 26 juli vorige jaar. Hij sprak over de ramp in de landbouw. Hij wenst andere relaties met de VS. Inmiddels zit ėėn van de beste Cubaanse diplomaten Jorge Bolaños in de VS. Hij benoemt dingen die wij vanuit de oppositie ook steeds hebben gezegd.’

En dat Chinese model?
‘In China heeft Raúl tijdens zijn bezoeken kennis kunnen maken met de vooruitgang daar. Hij was daar van onder de indruk, veel meer dan zijn broer Fidel. Maar Raúl is geen democraat, dat weet ik ook.’

Maar waar zijn de veranderingen concreet geworden?
‘Kijk naar de kritiek in de media. Er worden meer moeilijke kwesties aan de orde gesteld in de kranten en op de televisie. De humor in de media is scherper en leuker. Raúl praat ook niet zoveel.  Mensen die een auto hebben mogen toeristen rondrijden hoewel de officiële taxistas niks van deze piratas moeten hebben.’
Chepe zet echter wel een kanttekening. ‘Elk juridisch kader voor deze versoepeling ontbreekt en dat betekent dat de hoopvolle signalen ook ieder moment weer gesmoord kunnen worden.’

Verkoop van potplanten op de stoep voor je huis

 
Houdt u nog rekening met een bloedig scenario?
‘Als het project van Raúl mislukt, valt dat niet uit te sluiten. Als de veranderingen uitblijven, groeit de frustratie. De keus is tussen hervormingen of chaos.'
Chepe zal aan de daadwerkelijke strijd niet meer deelnemen; hij concentreert zich op de cijfers en analyseert op bewonderenswaardige wijze de ontwikkelingen in de Cubaanse economie.
‘Ik heb jarenlang geloofd in het paradijs van het socialisme, Cuba’. Vanwege die droom moest hij onder dictator Batista twee jaar lang dwangarbeid verrichten. De latere president van Cuba, Dorticos was zijn advocaat. De machthebbers veranderden van naam maar gevangenissen bleven vast onderdeel van het leven van Oscar Chepe.

EN VERDER:
* is een groot deel van het douanepersoneel van het internationale vliegveld José Martí in Havana ontslagen. Reden is de grote mate van corruptie waar veel ambtenaren bij betrokken zijn. De corruptie, aldus onafhankelijk journalist Hugo Araňa bestaat uit diefstal uit koffers en tassen van reizigers, gerommel met betalingen voor overgewicht, het accepteren van dollars en het verkrijgen van apparaten voor eigen gebruik.

Opvallend is dat de directeur van de douane – een militair met een hoge rang – een van de eerste slachtoffers was. De Cubaanse pers heeft het massaontslag niet gemeld; douaneambtenaren behoren tot de categorie betrouwbaar en zijn bijna altijd lid van de partij of de communistische jeugdbeweging.

• heeft de volksvertegenwoordiger Lazaro Barredo – die ook hoofdredacteur van de partijkrant Granma is – gezegd dat Wet 88 (Ley 88 beter bekend als Ley Mordaza of Worgwet ) moet worden aangescherpt waardoor dissidenten die worden beschuldigd van samenzwering met de VS  om de revolutie te ondermijnen, strenger kunnen worden gestraft.

In juli zal de Nationale Assamblee het voorstel verder bekijken. Door de Ley Mordaza kunnen Cubanen worden veroordeeld tot straffen van drie tot acht jaar. Deze wet werd eerder gebruikt nadat in 2002 75 opposanten van het regime waren opgepakt. Barredo staat bekend als een hardliner binnen de Cubaanse Communistische Partij. (zie voor een interview met hem het blog van 25 april 2008)

* is de handel tussen Cuba en China, de tweede handelspartner van het land na Venezuela, in 2007 met 17% gegroeid in vergelijking met het jaar daarvoor. De waarde van de handelstroom bedroeg 2.652,5 miljoen dollar. Minister Cabrisas tekende daar bij aan dat een belangrijk element hierbij de ‘de strikte betaling van de financiële verplichtingen van de kant van Cuba' was.

Vice-minister van Buitenlandse Handels, Antonio Luis Carricarte, zei verder dat de Cubaanse export van traditionele producten zoals nikkel, rum en zeeproducten met 40% en die van niet-traditionele producten zoals medicamenten, biotechnoloigsche producten en medische uitrusting met 13% was gestegen.

‘De veranderingen in Cuba komen op kousenvoeten’ (4)

Habana Vieja, de oude buurt van Havana herbergt een aantal onafhankelijke bibliotheken maar ook de boekenmarkt voor toeristen bij het Plaza de Armas. De Italiaanse, Canadese of Spaanse toeristen betalen met gemak 5 tot 10 dollar voor een oude uitgave van Het Dagboek van Che Guevara of een oud exemplaar van Granma of het weekblad Bohemia met foto’s en interviews van destijds met de tot de verbeelding sprekende leider.
.

 

Camilo Cienfuegos' leven beschreven door 'de verrader van de revolutie 'Hubert Matos, naast de officiele biografie van Tamara Bunker, een Oost-Duitse communiste die zich ooit bij Che Guevara aanslooot.

Maar wie de Che-idolatrie negeert komt soms juweeltjes tegen uit het verleden. Zoals de Twintig Korte Verhalen (20 Cuentos Cortos Cubanos) die in 1969 bij het Instituto del Libro uitkwamen met bijdragen van de vervolgde Reinaldo Arenas, de latere oprichter van het tijdschrift en de site Cubaencuentro Jesús Diaz en Virgilio Piñera, die als opvallende nicht destijds het leven werd zuur gemaakt door de revolutionairen.

Ook is er een ‘verboden’  boek namelijk Familyportrait geschreven door Carlos Franqui  en het boek van Huber Matos over de verdachte omstandigheden waarin Camilo Cienfuegos, een van de helden van de Revolutie in 1959 om het leven kwam. Ik ontdek dat Carlos Franqui toen hij nog deel uitmaakte van de leiding van het land, al een boekje publiceerde over De Twaalf; gesprekken met voormannen van de guerrillabeweging waaronder Che Guevara, over met name de militaire acties. Prijs; twee euro. In ballingschap zou hij later een veel uitvoeriger boek met dezelfde titel schrijven over die periode. 

De onafhankelijke bibliotheek Padre Felix Varela heeft een heel ander aanbod. Daar liggen exemplaren van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, boeken van Havel en teksten van Gorbachow en vooral veel kinderliteratuur. Roberto Miranda is trots op zijn verzameling. In de bibliotheek vinden ook cursussen plaats van de bond van onafhankelijke leraren waar Miranda voorzitter van is. Wie politiek ’afwijkt’ in het Cubaanse onderwijs kan zijn baan in het onderwijs wel vergeten: driehonderd docenten raakten zo hun baan kwijt. Pure politieke discriminatie. Het overkwam destijds de sympathisanten met het refererendum van het Project Varela, nu zijn het docenten die zich uitspreken voor Cambio (Verandering) en de bijpassende armband dragen.

Foto: Soledad Rivas, een journalist uit Pinar del Rio en zijn vrouw, Roberto Miranda en Carmelo Dias Fernandez, vakbondsleider van CONIC (Confederacion Obrera Nacional Independiente de Cuba).

Miranda’s vrouw Soledad Rivas is ook aanwezig; zij is actief lid van de Damas de Blancos, de vrouwengroep die de vrijlating eist van mannen en broers die om politieke redenen gevangen zitten en behoren tot de Groep van 75. Roberto Miranda maakte deel uit van De Groep van 75 maar kwam in 2004 vrij vanwege zijn slechte gezondheidssituatie.

Miranda’s huis is een ontmoetingscentrum voor veel dissidenten uit de hoofdstad en daarbuiten. Ook buitenlandse gasten zijn er welkom; vanuit Nederland komen regelmatig bezoekers langs met pakketjes boeken voor de bibliotheek: vooral Spaanse kinderboeken zijn veel gevraagd in de buurt. Bezoekers schrijven hun naam op de Muur van de Vriendschap; ik voeg de mijne en die van Glasnost in Cuba erbij.

Hoewel noch Goede Vrijdag, noch maandag a.s. Tweede Paasdag in Cuba officiële feestdagen zijn is de Goede Week of Semana Sancta hier een bekend begrip. Vanochtend zat ik enkele uren in een kantoor waar toeristen – goed – worden geholpen die problemen hebben met hun mastercard. Het personeel is overvloedig aanwezig. Een van de werkneemsters voert minstens een half uur lang, luid en duidelijk een gesprek met haar moeder, over de buren, over de kleinkinderen en over het weer. Zullen wij dit weekend naar het strand gaan? Er wordt getwijfeld. De Semana Sancta is volgens Cubanen een week met harde winden en regen.

Ondanks de tientallen campagnes voor meer klantvriendelijkheid en efficiëntie. Vooral Fidel was een ster in dit soort moraliserende campagnes maar heeft zich blijkbaar nooit afgevraagd wat het nuttig effect van zijn gepreek was. Raul praat veel minder in het openbaar. De strenge regels leiden tot onwettig gedrag, illegale activiteiten op de werkplek en corruptie. Bijna iedereen jat spullen van zijn werk. Bij de aanbouw van een nieuwe vleugel van Hotel Parque Central spreek ik een opzichter die vertelt dat letterlijk al het materiaal maar vooral het gereedschap achter slot en grendel ligt en dat deze week toch nog een elektrische zaag is verdwenen. Opnieuw een Cubaan die in zijn vrije tijd als timmerman kan bijklussen. Want een geschoolde bouwvakker in een staatsbedrijf brengt niet meer dan 18 tot 20 dollar naar huis. Zonder een tweede klus kun je in Cuba niet. Tenzij je familie in de VS of  Spanje wonen, je je vrouw of dochter tegen betaling 'uitleent' aan een toerist of tot de nieuwe klasse van machthebbers, politiek betrouwbare kunstenaars of de politieke top behoort.
.

Die avond komt de voorspelling uit. Het is nog maar Witte Donderdag maar het waait stevig en de habaneros hollen naar huis, park of bus om te schuilen voor de regen. De lentedag ga ik ’s middags naar de kathedraal waar de Goede Vrijdagviering plaats vindt. De mis wordt opgedragen door kardinaal Jaime Ortega die ook hier de regie stevig in handen heeft. Enkele lectoren worden met wijsvingergebaren terechtgewezen als ze tijdens het voorlezen van het lijdensverhaal aarzelen. De mis wordt matig bezocht; aan het eind loopt de kerk vol evenals het plein voor de kathedraal. De Cubanen komen vooral voor de kruisweg die door de buurt zal trekken, zonder kardinaal dit keer. Voorganger op straat is bisschop San Juan de Dios, hulpbisschop van Havana.
.

EN VERDER:

• worden voor de eerste maal sinds drie jaar de salarissen in Cuba verhoogd. De regering wil door een selectieve verhoging de productiviteit verhogen en tevens vitale beroepen als arts aantrekkelijker maken. In een resolutie van het Ministerie van Arbeid worden de maatregelen uitgewerkt voor elke sector; daarin wordt niet langer gesproken over maxima aan de salarissen.Drie jaar geleden kregen de Cubaanse artsten een salarisverhoging van 57 pesos of 2,30 dollar. Fidel Castro omschreef dat inkomen als ‘bescheiden’. Het minimumsalaris in het onderwijs was toen 9 dollar per maand en werd met 125% verhoogd. Ook de pensioenen gingen omhoog.
  
  De econoom Terrero zegt in het tijdschrijft Bohemia dat deze maatregel ‘gecombineerd met de onvermijdelijke morele stimulansen, het salaris kan functioneren als een bevrijdend mechanisme ter bevordering van de productiviteit.’
  
• Sinds de crisis in de jaren negentig is de koopkracht van de Cubanen sterk gedaald. Het huidige gemiddelde salaris van 408 pesos of 17 dollar vertegenwoordigt nog geen 24% van de koopkracht van voor de crisis die ontstond toen de Sovjet Unie de miljardensubsidies aan Cuba staakte.

‘De veranderingen in Cuba komen op kousenvoeten’ (3)

‘Ze hebben je toch weer binnengelaten?' roept Vladimiro Roca als hij het hek opent van zijn woning in Nuevo Vedado (Havana) om mij binnen te laten. Verder heeft hij weinig reden tot vreugde. Zijn vrouw en dochter konden de permanente druk waar de gezinnen van dissidenten onder gebukt gaan, niet meer verdragen en zijn naar de VS uitgeweken.

Is het de tiende of elfde keer dat ik het huis van Vladimiro Roca bezoek? Oriëntatiepunt is altijd de dierentuin van Havana en de terminal van het busbedrijf Verazul. Vervolgens duik je een paar straten in om in het betere deel van Nuevo Vedado te komen waar de woning staat van de gerespecteerde familie Roca van weleer.  Roca behoorde als 18-jarige tot de elite van jongeren die een opleiding voor piloot in de Sovjet Unie volgde.




Zijn vader, Blas Roca  was vooraanstaand lid van de Cubaanse Communistische Partij en enige tijd voorzitter van het Cubaanse parlement. Vladimiro – hij werd naar Lenin vernoemd - , heeft de mannen die nu de macht hebben ook allemaal gekend. De tweede man Machado Ventura ( ‘de man die nooit lacht’), Raul Castro (die wel lacht en met wie hij domino speelde) en Ramiro Valdés kwamen allemaal bij het gezin Roca over de vloer.

In Cuba blijven sommige vriendschapsbanden bestaan ongeacht ook als je deel uitmaakt van de machthebbers of de oppositie. Een van de huidige gevangenen van de Groep van 75 is bijvoorbeeld de zoon van een vooraanstaande medewerker van de Cubaanse radio en televisie. De laatste blijft desondanks contact onderhouden met zijn zoon en bezoekt hem in de gevangenis. 
 

Vladimiro uitte zijn kritiek openlijk na de ineenstorting van het communisme in Oost Europa en verloor toen zijn baan. Nadat hij in 1997 een scherpe verklaring had gepubliceerd  La Patria es de Todos (Het Vaderland is van ons Allen) werd hij gevangen genomen en tot vijf jaar celstraf veroordeeld. Roca zegt dat 'de veranderingen hier al begonnen zijn maar niet in het ritme dat mensen binnen en buiten Cuba zouden willen'. Hij voorziet dat het kleine en gecontroleerde veranderingen zullen zijn vooral bedoeld om de levensomstandigheden van de mensen te verbeteren. ‘De discussie over het grondbezit is begonnen, boeren worden onafhankelijker, de agrarische eenheden zullen land gaan overdragen aan boeren en er kan zonder beperkingen geproduceerd worden.’

Een Europees diplomaat had me enkele dagen geleden nog gewezen op de golven van geruchten in Cuba en hij constateerde dat ‘de geruchten nog niet zijn getransformeerd in concrete daden.’ Volgens Roca zijn de veranderingen echter al begonnen en ‘in Oost Cuba de eerste agrarische proefprojecten gestart.’

En de politieke veranderingen?

‘Die zullen nóg langzamer verlopen om te voorkomen dat er chaos ontstaat: het voorbeeld van de Sovjet Unie staat velen als een schrikbeeld voor ogen. En dat vereist ook dat er een partijcongres wordt gehouden en niemand spreekt op dit moment over zo’n zesde partijcongres.’

Roca’s vader wordt op latere leeftijd door Fidel Castro thuis bezocht en krijgt een decoratie opgespeld

Hij pakt de tekst van de Cubaanse grondwet er nog eens bij – zijn vader was de maker – en citeert Artikel 5:

‘De Martiaanse en marxistisch-leninistische Communistische Partij van Cuba, is de georganiseerde voorhoede van de Cubaanse natie, en de superieure en leidende kracht van de samenleving en de Staat, die de gemeenschappelijke krachten organiseert en oriënteert naar de hoge doeleinden van de opbouw van het socialisme en de verdere stappen naar de communistische samenleving.’

Opvallend is dat Roca -  vaak geplaatst aan de centrum rechtse zijde van de oppositie - , mild oordeelt over de twee VN verdragen die Cuba in februari ondertekende.  'De ratificatie moet nog plaatsvinden, de uitwerkingsprotocollen moeten nog opgesteld worden. Maar als oppositie kunnen we nu al naar de inhoud verwijzen.' Een medewerker van de VS administratie was enkele dagen later tijdens een gesprek eveneens positief gestemd over de ondertekening. Er is nog wel een probleem: er is tot nu toe nog geen Cubaan die de teksten van de beide pacten kan lezen: ‘Ze zijn hier niet gepubliceerd of in te zien’, aldus Roca.

Roca bestrijdt mijn constatering dat de Cubaanse oppositie wel erg versplinterd is. 'Op vier belangrijke items zijn we het met elkaar eens.’

1. De vrijlating van alle politieke gevangenen,

2. Een vreedzame oplossing voor de problemen in het land,

3. De stopzetting van alle vijandelijkheden en bedreigingen van leden van de oppositie en hun familieleden,

4. En de oplossing van onze problemen moet komen van alle Cubanen, in en buiten Cuba.

Hij wijst net als Martha Beatriz Roque eerder die week deed, op de Agenda Minima die binnenkort door een twaalftal leden van de oppositie wordt gepresenteerd. Maar Osvaldo Paya van de christelijke beweging Liberación houdt zich nog even afzijdig van dit initiatief en Manuel Cuesta van de linkse Arco Progresista -  die sommigen te links achten – wordt pas later uitgenodigd.

Kees van Kortenhof

bezocht tussen 15 en 31 maart 2008 Cuba.

‘De veranderingen in Cuba komen op kousenvoeten’ (2)

De Yutong stadsbussen zijn een verademing in Havana. De camello is bijna totaal uit het straatbeeld verdwenen. Maar de Chinese leveranciers eisen wel snelle betaling en willen garanties. Kees van Kortenhof bezocht Cuba in maart en maakte veelvuldig van het nieuwe transportmiddel gebruik en komt er zelfs Cubanen tegen die een shirtje van de CNV Onderwijsbond dragen, de bond waarvoor hij in het dagelijkse leven werkzaam is.
.

Het stadsvervoer was de laatste twintig jaar sterk achteruitgegaan. In 1990 telde Cuba 15.854 bussen; in 1999 waren dat er volgens officiële cijfers nog maar 3.242. Het aantal taxi’s liep in die periode terug van 15.490 tot 3055. De prijs per rit is 40 centavos (nationale munt), te voldoen in een soort spaarpot die bij de chauffeur staat. De medewerkers van de Yutong bussen komen niet meer aan het geld. Ook krijg je geen geld meer terug. Gepast betalen dus.

Een oude bekende van me werkt op het hoofdkantoor van het stadsvervoer in Havana. Hij vertelt dat de Chinezen die de bussen op krediet leverden verschillende eisen hebben gesteld. Wanneer de leiding van het bedrijf zich niet aan de afspraken houdt, vervalt de garantie. Enkele tientallen bussen zouden daar al door getroffen zijn en staan kapot in de terminal.

Het wegdek op de routes die de bussen gebruiken moest drastisch worden verbeterd. Sommige routes zijn verlegd om de vele gaten en onregelmatigheden in de straten van Havana te vermijden. Je loopt nu ’s avond langs een goed geasfalteerde straat terwijl je op de stoep voortdurend op je hoede moet zijn voor losliggende cementplaten, gaten, ontbrekende putdeksels en tegels. Ook hebben de Chinezen in verband met de garantie op langere termijn eisen gesteld aan het maximum aantal passagiers. Ik heb niet altijd de indruk dat men zich daar aanhoudt maar in de avonduren rijden bussen rond die goed gevuld zijn en niet uitpuilen zoals voorheen.

Dat was anders in de tijd dat de Cubanen als vee in de camello’s werden vervoerd en je als buitenlander nooit precies wist welke richting de twee aan elkaar gelaste vrachtwagens zouden inslaan. De nieuwe buslijnen gebruik ik intensief. Veel van mijn contacten in Havana, liggen in de oude stad, Vedado, Miramar, Cerro of Marianao. Buslijn P5 brengt je vanaf hotel Habana Libre/Copellia via San Lazaro en een stukje van het Prado naar de haven en de vlakbij gelegen kathedraal en de Plaza de Armas.

Vanaf  Calle 23 gaat P4 via de ijstent Copellia, langs de universiteit, door Calzada Infante en via een stop bij het Parque Erimita ben je vlak bij het Capitool. Je kunt met P4 ook vanaf Copellia weer de stad uit. Dan passeert de P4 de beroemde begraafplaats Colon, de rivier Alamendros en rijdt door tot ver voorbij Calle 42.

Wie even genoeg heeft van het dagelijks portie rijst, bonen en kip kan het beste naar China Town in Oud Havana gaan. Chapchoi met groente is weer eens iets anders. Bij Los Tres Chinitos is het heerlijk, veel en niet duur. De Dragoons in de gelijknamige straat ga ik later in de week uitproberen.

Met bus 222 rijd je tot laat in de avond weer terug wil naar Vedado en rijdt verder tot het einde van de lange Calle 23.

In bus 222 heb ik die avond nog een ontmoeting met een man die een shirtje van de CNV Onderwijsbond draagt. Ik ben er de afgelopen dagen al meer tegengekomen. De man in de bus is verrast als ik hem aanspreek. Hij vertelt er in de parochie van San Juan Beltran vier gekregen te hebben, ook voor zijn kinderen. Het was beslist geen hemelbestormend initiatief om destijds 9000 van die dingen naar Havana te verschepen. Maar ze zijn blijkbaar goed aangekomen en goed besteed

EN VERDER:

• heeft de kardinaal van Havana, Jaime Ortega de kerk Santa Maria y Elena ingewijd die 30 jaar geleden door het communistisch regiem werd geconfisceerd. De kerk staat om Tarara, een bladplaats ten oosten van Havana waar enige tijd een opleidingskamp voor de communistische pioniertjes en een ziekenhuis voor de slachtoffers van de nucleaire ramp bij Chernobil stond. De kerk was eerder in gebruik als discotheek en als school waar Chinese studenten Spaans leerden.
  
  
• Kreeg zijn collega Carlos Manuel de Céspedes (71), vicaris van West- Havana, uit handen van de Spaanse ambassadeur in Cuba, Carlos Zaldívar, de orde uitgereikt van Isabel de Katholiek vanwege zijn bijdrage aan de vriendschapsbanden tussen Cuba en Spanje. Céspedes werd lang beschouwd als een van de invloedrijkste personen van de Cubaanse katholieke kerk. Hij is ook lid van de Cubaanse Academie voor de Taal, oprichter van het blad Palabra Nueva en een kenner van de afro-cubaanse Santería.
  Interview met Manuel de Cespedes

‘De veranderingen in Cuba komen op kousenvoeten’ (1)

Sinds 1989 bezocht Kees van Kortenhof regelmatig Cuba. In maart was hij er opnieuw, voornamelijk in Havana en Pinar del Rio. Zijn bezoek aan de weblogster Yoani Sánchez werd al eerder gepubliceerd. (zie blog van 1 en 2 april). De komende weken volgen zijn andere ervaringen. Zetten de veranderingen door of is er slechts sprake van cosmetische veranderingen? ‘De veranderingen komen op kousenvoeten’, zegt een Habanero.

Ik heb een casa particular aan de Malecón gevonden. Vlakbij Calle San Lazaro. Wie in Oud Havana rondloopt ziet de met financiële steun van UNESCO, fraai gerestaureerde gebouwen. In dit deel van de oude binnenstad zijn er vooral de bouwvallen die overigens opvallende foto’s opleveren, zoals bijgaande genomen in Calle San Lazaro.

We lopen die zondagochtend nog geen kwartier op straat of we worden al aangehouden. Ik eigenlijk niet maar mijn vriend. Hij ‘geeft zich immers af’ met buitenlanders en dat is verdacht. Voor dit soort gelegenheden heeft hij kopieën van foto’s op zak van zijn bezoek aan Nederland  op zak. De agenten bekijken de beelden van de Amsterdamse Uitmarkt maar de drie piepjonge overheidsdienaren zijn nog niet overtuigd. Ze checken per mobilofoon zijn gegevens en we kunnen verder. Het is een vernederende ervaring vooral omdat de buitenlandse bezoeker geen strobreed in de weg wordt gelegd. Hij brengt tenslotte de deviezen binnen.

Vooral bij jongeren bevestigt dit overheidsoptreden het gevoel dat men een tweederangsburger in eigen land is. Er leven veel verwachtingen dat Raul Castro dit gaat veranderen. Er wordt in elk geval vrij over gesproken.

Die zondagmiddag loop ik naar Parque Central , waar traditiegetrouw de honkbalfanaten zich verzamelen en luidkeels kansen, tactiek en successen van hun favoriete team bespreken. Nee, ze vliegen elkaar niet aan maar die indruk krijg je wel. De vlucht van zeven Cubaanse voetballers die in de VS achterbleven, is bij de meeste Cubanen bekend.

Er wordt besmuikt over gelachen. De zeven zijn de zoveelste prominenten die de afgelopen maanden hun land voorgoed verlieten. Enkele Castro-sympathisanten in Nederland haasten zich bijvoorbeeld op het CubaForum  bij elke 'desertie' te roepen dat het Cubanen zijn die niet vanwege hun verlangen naar vrijheid zijn gevlucht maar ‘puur om economische redenen.’

Die scherpe scheiding is in de praktijk hier niet te trekken. Als Cuba geen eiland was, was het leef. De mens wordt vrij geboren en hij heeft recht om nieuw horizon te zoeken om zijn gezin te onderhouden en naar een beter persoonlijk leven te streven. Daarbij laten veel Cubanen zich niet de wet voorschrijven door hun overheid die het iedereen keer weer doen voorkomen alsof degenen die hun geboorteland achter zich laten soldaten zijn die op een militaire missie hun land verraden.’
.

Vooral de jongere generatie is volledig immuun geworden voor deze kretologie. Een Nederlandse zakenman klaagt tegenover mij over het tekort aan geschoolde ambachtslieden. Ervaren lassers of scheepsbouwwerktuigkundigen zijn hier moeilijk te vinden.

Een ander had een veelbelovende tekenaar en ontwerper in dienst. Die woont nu inmiddels met zijn Italiaanse geliefde in Rome. Een derde heeft ooit les gegeven aan Cubaanse jongeren aan een beroepsopleiding. Enkele jaren later blijkt 2/3 van zijn studenten het land te hebben verlaten. Verliefd worden op vrouwen in het buitenland is de manier om dit land zonder veel toekomstperspectieven, te ontvluchten. Carlos, een Cubaanse vriend heeft verkering met een Cubaanse die toevallig (?) ook de Franse nationaliteit heeft. Zijn broer is al eerder naar Miami uitgeweken .Vaak gebeurt dit illegaal via de Straat van Florida en steeds vaker via een tussenstop in Mexico. Verder hebben Cubanen met een Spaanse achtergrond nog een extra vluchtmogelijkheid namelijk via een procedure bij de Spaanse ambassade in de hoofdstad. Dagelijks staan daar tientallen burgers in de rij in de hoop op het veelbelovende formulier.

De partijkrant Granma kondigde de dag van de journalistiek aan met een dubbeldik nummer volgende week vrijdag. Ook de officiële media zijn in meer of mindere mate in beweging. Er worden thema’s beschreven die voorheen slechts in publicaties van dissidenten te vinden waren. Vooral het enorme fiasco van de Cubaanse landbouw wordt niet langer ontkend.

Zou Fidel Castro die teksten met instemming lezen? Hij publiceert zo nu en dan nog een column die de geur van het verleden uitademt. Honger naar Bloed (over de bloeddorstige praktijken van de VS) in twee delen of Bush in de Hemel in drie delen, waarin hij het komende Paasfeest verbindt met een bodschap van Fidel. Uit de vaak lange teksten blijkt dat de voormalige leider volop citeert uit allerlei internationale kranten. De beperkingen op internet die voor alle Cubanen gelden, zijn voor Fidel niet van toepassing.

Wat ook niet is veranderd zijn de foute keuzes van Cuba in de buitenlandse politiek. Nog steeds wordt er vol waardering geschreven over de regering. En in de kwestie Tibet kiest Havana duidelijk voor China en benadrukt hoe gewelddadig de Tibetaanse opstandelingen zijn.

EN VERDER:
* hebben de Amerikaanse autoriteiten aangekondigd de gezinshereniging van vooreerst 40.000 Cubanen te willen versnellen. De Amerikaanse consul in Cuba, Sean Murphy, noemde dit de kern van de migratieakkoorden die Cuba en de VS  ondertekenden. De beide regeringen tekenden in de jaren 90 een serie akkoorden waarin Washington beloofde jaarlijks aan 20.000 Cubanen een visum te geven. In het vorige fiscale jaar (tussen 1 oktober en 30 september) werden 9.390 visa overhandigd inclusief 3000 voor vluchtelingen.

Murphy gaf toe dat er een achterstand was ontstaan. Binnenkort worden de wachtlijsten ingekort van enkele jaren tot 10 maanden. Murphy wees er ook op dat als de doelstelling niet wordt gehaald mensen kunnen omkomen omdat zij kiezen voor illegale emigratie.

In de afgelopen zes maanden hebben 2.891 gepoogd via de Golf van Florida in de VS te komen. Dat zijn er ruim 20% meer dan in dezelfde periode vorig jaar. Van hen werden er 1195 onderschept door de kustwacht; verleden jaar waren dat er 725.

Daar moeten de 5500 Cubanen die via Mexico in de VS aankwamen, nog aan worden toegevoegd. Volgens Murphy is het aantal illegale vluchtelingen gegroeid van 11.500 in 2005 tot 13.400 in 2006 en 13.800 in 2007.

De bruiloften van Raúl Castro

Wie in Cuba aankondigt te willen trouwen, weet dat hij geld nodig heeft. Het aanstaande echtpaar wordt doodgegooid met allerlei aanbiedingen. Hoe legaal of illegaal de activiteiten zijn, blijft duister. Fidel Castro beviel de ‘werknemers voor eigen rekening’ in 1995 nog aan omdat ‘er geen andere uitweg voor ons is’ en beloofde een analyse van de perspectieven van kleine ondernemers op termijn. Die kwam er nooit. In plaats daarvan werden economische activiteiten weer gecentraliseerd. 

Volgens Federico Fornes in Havana Cubaencuentro, 8 mei 2007 deert het de nieuwbakken huwijksmakelaars nauwelijks. Je huwelijk kan in Cuba worden geregeld per telefoon of e-mail. De cuentapropistas (ondernemers voor eigen rekening) in de trouwsector bieden de pasgehuwden een scala van mogelijkheden aan. Van een videoreportage en een lopend buffet tot en met een Buick uit 1958 met open dak.
.

De handelaars en kleine ondernemers zijn duidelijk aanwezig rond een van de weinige huwelijkspaleizen die in Cuba nog open zijn. Een jong stel dat het eerste stempel komt halen, voorafgaand aan het officiële huwelijk, krijgt binnen enkele minuten tientallen visitekaartjes in de handen gedrukt. De handelaars beloven een paradijs op aarde. Schminken en haarverzorging, juwelen, de verhuur van bruidsjurken, oude auto of moderne wagens, versiering van de zaal, een lopend buffet, video’s en foto’ s tot en met kleine dingen als opschriften op bekers en de tafelversiering. ‘Het is business zoals alles maar je moet er voor vechten’, zegt een van de agenten.

Zijn offerte bevat een zwarte, elegante Mercedes Benz 300 met airconditioning en voor het gevolg een Buick uit 1958, waarmee de bruid aan de blikken van de buitenwereld wordt blootgesteld. De prijs bedraagt ongeveer tussen de 30 en 40 CUC’s of convertibele peso’s bedragen namelijk vier keer het gemiddelde maandsalaris in dit land.

‘ Het ontbreekt me niet aan klanten. De meeste zijn jong, willen de ‘Biu’ zodat iedereen alles kan zien’, zegt de chauffeur.

De tocht kan op video worden opgenomen door iemand die in een auto voorafgaand aan de bruidswagen rijdt. Daarop kunnen ook boxen worden geplaatst waaruit harde muziek klinkt, zodat het jonge bruidspaar de aandacht trekt. De video is een van de toetjes van de business en wordt vaak gratis aangeboden.

‘Ik bekritiseer niemand, maar mij lijkt het wat overdreven’, zegt een van de verloofden die alleen een album wil met 24 foto’s voor 24 convertibele peso’s. ‘ Meer heb ik niet. En ook al had ik het, zou ik het nog niet doen. Ik laat me als een aap in de kijkert zetten.’

Er zijn ook all-in aanbiedingen. Felix biedt een foto, auto, video, opmaak, kapper en bruidsjaponnen voor 140 convertibele peso’s. De aanbiedingen zijn heel divers. Een buffet met salades, twee kroketten, twee bolletjes en een bonbons komt op 35 centavos per persoon, het goedkoopste. Het duurste arrangement kost 1, 50 convertibele peso met naast de eerder genoemde inhoud ook twee extra bonbons en een-achtste kip.

.

De huwelijksmakelaars zijn elke dag te vinden in het gebied van de illegaliteit omdat ze geen papieren hebben voor het werk dat ze doen. Een fotograaf betaalt 300 peso’s per maand aan de staat. Nu hij een digitale camera heeft, is zijn arbeid veel winstgevender. Hij heeft vrienden met particuliere drukkerijtjes die minder vragen als de fotowinkels van de staat. In de weinige digitale fotowinkels van de staat, betaalt men voor het meest gevraagde formaat 35 centavos van een CUC. Een kapster verzorgt in een pas geschilderde ruimte van haar woning voor 10 convertibele CUC’s het haar van verloofden: ‘Dat is het goedkoopste adres dat je kunt vinden’.

Een cameraman biedt professioneel foto- en filmwerk aan, zowel op video, VCD en DVD. ‘Ik heb camera’s die ze ook bij CNN gebruiken’, zegt hij. Zijn naam komt hem goed te pas. Hij lacht ironisch als hij constateert dat hij met deze naam een heraut is voor de vrije onderneming. ‘Beloof me dat je me niet zult vergeten’, zegt hij tegen een klant. ‘Ik heet Raul Castro’.

De bloemiste

Hier in mijn buurt, dicht bij La Calzada, is een klein winkeltje dat dagelijks door talloze klanten bezocht wordt. Het is het winkeltje van de bloemiste, in feite een kleine, witgeschilderde metalen stand, die elke ochtend, zelfs op zondag, open is. Ik weet niet hoe ze heet, maar ik weet wel dat de zonnebloemen die ze voor 2 peso’s per stuk verkoopt, opeengepakt in de vaas van klei waar ik ze altijd in zet, absoluut op zonnen lijken.

De mensen uit de buurt drommen al vroeg samen bij de toonbank, om witte lelies te kopen of de zwarte, bijna paarse roossoort de zwarte prins, rose of oranje gladiolen, chrysanten zoals te zien op Chinees porselein, rozen met pastelkleurige bloemblaadjes,  tere bloesems, stralende zonnebloemen, tegen prijzen die variëren van 1 tot 2,5 peso.

Enkele dagen geleden kocht ik een twaalftal zonnebloemen. Zij fleurden bijna een week lang mijn keuken op met het geel van hun bladeren. Met hun kleur gaven zij vreugde aan mijn ziel. Elke dag, als ik moe thuis kwam en mijn blik richtte op het stralende boeket, stroomde een gevoel van verlichting door me heen bij het zien van zoveel schoonheid.

Dankbaar ging ik weer dicht bij La Calzada bloemen kopen, waarbij ik de verkoopster een (naar ik dacht) complimentje. ‘Luister, vriendin, de bloemen die je me verkocht heb, hebben vijf dagen in een vaas gestaan.’

Het antwoord van de bloemiste volgde ogenblikkelijk: ‘Zeg dat niet zo luid alsjeblieft, want dan nemen ze mijn bloemen omdat ze zo lang blijven staan en komen ze dagenlang niet meer terug. Ik wil verkopen en hoe eerder ze verwelken, hoe meer ik verkoop.’

‘Maar klanten blijven niet weg omdat de bloemen wel of niet snel verwelken, maar vanwege de kwaliteit van de handel die ze krijgen. Kwaliteit is wat klanten aantrekt’.

Het onverwachte antwoord van de bloemiste stemde mij tot nadenken over de onwetendheid van dergelijke verkopers ten aanzien van de markt. Het gebrek aan ervaring is evident. In Cuba bestaat eigenlijk geen handel.

Verstikt door een ideologie die hen veroordeelt en de voortdurende dreiging van een onverwachte sluiting omdat de stemming van de regering zomaar kan veranderen, hebben deze verkopers slechts oog voor snelle winst zonder zich er druk over te maken of de klant tevreden is of over het aanzien van hun doen en laten.

De mensen kopen wat ze nodig hebben met een munt die slechts een ruilmiddel is, maar die buiten het eigen grondgebied geen enkele waarde heeft. Ze kopen artikelen voor prijzen die niet in verhouding staan tot hun gebruikswaarde en kwaliteit.

De handel wordt gekenmerkt door de behoefte van de verkoper en niet door een reële vraag naar een artikel of dienst. Hetzelfde gebeurt met veel taxichauffeurs die voor zichzelf werken, en die het niet interesseert of ze een passagier meer of minder hebben en gewoon doorrijden.
Naar mijn mening zou uitbreiding van het aantal verkopers met een gevarieerd aanbod de oplossing voor dit fenomeen zou kunnen zijn. Dat zou er in ieder geval toe leiden dat klanten de beste service en het beste aanbod kunnen gaan zoeken.

Als u me tot dit punt heeft gevolgd, denkt u er misschien net zo over als ik, namelijk dat in Cuba geleerd moet worden onderscheid te maken, dat gezocht moet worden naar de behoeften van de bevolking. Zo kan een bijdrage geleverd worden aan het veranderen van de door het tropisch socialisme vervormde mentaliteit. Ik ben van oordeel dat we alleen op die manier de verandering krijgen waar we zo naar verlangen.

Lucas Garve is onafhankelijk journalist in Havana bij het persbureau Fundación por la Libertad de Opinión

Leven van het fietspedaal

Een van de eerste wensen van een vriendin uit Frankrijk die kortgeleden in Cuba aankwam, was een reis maken met een bicitaxi, bekende zij mij. De bicitaxis zijn een uitvinding daterend uit de jaren negentig toen het openbaar vervoer in Havana volkomen in stortte. Veel Cubanen hopen dat de veranderingen waar Raul Castro o.a. inhouden dat er ruimte komt in de Cubaanse samenleving voor deze en andere particuliere initiatieven.

Vooral in het centrum van Havana kom je de bicitaxi tegen. Maar zelden zie je ze op de grotere wegen en aan de boulevards van Vedado. Dat is tegen de voorschriften. Er is niet ėėn bepaald model, ze zien er niet hetzelfde uit maar de drie wielen, de pedalen en de aandrijfkettingen hebben ze gemeen. De tweede factor die in de hoofdstad zorgde voor de verspreiding van de bicitaxis’s ligt in de aankomst van duizenden mensen uit Oost Cuba in de jaren negentig toen de crisis zo duidelijk was. Het verlies aan arbeidsplaatsen en de sluiting van werkplaatsen en fabrieken, gevoegd bij de stijging van de prijzen, zorgden dat honderden mannen hun heil zochten in het vervoer van passagiers per fiets.

Een bicitaxi bracht me vrijdag van het Centrum van Havana naar het treinstation van de stad. De taxista was een wat oudere slanke man, gekleed in een short en een shirt om de hitte van het midden van de dag te kunnen weerstaan. Hij vroeg twintig peso’s voor de rit. Hij vertelde me dagelijks zo’n 5 tot 6 ritten te maken voor een prijs tussen de 20 en 30 peso’s elk. Voor de vergunning betaalt hij aan ONAT, het bureau dat de arbeiders-voor-eigen-rekening registreert, een belasting van 200 peso’s per maand. Daar komen 23 peso’s bij voor een schadeverzekering en een jaarlijkse belasting over zijn inkomen.

Verder moet hij rekening houden met reparaties; een nieuwe band kost 16 peso’s en het solderen van een breuk kost 20 peso’s. Voor zijn eigen voedsel rekent hij 20 waar hij varkensvlees, rijst met bonen en een beetje groente voor krijgt. ‘Ik moet goed eten want dit werk put je uit.‘’ Hij vertelde me vroeger als econoom te hebben gewerkt in de wegenbouw. Maar hij stopte met zijn bureaucratische arbeid want het salaris was niet eens voldoende om poedermelk te kopen op de zwarte markt (50 peso’s voor twee pond) en in de jaren negentig wilde hij zijn twee kinderen op zijn minst een glas melk bij het ontbijt geven. Nu, legt hij uit, verdient de oudste goed geld want hij is ingenieur geworden en de jongste dochter volgt een informaticacursus.

 
Ongetwijfeld ontstond de bicitaxi als antwoord op een noodsituatie onder de bevolking maar ook als een manier om te ontsnappen aan de staatscontrole en toch je geld te verdienen. En een bicitaxi was dan je redding om de vastgelopen economie van veel individuen weer op gang te brengen. Ze zijn gekomen en zullen blijven. Ze geven de binnenstad van Havana iets pittoresks. Ze rijden door de rechte straten van de hoofdstad terwijl ze proberen de gaten links en rechts in het wegdek te ontwijken, in de schaduw van gebouwen die op instorten staan. Aldus komen de bicitaxistas op deze manier via het pedaal aan een inkomen.

Lucas Garve, Fundación por la Libertad de Expresión

Scheiden in Cuba. En dan?

Na 21-jaar huwelijk besluiten Pedro Llera en zijn vrouw uiteindelijk tot scheiding over te gaan. Het scheidingsritueel duurde 20 minuten maar daarna begonnen de problemen pas. Llera spreekt over ‘ een openlijke oorlog in huis.’ Slapend in het zelfde bed met haar dochter met wie ze een kamer deelde, begon de juridische strijd over de vraag wie er mocht blijven in haar appartement met twee slaapkamers op de tweede verdieping van hun huis in Vedado.

Gescheiden paren zijn soms gedwongen om jaren achtereen onder hetzelfde dak te blijven wonen, want scheiden is gemakkelijk in Cuba maar wonen niet. Dit fenomeen bewijst zowel dat het woningtekort in Cuba groot is, evenals het vermogen van Cubanen om onder de meest zware omstandigheden vriendelijk voor elkaar te blijven. Llera: ‘In een ontwikkeld land, kun je scheiden en iemand kan dan enige tijd naar een hotel gaan en later naar een nieuw huis. Hier moeten we als een koppel verder wonen.’ Volgens de wet kunnen Cubanen hun huis niet verkopen want de staat controleert alle eigendom. Verhuizingen moeten worden goedgekeurd. Maar er zijn zo weinig huizen dat men niet weet waarnaar toe te gaan.’ De overheid heeft lange tijd het tekort aan woningen geschat op een half miljoen. In 2006 kondigde men de bouw van 110.000 woningen aan, de hoogste jaarproductie sinds Fidel Castro in 1959 aan de macht kwam. Maar een soortgelijke operatie in 2007 was minder fortuinlijk door de stijgende materiaalkosten en zware overstromingen in Oost-Cuba.

Een andere inwoner van Havana, de 45-jarige Mirta, besloot na 18 jaar in 1997 van haar man te scheiden. Ze huurden een advocaat en gingen zonder problemen uiteen. Maar geen van beiden kon verhuizen. Tien jaar later delen ze nog steeds hetzelfde appartement met twee slaapkamers, samen met hun zonen van 18 en 20 jaar. ‘Hij heeft andere vrouwen maar hij komt altijd weer terug naar het zelfde huis’, zegt Mirta, die verzoekt haar ware naam en beroep niet te vermelden want ze wil liever niet herkend worden als iemand die publiekelijk klaagt over het huizentekort.

Het tekort wordt nog verergerd door mislukte huwelijken. In het laatste overzicht van 2006 worden 56.377 huwelijken genoemd en 35.837 gevallen van scheiding. Dat is een jaarlijks percentage van 64% maar het bevat niet de gehuwden en gescheiden personen die meer keren zijn getrouwd en gescheiden. Scheiden is zo alledaags in Cuba dat Cubanen de grap maken dat stellen die bij elkaar zijn gebleven levenslang therapie nodig hebben.

Scheiden kost net zoveel als trouwen namelijk 1 dollar 5. Er is geen sprake van alimentatie tenzij de man of vrouwe werkloos is en bij de heersende armoede onder het communisme is er ook weinig aanleiding om te twisten over het bezit van dure bezittingen. Cuba was jarenlang een atheïstisch land en een scheiding heeft niet het stigma wat het in andere landen wel heeft. Veel vrouwen die scheiden gaan weer terug naar het huis van de ouders.

Sommige gescheiden paren leven nog samen maar bouwen een wantje van triplex. Aan de ene zijde is er ruimte voor hem, de andere zijde is voor haar en alleen de kinderen lopen vrij van het ene naar het andere deel. Omdat huizenbezit aan beperkingen onderhevig is, bestaat er een zwarte markt voor huizenruil. Elke dag treffen mannen en vrouwen elkaar bij de boulevard van Havana en bieden ruimtes aan. Sommige hebben een kartonnen bord met daarop geschreven ‘1 bij 2’, dat betekent dat men een groter appartement wil ruilen voor twee kleinere, meestal vanwege een scheiding. ‘Huwelijke eindigen net als alles’, zegt een man, genaamd Luis die zijn kleiner appartement wil inruilen voor een groter. ‘Maar het huis waar je woont, dat blijft bij je.’

Llera, de mechanicus, zegt dat het huis van zijn 83-kjarige vaderwas, die op de tweede etage woonde. Maar zijn vroegere echtgenoot zegt dat zij er lang genoeg heeft geleefd om er te mogen blijven. De rechter gaf Llera gelijk maar die beslissing werd tijdens een beroepszaak weer verworpen. Toen de juridische kwestie niet opschoot, eiste Llera dat zijn ex-vrouw op de sofa sliep, en belde zelfs de politie om over haar er toe te dwingen. En hogere rechtbank gaf hem gelijk, en toen bezetten zijn ex-vrouw de etage met een stel familieleden. Terwijl ze de meeste kleren die ze had uit protest daar achterliet.

Bron: New York Times, 31 December 2007

EN VERDER:
• constateert het blad van de communistische jeugdbeweging Juventud Rebelde dat ‘niet weinig officiële Cubaanse instituten die zich wijden aan cultuur ‘niet goed functioneren en dat sprake is van inertie en bureaucratie.’ De krant schrijft dat het tijd wordt de structuren van veel van de culturele instituten in Cuba door te lichten.

Spelende kinderen in Havana bij een standbeeld van Miguel Cervantes y Saavedra

De krant wijst op positieve alternatieven voor de staatsinstellingen zoals het Cultureel Centrum Pablo de Torriente Brau, een instituut dat onafhankelijk is hoewel voortgekomen uit de officiële schrijversunie UNEAC. Bovendien ‘ademt dit instituut respect voor de kunstenaar uit, iets dat zo ontbreekt op andere plekken.’

• Heeft de schrijver en dichter Miguel Barnet gezegd dat hij de post van voorzitter van de Cubaanse Schrijversbond (UNEAC) niet ambieert. De auteur van de Biograaf van een Cimaron zegt dat de baan hem niet interesseert, dat hij niet meer werk wil, dat hij wil blijven reizen en dat het tijd is om plaats te maken voor ‘nieuw vuur en een nieuw perspectief’ binnen de UNEAC. Het volgende congres van de UNEAC vindt plaats van 1 tot 4 april aanstaande.

Revolutionaire billboards in Cuba (4)

Slechts een klein gedeelte van de billboards in Cuba heeft betrekking op alledaagse niet-politieke zaken. Daarnaast is het aantal kleine commercielere billboards de laatste jaren toegenomen. 

Beslis voor het Leven
Dec/sida por la Vida
(sida is aids)

   

Waarschuwing voor de bewoners van Santiago in de straten van Havana. Havana had verloren bij een honkbalwedstrijd.

De particuliere taxista maakt reclame met Che

 

De tandpasta die de Cubaan via het bonnenboekje krijgt en het Cubaanse merk Closeup

 

Wisselkantoor voor buitenlandse deviezen

Tientallen Cubanen gedood bij ernstig busongeluk in Yara

Minstens 28 mensen zijn omgekomen en 73 personen zijn gewond bij een botsing tussen een trein en een bus. De trein was vertrokken uit Santiago en op weg naar Manzanillo. 15 van de 73 gewonden zijn er zeer slecht aan toe, aldus de Cubaanse televisie.

Het ongeluk gebeurde even voor 12.00 uur plaatselijke tijd in de provincie Granma, zo'n achthonderd kilometer ten oosten van Havana. Dat werd gemeld in een verklaring die werd voorgelezen tijdens een nachtelijke nieuwsuitzending.

De bus botste op een overweg tegen de trein en werd een eind meegesleept. Vervolgens viel de bus van een brug. De oorzaak van de botsing wordt nog onderzocht.

Duizenden Cubanen ontvangen nieuwe koelkast

Honderden koelkasten staan dezer dagen buiten op de stoep in de Cubaanse hoofdstad Havana. De overheid verstrekt massaal moderne en milieubesparende koelkasten om de oude relikwieën uit de jaren vijftig en zestig te vervangen.

Het nieuwe Chinese apparaat kost 270 dollar, wat veel is voor de gemiddelde Cubaan, die 15 dollar per maand verdient. Maar een dergelijke gelegenheid doet zich maar zeer zelden voor op het communistische eiland.

‘Het is alsof ik een familielid buiten de deur zet’', aldus de 71-jarige Efe Yolanda over de koelkast die sinds 1950 in haar bezit was. Net als zij wachten duizenden 'habaneros' op vrachtwagens die de moderne koelmachine brengen.

Het enorme vervangingsprogramma is onderdeel van de zogenaamde 'energierevolutie', die in 2005 is ingesteld om de Cubaanse energiebronnen te vernieuwen, het distributiesysteem te verbeteren en de consumptie van energie te verminderen.

Bron: Planet, 21 september 2007

Zie ook blog van  6 september: Cubanen hebben een politiek niet-correcte relatie met hun koelkast.

EN VERDER:
• zal de bekende Cubaanse zangeres Omara Portudondo een cd opnemen met het al 75-jaar bestaande Cubaanse vrouwenorkest Anacaona. Omara Portuondo wordt wel de diva van Buena Vista Social Club genoemd. Op de nieuwe cd staan bachatas, sons, fusión en allerlei liederen in de onvergetelijke stijl van de Anacaona (gouden bloem in de taal van de Taina-indianen uit het vroegere Cuba maar ook de naam van een indiaanse verzetstrijdster). Over de elf muzikale zusjes die in 1932 Anacaona oprichtten, schreef Alicia Castro een gelijknamig boek dat in 2002 in een Nederlandse vertaling verscheen bij uitgeverij Sirene.

* zal Fidel Castro na zijn dood geen  mausoleum krijgen zoals Lenin in Moskou. Dat zei Lazaro Barredo, redacteur  van de officiële Cubaanse partijkrant Granma tijdens een bezoek aan Portugal. De opvallend openhartige Barredo zei dat dit de wil van Fidel zelf was. Hij voegde er aan toe dat er na de dood van Castro geen grote veranderingen in Cuba zullen plaatsvinden omdat er ‘een collectief leiderschap’ bestaat.

Barredo onderstreepte dat Fidel de leiding van het land adviseert en ‘deelneemt in alle beslissingen.’ Een soortgelijke uitspraak deed ook Perez Roque, minister van Buitenlandse Zaken, die ook verzekerde dat Fidel Castro meebeslist bij alle belangrijke zaken.

• heeft Panama donderdag de vier Syriërs en een Cubaan vrijgelaten die dinsdag (zie foto) waren gearresteerd omdat ze een poging zouden hebben ondernomen een vliegtuig van de Panamese vliegmaatschappij Copa Airlines te kapen dat op weg was van Havana naar Panama Stad.

Er is geen bewijs gevonden dat zij zouden hebben geprobeerd de deur van de cockpit te openen. Al eerder waren twee minderjarige Syriërs vrijgelaten. De anderen zeiden dat ze per vergissing de deur van de cockpit voor die van het toilet hadden gehouden.

Cuba moedigt debatten aan

Mauricio Vicent, de correspondent van de Spaanse krant El Pais meldt vandaag dat tijdens afdelingsbijeenkomsten van de Cubaanse Communistische Partij en tijdens vergaderingen in fabrieken en in wijkcomités’s scherpe opmerkingen en kritische vragen worden gesteld over de situatie in het land. Aanleiding is de toespraak die Raul Castro op 26 juli jongstleden hield en waarin hij opriep tot een kritische houding in het land.
Onafhankelijk journalist José Antonio Fornaris doet verslag van zo’n vergadering van werknemers van het bureau voor stadshistorie in Havana.

Waarom kan een Cubaan, ook al beschikt bij over dollars, niet in een Cubaans hoteL overnachten? Moet de internationale solidariteit nog langer worden beleden, als blijkt dat daardoor de medische dienstverlening in eigen land verslechtert? Kan corruptie wel worden voorkomen als men zulke lage salarissen blijft betalen? Waarom stimuleert de staat de ontwikkeling van coöperaties en kleine priv-ondernemingen niet in sectoren waar het optreden van de staat inefficiënt is gebleken?

Het zijn allemaal thema’s die voorheen in dissidentenkringen werden gehoord maar die de gemiddelde Cubaan in het openbaar niet over zijn lippen kreeg, gezien de ernstige gevolgen. ‘De belangrijkste boodschap is dat er in Cuba gebrek aan verandering is’, zegt een advocaat die aan een bijeenkomst in de wijk deelnam. Afhankelijk van de plaatsen waar ze plaatsvinden, zijn de bezorgdheid en de eisen van de mensen hetzelfde, hoewel de intensiteit van de analyse niet overal hetzelfde is. De ergernis over de dagelijkse ongemakken leidt op sommige plaatsen wel tot meer fundamentele vragen.

Op de belangrijke polytechnische universiteit van Havana leidde de discussie tussen militanten van de communistische jeugdbeweging tot de vraag of binnen het socialisme de relatie tot eigendom moet worden herzien. Tijdens een vergadering van het wijkcomité van La Puntilla (Miramar), een betere wijk van Havana werd het fenomeen van de plattelandschool (escuela del campo) ter discussie gesteld waar jongeren naar toe worden gestuurd om zowel op het land te werken als lessen te volgen. De voedselvoorzieningen van de scholieren en veel andere zaken zijn vaak abominabel. Ook de pesterijen door de autoriteiten tegen gepensioneerden die op straat een centje proberen bij te verdienen, werden bekritiseerd. Bejaarden worden tot hoge boetes veroordeeld omdat ze reeds gelezen Granma's doorverkopen of pinda’s op straat proberen te slijten.

Verschillende keren werd een zinsnede uit de toespraak van Raul Castro geciteerd namelijk ‘revolutie is gevoel hebben voor het historische momentum, is alles veranderen dat veranderd moet worden’.
In de partijkrant Granma, volgens de journalist Mauricio Vicent ‘het heiligdom van de ideologie’ is nu een zaak aan de orde gesteld die voorheen streng taboe was. Men stelt zich de vraag of de verslechtering van de gezondheidszorg samenhangt met de uitzending van duizenden artsen en verplegers naar Venezuela.

Vicent wijst er wel op dat een dergelijke periode van ’open discussie’ al eens eerder in Cuba voorkwam. ‘De mensen spraken zich toen ook vrij uit, maar er werd weinig mee gedaan’, aldus een voormalige militant van de Cubaanse Communistische Partij.
Antonio Fornaris beschrijft hoe docenten, leerlingen en werknemers van het kantoor voor stedelijke historie (Oficina del Historiador de la Ciudad) in Havana tijdens zo’n  bedrijfsbijeenkomst scherpe kritiek uiten op het heersende sociale en politieke systeem in het land.

Een docent vertelde dat de partijsecretaris in het bedrijf, die de vergadering voorzat, iedereen aanmoedigde te spreken zonder angst voor represailles. Verschillende aanwezigen zeiden dat er al 50 jaar offers gevraagd werden aan het volk en vroegen zich af hoe lang dat nog zou voortduren. Anderen wezen op de vervoersproblemen, de lage salarissen en de hoge prijzen voor de eerste levensbehoeften. Ook werd er gewezen op de verzending van medicijnen naar andere landen terwijl deze in eigen hard nodig zijn.
‘ Als wij dat wat tijdens de bijeenkomst werd gezegd, op straat zouden zeggen, zouden we allemaal naar het politiebureau gebracht zijn’, zei de docent.

Maar evenals Vicent constateert Fornaris dat Cuba al eerder zulke momenten van openheid beleefde namelijk voorafgaand aan het vierde congres van de Cubaanse communistische partij in 1991. Ook toen riepen de autoriteiten de bevolking op zich in alle vrijheid te uiten over de situatie in het land. Fornaris merkt op dat nadat het congres plaatsvond, alles bij het oude bleef.

Snel Cuba zien, nu Fidel Castro nog leeft

Het is honderd dagen geleden dat de wereld een foto - of filmbeeld van  Fidel Castro heeft gezien. Al veertien maanden is de Cubaanse leider niet meer in het openbaar gezien. Het gerucht wil dat Fidel Castro op sterven ligt. Maar dat strookt niet met het stuk dat recent onder zijn naam in partijblad Granma verscheen.

Steeds meer Amerikanen brengen nog even snel een illegaal bezoek aan Cuba, om te zien hoe het er toegaat nu Fidel Castro nog leeft. Maar die gaat nog helemaal niet dood, bezwoeren zijn ministers ministers de afgelopen dagen.

Het is nu meer dan honderd dagen geleden dat de wereld een foto- of filmbeeld van Castro heeft gezien. Het enige levensteken zijn de stukken die hij schrijft over het wereldgebeuren in het partijblad Granma. Zo ging hij woensdag, in een stuk dat bijna de halve krant in beslag nam, in op de aanslagen in New York en Washington van 11 september 2001. Hij toonde zich overtuigd door degenen die volhouden dat daar meer aan de hand was dan alleen het inslaan van gekaapte vliegtuigen en dat de Amerikaanse regering daarbij een vuil spel speelde.

Castro haalde ook herinneringen op aan een episode waarin zijn regering de Amerikaanse een dienst bewees: hij zou hebben gewaarschuwd tegen een complot om president Ronald Reagan te vermoorden tijdens een campagnebezoek aan North Carolina in 1984.

Iemand die op sterven ligt, zoals geruchten onder de Cubaanse gemeenschap in de VS willen, schrijft niet zulke diepgravende analyses, zei de Cubaanse minister van cultuur Abel Prieto woensdag. In ieder geval moet Castro wat hem betreft president blijven en dus kandidaat zijn komend voorjaar. Mocht hij dat niet willen, dan moet hij ’het Cubaanse volk overtuigen’.

In dat geval zal Cuba vast snel veranderen, zeiden Bridget en Erik tegen het persbureau AP. Hun achternamen wilden ze niet zeggen, want een gewoon toeristisch bezoek aan Cuba is voor Amerikanen illegaal. In het Amerikaanse Congres worden plannen besproken om het reisverbod te schrappen.

Maar voor Bridget en Erik is de verboden vrucht juist zo lekker. Ze moesten eerst naar Mexico vliegen om hun ticket naar Havana in ontvangst te nemen. Als ze gesnapt worden, kunnen ze een hoge boete krijgen.

Daarnaast wilden ze graag Cuba zien zoals het nu nog is, zei Bridget. ‘Voordat alle andere Amerikanen komen en het verpesten.’

Bron: Trouw, 16 september 2007

EN VERDER:
* heeft de Cubaanse regering  in 1984 het leven van de Amerikaanse president Ronald Reagan gered, door de Amerikaanse autoriteiten in te lichten over een op handen zijnde moordaanslag.
Dat schrijft de Cubaanse leider Fidel Castro in een essay dat woensdag verscheen in de krant van de Cubaanse Communistische Partij, Granma.  Een Cubaanse veiligheidsfunctionaris vertelde een Amerikaanse collega over het plan van een extreem rechtse groepering om Reagan te doden tijdens een bezoek aan de staat North Carolina, in 1984.

De Cubaanse functionaris gaf de namen van de samenzweerders door; de dag en tijd waarop de aanslag zou worden gepleegd; de wapens die de samenzweerders hadden en waar ze die verborgen hielden; en een samenvatting van wat er op een overleg was besloten. De FBI verrichtte daarop enkele arrestaties in North Carolina en de Amerikaanse functionaris bedankte zijn Cubaanse collega.

* heeft Peru asiel verleend aan twee Cubaanse artsen die in Bolivia hadden gewerkt in het kader van de Alternativa Bolivariana para las Américas (ALBA). Twee andere verzoeken worden nog onderzocht.  De identiteit van de vier Cubaanse artsen wordt niet onthuld. De Cubaanse ambassadeur in Lima, Luis Delfín Pérez, zei over niet meer informatie te beschikken en benadrukte dat ‘Cubaanse burgers zo vrij zijn, dat ze zelf asiel kunnen aanvragen.’ ALBA is een samenwerkingsverband van Boliva, Nicaragua en Cuba en Venezuela en is opgericht door de Venezolaanse president Hugo Chávez.

Zonder telefoon

De buurman van onafhankelijk journalist Juan González Febles was officier in het Nationale Revolutionaire Leger (PNR). Hij werkte zich een ongeluk voor de revolutie. Tegenwoordig maakt hij deel uit van de 'factoren' van de gemeenschap. Hij neemt actief deel aan het aangeven van mensen en nog wat van die taken, opgelegd door de Vereniging van Oud-Strijders van de Cubaanse Revolutie en de Kern van gepensioneerden van de partij van Fidel Castro.

Mijn buurman, de 'factor', heeft geen telefoon. Als hij iemand wil verlinken of voor wat dan ook wil bellen, moet hij op zijn beurt wachten bij de enige openbare telefoon in de wijk. Er is geen telefoon bij hem geïnstalleerd. Hij werd geacht de telefoon van de 'revolutionairen' te gebruiken. Hij protesteerde, omdat klikken een solitaire handeling is. Net als masturberen, en masturberen in het openbaar is wel het laatste dat mijn buurman zou doen.

Zijn vrouw maakt hem voortdurend verwijten. Wat haar betrof, bestaat 'haar leven uit het eten van stront en zie hoe we ervoor staan'. Hun zoon deserteerde bij de eerste de beste culturele uitwisseling die hem in Spanje bracht. Na verloop van meer dan tien jaar keerde hij terug, veranderd in een Spaanse burger. Eerder durfde hij dat niet, omdat hij bang was dat ze hem niet terug zouden laten gaan naar Madrid. Toen hij uiteindelijk terugkwam, was hij voortdurend bang en kampte hij met angstige voorgevoelens.

Om het mandaat van zijn idool El Comandante (= Fidel Castro) te steunen, moet mijn buurman zich opofferen en de kosten die voortvloeien uit de absolute macht van de commandant, accepteren. De commandant kost ons, bijvoorbeeld:
* Een rantsoenenboekje gedurende meer dan vier lange decennia.
* Een vernederende vergunning om ons land vrij binnen te komen en te verlaten.
* Een persoonlijk begeleidingsteam van meer dan 7000 mensen, variërend van artsen tot kappers, tot en met een gangster die hem begeleidt tijdens zijn verplaatsingen in comfortabele Mercedes Benzen met airconditioning.
* Een schuld van 6500 Noord-Amerikaanse dollar per Cubaan in de arbeidzame leeftijd.
* Geen toegang tot internet.
* Geen beschikking over videorecorders of dvd-spelers.
* Geen beschikking over kabel-tv. Geen beschikking over airconditioning.

Daarnaast, maar om andere redenen, kan de gewone Cubaan niet beschikken over: verrekijkers, telescopen, draadloze telefoons met een bereik van meer dan 60 meter, vuurwapens, munitie of kogels van wat voor type kruit dan ook. Ook geen kortegolfradio's, schotelantennes, booster voor schotelantennes, buitenboordmotoren en boten.

Elke keer dat mijn arme buurvrouw kijkt naar het verlaten tafeltje waar ze in haar verbeelding haar afwezige telefoon wil plaatsen, en denkt aan de kleinzoon die ze nog niet kent, maakt ze de 'factor' scherpere verwijten. Om hem uit te dagen, draait ze het volume hoger van het kleine draagbare radiootje, een geschenk van Rogelio, haar buurman van de 'mensenrechten', die weg is gegaan. Ze hoort Radio Exterior uit Spanje. Niet Radio Martí. Als dat gebeurt, maakt ze een gebaar van afkeuring en zegt ze met vlijmscherpe stem tegen hem Comemierda!

----------------

NB: Vandaag verschijnen er geen Cuba-tips!

Overstromingen in Camagüey

In Camagüey zijn een onbekend aantal Cubanen geevacueerd na heftige regenval die gepaard ging met overstromingen. Het regent al ruim een week in de derde stad van Cuba.
*
Met een historisch record van 204 millimeter regen, traden de drie rivieren die deze stad doorsnijden, buiten hun oevers en bereikten zowel de buitenwijken van Camagüey als het centrum van de stad, aldus het staatspersbureau AIN.

Camagüey telt ongeveer 306.500 inwoners en is vooral de hoofdstad van een voornamelijk agrarische provincie van Cuba. Volgens een reddingswerker is nog onbekend hoeveel bewoners werden geëvacueerd.

Foto: Fietser aan de Malecon in Havana

EN VERDER:
* zijn twee Cubaanse volleybalspelers uit de selectie, Raidel Poey en Yasser Portuondo tijdens een recente reis naar Bulgarije, gedeserteerd. De technisch directeur van de Cubaanse selectie Orlando Samuels, zei tegen het Spaanse persbureau Efe dat beide spelers ‘achtergebleven zijn, wij weten niet waar ze zijn, wij weten niets en we hebben geen contact met ze gehad.’De selectie keerde woensdag in Havana terug. De Cubaanse pers zweeg.
Poey en Portuondo waren belangrijke spelers met een lange internationale carriere.

* overweegt de Spaanse overheid de kleinkinderen van personen die in Spanje zijn geboren, de mogelijkheid van de Spaanse nationaliteit te bieden. Wanneer een dergelijke wet zou worden ingevoerd, kunnen honderdduizenden Cubanen daar een beroep op doen. Nu al verzoeken dagelijks honderden Cubanen via de Spaanse ambasade in Havana, het eiland voorgoed te verlaten.
Een dergelijke uittocht uit Cuba richting Spanje zou politieke gezichtsverlies voor Havana betekenen. Cubaanse ballinggroepen in Madrid twijfelen er daarom aan of de huidige Spaanse regering de relaties tussen beide landen op de spits zullen  drijven.
* 
heeft Cuba, volgens de Zweedse krant Svenska Dagbladet, een VN-initiatief van Zweden geblokkeerd om alcoholmisbruik in te dammen. Zweden wil een globaal actieplan om alcoholmisbruik tegen te gaan. Cuba verwierp het plan omdat het wellicht kan betekenen dat de rumproductie van het eiland met restricties te maken krijgt. Rum is de vijfde inkomstenbron van Cuba. Officials van het Cubaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken vertelden de krant dat alcoholmisbruik een typisch probleem van de ontwikkelde wereld was en dat arme landen serieuzere gezondheidsproblemen hebben zoals aids, tuberculose en malaria.
Bericht Svenska Dagbladet

Hoe is het nu met hem? (44)
De zieke of aan de betere hand zijnde Cubaanse leider Fidel Castro publiceerde in zijn serie Reflexiónes del Comandante en Jefe gisteren zijn 12e krantenartikel. Ditmaal was het een vier-pagina tellende reactie op het besluit van het Amerikaanse Congres president Bush alsnog de financiële middelen ter beschikking te stellen voor de oorlog in Irak.
Castro: ‘Hij heeft nu de 100 miljard, geld dat nog eens verdubbeld kan worden en het zenden van Amerikaanse troepen naar Irak kan doorgaan evenals de enorme slachtpartij.’
De twaalfde tekst van Fidel Castro

Palestijnen, ga terug naar Santiago

Deze foto komt van een bekende in Cuba. Het spandoek was te zien in Calle Merced in Oud-Havana. De tekst is voor velerlei uitleg vatbaar. Het maakt vooral de spanningen duidelijk tussen de bewoners van Havana (habaneros) en die van Santiago de Cuba (santiagueros). Deze stad wordt in Cuba vaak aangeduid met Chago.

In Havana worden de bewoners die uit Santiago en de rest van Oost-Cuba wegtrekken Palestijnen genoemd. Zij trekken naar de hoofdstad en dat leidt tot afkeergevoelens bij de habaneros. Het gebrek aan woningen wordt namelijk groter door de mensen die vanuit andere regio’s naar Havana trekken.

Bovenaan het spandoek staat Beste santiagueros, we blijven leeuwen alhoewel we geen kampioenen zijn. Het honkbalteam van Havana staat bekend als Leones-Leeuwen. Maar we zijn geen Palestijnen, schurken of verraders. Dat is ernstiger taal en impliceert dat habaneros geloven dat de meeste mensen uit Santiago de Cuba sympathiseren met de dictatuur en chivatos-verklikkers in dienst van het regime zijn.

En wij belazeren niemand in het huis van een ander. Een tweede aanwijzing van de antipathie tussen habaneros en santiagueros, die voordat Castro aan de macht kwam, lang niet zo zichtbaar was. Santiago wordt vaak beschouwd als het centrum van de populariteit van de revolutie, vooral onderde zwarte bevolking, o.a. vanwege de aanval op de Moncada-kazerne in 1953.

En onder aan het spandoek staat Avispas, ga terug naar Chago. Cubanen noemen de karate-experts en boksers die het regime vaak inzet om anti-regeringsdemonstraties te breken avispas. Maar in dit geval kan het ook duiden op de bijnaam van het honkbalteam van Santiago.

De vraag is natuurlijk wat zo’n spandoek boven een drukke straat in Havana doet. De tekst past niet in de politieke correcte litanie van het regime. Immers in die opvatting staan de bewoners van Santiago en die van Havana zij-aan-zij achter de revolutie. En alleen de suggestie dat Cubanen er nog racistische opvattingen op nahouden, is al een taboe. Trekken de bewoners zich minder aan van dergelijke taboes? Is de controle erop minder scherp geworden? Wellicht zijn er mensen die recent in Cuba waren, die er meer over kunnen vertellen.

Bron: The Real Cuba

EN VERDER:
* is de socialist Bernard Kouchner, mede-oprichter van Artsen zonder Grenzen, benoemd tot minister van Buitenlandse Zaken in Frankrijk. Zijn partij heeft hem inmiddels het lidmaatschap ontnomen omdat zij zijn toetreding tot het kabinet van Sarkozy een vorm van verraad achten.
Kouchner heeft een goede reputatie waar het gaat om de mensenrechten in Cuba. Samen met andere Franse intellectuelen zette hij zich enkele jaren geleden persoonlijk in voor de vrijlating van de dichter en journalist Raul Rivera.
Het Cubaanse persbureau Prensa Latina liet maandag de socialistische burgemeester van Parijs, Bertrand Deloud nog aan het woord die benadrukte dat de deelname van socialisten als Kouchner illusoir zou zijn.

* is Nederland gisteren voor een termijn van drie jaar herkozen als lid van de Mensenrechtenraad van de VN. Met 121 van de 190 stemmen kon Nederland al in de eerste rond op een meerderheid rekenen.

Cubaanse dissidenten vrezen opleving doodstraf

De arrestatie van twee Cubaanse rekruten, beschuldigd van de dood van twee soldaten en een poging tot vliegtuigkaping, leidt bij dissidenten tot de vrees dat het regime tot heruitvoering van de doodstraf zal overgaan. In 2003 werden de laatste drie gerechtelijke executies in Cuba uitgevoerd.


Winkelier hangt opsprongsbevel op van de drie recruteni

‘De uitvoering van de doodstraf, zou een grote stap terug zijn op het terrein van de mensenrechten. Uitvoering van de doodstraf is een zeer negatief signaal’, aldus Elizardo Sánchez, voorzitter van de Cubaanse Commissie voor Verzoening en Mensenrechten. Het dodelijk incident speelt zich af op een moment dat de Europese Unie op het punt staat de sancties tegen Cuba te evalueren. Die waren in 2003 opgelegd op een moment dat drie personen die een veerboot wilden kapen, binnen 48 uur geëxecuteerd werden. Ook de arrestaties even tevoren van 75 mensenrechtenactivisten leidden mede tot de opgelegde sancties van de EU.

Sánchez zei enig ‘vertrouwen’ te hebben dat de doodstraf niet wordt uitgevoerd ‘omdat de internationale context zo’n harde aanpak afwijst.’ Hij voegde er direct aan toe de ernst van de misdaad (inclusief de dood van twee soldaten) niet in twijfel te willen trekken. Bij de poging tot kaping van een veerboot in 2003 waren geen slachtoffers gevallen.

Sánchez zei verder dat er in Cuba ‘40 tot 50 personen zijn die tot de doodstraf zijn veroordeeld, meestal vanwege ernstige gewelddaden, zonder dat deze werd uitgevoerd.

EN VERDER:
* werd zaterdag jongstleden via het Opvoedkundige Kanaal de bekende Cubaanse film Fresa y Chocolate, na 13 jaar voor de eerste maal via de Cubaanse televisie uitgezonden. Fresa y Chocolate vertelt het verhaal van David, de jonge militante communist gespeeld door Vladimiro Cruz, een onbegrepen homoseksueel gespeeld door Jorge Perugorria en Nancy, de prostituee met een schuldcomplex, gespeeld door de bekende Cubaanse artieste Mirta Ibarra.

Destijds bezochten binnen enkele weken een half miljoen Cubanen deze film in de bioscoop. De film heeft sterk bijgedragen aan de bespreekbaarheid van homoseksualiteit in Cuba.

* zijn 14 balseros (illegale landverlaters via de zee) in de baai vlakbij de Surgeridero de Batabano, ten zuiden van Havana op zondag 29 april door de Cubaanse autoriteiten aangehouden. Drie dagen hadden ze op de oceaan rondgedobberd nadat een motor van hun houten vlot het had begeven. De opvarenden leden aan uitdrogingsverschijnselen en voedselgebrek. Een van de de veertien was overleden.

* is dit het nieuwe logo van de Partido Unico Socialisto van de Venezolaanse president Hugo Chavez. Erg veel moeite heeft de partij niet hoeven te doen.

Een beetje fotoshoppen met het logo van de kameraden van de Cubaanse zusterpartij PCC was voldoende.

Twee doden bij poging vliegtuigkaping

Dinsdag jl. hebben voortvluchtige Cubaanse militairen geprobeerd op de internationale vlieghaven José Martí, een burgervliegtuig te kapen. Een Cubaanse officier werd tijdens deze poging doodgeschoten. Het Cubaanse ministerie van Binnenlandse Zaken acht de VS verantwoordelijk voor dit geweld omdat Washington Cubanen aanmoedigt naar de VS te emigreren.

Twee militairen bewapend met AK 47 geweren, kaapten donderdagochtend een passagiersbus vlak bij het vliegveld en dwongen de chauffeur naar Terminal 2 te rijden waar gewoonlijk de chartervluchten  richting Miami vertrekken. Luitenant-kolonel Victor Ibo Acuña Velazquez die in de bus zat en de kapers ongewapend tegemoet trad werd doodgeschoten. De andere passagiers op de bus bleven ongedeerd en de twee kapers vervolgens gearresteerd.
De Cubaanse autoriteiten zien een verband tussen deze kaping en de voorlopige vrijlating in de VS van  Luis Posada Carriles. Cuba beschuldigt de 79-jarige Cubaan van betrokkenheid bij een bomexplosie in een Cubaanse vliegtuig in 1976 en enkele kleinere aanslagen op hotels in Havana. ‘De verantwoordelijkheid voor deze nieuwe misdaden ligt bij de hoogste autoriteiten van de VS en deze daden worden gevoegd bij de lange lijst van terroristische daden waar Cuba al bijna een halve eeuw slachtoffer van is’,  aldus de verklaring van het ministerie.

Sinds zondag maakte de Cubaanse politie jacht op drie rekruten uit de kazerne van Managua. Onafhankelijke journalisten publiceerden direct na het weekend al over het incident dat op zondag 31 april plaatsvond en over scherpe politiecontrole in en om de wijk Managua. De drie rekruten hadden zich op gewelddadige wijze meester gemaakt van drie geweren AK 47. De Cubaanse media vermeldden de gebeurtenissen dinsdag jongstleden. Bagagemedewerkers op het vliegveld hadden van de Cubaanse politie opdracht gekregen niets te vertellen aan derden over het gewapende incident op donderdagochtend

Voor zover nu bekend is een rekruut nog voortvluchtig. Het ministerie van Defensie had in de hoofdstad en de directe omgeving foto’s van de daders verspreid, die werden omschreven als  ‘bewapend en gevaarlijk.’  Omdat de drie betrokkenen rekruten waren zullen ze voor een militaire rechtbank moeten voorkomen. Eventueel kan dan de doodstraf worden geelst.  De drie verdachten komen allen uit Camagüey; hun namen zijn Leandro Cerezo Sirut, Alain Forbus Lameru (beiden 19) en Yoan Torres Martinez,  die 21 is.

Het dodelijke incident is de eerste vliegtuigkaping in Cuba sinds 2003. Op 1 april 2003 werd een vliegtuig gekaapt door een Cubaanse architect die ‘bewapend’ was met fake-granaten. De vliegtuigkaper is later in de VS toto 20 jaar gevangenisstraf veroordeeld. Een maand eerder dwongen 6 kapers de piloot van een passagiersvliegtuig naar Key West in de VS uit te wijken. Vlak daarvoor stortte een vliegtuig in de Golf van Mexico dat waarschijnlijk ook gekaapt was. Negen van de tien passagiers overleefden het avontuur.

Op voorstel van Raul Castro heeft de Staatsraad besloten kolonel Victor Ibo Acuña alsnog te eren met de Eremedaille van Antonio Maceo.

Het partijblad Granma meldde vandaag nog een ander dodelijk treffen namelijk tussen twee veronderstelde burgers uit de Bahama’s en de Cubaanse kustwacht. Volgens Granma gehoorzaamde de bemanning van het vaartuig uit de Bahama’s niet aan de herhaalde oproepen en volgde een vuurgevecht. Twee opvarenden kwamen daarbij om het leven. Aan boord zou 590,33 kilogram marihuana zijn gevonden. Het incident speelde zich op 30 april af in de zone Boca de Jauco in de provincie Guantanamo.

Paranoia en stilte in Cuba (1)

Sinds Castro ziek is, is de paranoia bij de Cubaanse machthebbers alleen maar toegenomen. Maar de oppositie blijft kansloos, blijkt uit een rondgang van een journalist over het eiland. 'Zelfs een dictatuur zoals deze heeft prettige kanten.' Dit artikel verscheen op 29 september op Planet.nl

'Ik zou niet in een land met een eenpartijstelsel willen leven'. Deze opmerking van ondergetekende tegen de eigenaresse van de Casa Particular Villa Lika, een pension in de wijk Vedado in Havana was voldoende om de Cubaanse politie op bezoek te krijgen.
Dezelfde middag nog kreeg ik bezoek van een agent van de dienst Extranjeria y Migración, die over buitenlanders op Cuba gaat. De officier was geïnteresseerd in mijn mening over de politiek op Cuba en wat ik zoal deed. De namen van mijn ouders en grootouders werden genoteerd en ik moest uitleggen hoe en waarom mijn joodse grootouders de pogroms in Oekraïne ontvluchtten en zich in Argentinië vestigden. Ook moest ik uitleggen wat ik gestudeerd had en waarom.

Notebook-bezit zorgt voor politiebezoek
Het liep met een sisser af. De officier waarschuwde mij geen onderzoek te doen, Cubanen met rust te laten en vooral van het strand te genieten. Na zijn vertrek vertelde de eigenaresse zonder gêne dat ze weinig keuze had. Ze moet het doen en laten van buitenlandse reizigers rapporteren. De mate van collaboratie van de eigenaren van Casas Particulares varieert maar officieel behoren ze het doen en laten van buitenlanders door te geven. Ook van hen die alleen voor strand en salsa komen. Andere eigenaren van particuliere pensions in Havana bevestigen dit. Het bezit van een notebook is voldoende reden om bezoek te krijgen van de politie.

Apathisch en stoïcijns als het om democratie gaat
Het voorval tekent de paranoia waarin de machthebbers op Cuba leven sinds Castro ziek werd. De strenge veiligheidsmaatregelen sinds Castro’s ziekbed zijn enorm want de indruk moet ontstaan dat alles onder controle is. Zelfs langs de zeeboulevard Malecñn zijn de frikis (heavymetal-fans), homoseksuelen en andere voor het regime 'vreemde personen' van straat gehaald. Deze paranoia staat echter in geen verhouding tot de politieke problemen van het systeem. De weinige oppositie die er is, wordt doodgezwegen en de gemiddelde Cubaan heeft er nooit van gehoord. Ergo: veel Cubanen lijken zelfs apathisch en stoïcijns als het gaat om meer vrijheden en democratie.

Amerikaanse Cubanen zouden wraak nemen
Roberto Echevarria doceert Engels aan de Faculteit voor Communicatiewetenschappen en hoeft niet lang na te denken voor een verklaring. 'Wij worden al 47 jaar bang gemaakt voor een Amerikaanse invasie die hier iedereen zou uitmoorden. Dagelijks verspreiden de overheid en pers paniekberichten over de Amerikaanse Cubanen die wraak zouden nemen op iedereen die hier gebleven is. Waarom zou men democratie willen hebben? Om ze een kans te geven?' Bovendien zou een democratie een einde maken aan voor Cubanen normale zaken, zoals gratis onderwijs en gezondheidszorg. Echevarria: 'En ja, zelfs een dictatuur zoals deze heeft prettige kanten: zie de veiligheid op straat. In welke hoofdstad in Latijns-Amerika kun je om twee uur in de ochtend probleemloos alleen over straat lopen?

EN VERDER:
* betekent de nieuwe terreurwetgeving van de VS dat terroristenverdachten het habeas corpus wordt ontnomen. Habeas corpus betekent letterlijk: hij moet het lichaam hebben. Het betekent dat iemand een onderzoek mag eisen of hij terecht wordt vastgehouden. Habeas corpus is een van de oudste mensenrechten, het werd in Engeland al in de twaalfde eeuw toegepast. In de Amerikaanse grondwet wordt het uitdrukkelijk genoemd, overigens met de mogelijkheid het in tijden van oorlog op te schorten.
In vroegere dictaturen als Chili en de Sovjet Unie maar ook in totalitaire staten als Zimbabwe en Birma is gevangenen het Habeas corpus eveneens ontnomen. Maar in de VS moet vooreerst het Hooggerechtshof de wet nog toetsen aan de  grondwet.

* wil Samir A. politiek asiel aanvragen in Cuba. Dat zei Nederlands voornaamste terreurverdachte zondagavond in het KRO-programma Reporter. Op de vraag wat hij gaat doen na zijn vrijlating antwoordt A. dat hij politiek asiel wil aanvragen bij Fidel Castro.

Paranoia en stilte in Cuba (2)

De vervanger van Fidel Castro, zijn broer Raúl, past precies in dit plaatje. Hij is een hardliner qua politieke hervormingen, maar zeer pragmatisch in economische zin. In de jaren zestig verbood hij het dragen van spijkerbroeken en The Beatles omdat ze uitingen van het imperialisme zouden zijn. Maar in de jaren negentig liet hij de boerenmarkten ontstaan waardoor de voedseltekorten afnamen. Hij was ook degene die het bezitten van dollars legaliseerde waardoor de overheid belasting op goederen en Casas Particulares - gemiddeld 265 euro per maand per kamer - kan heffen. En het door het leger geleide toeristische bedrijf Gaviota voorziet zijn leger van een zeker inkomen.

Raúl ontving vorige week de Russische minister van Buitenlandse Zaken Mikhail Fradklov

Echevarria: 'Raul en de upcoming man Felipe Pérez Roque (minister van buitenlandse zaken, red.) zijn de mannen van Brood en Spelen. Ze zullen na de dood van Fidel zorgen dat de bevolking meer welvaart en vertier zal hebben. Wellicht zullen de dure avonturen van Fidel in het buitenland afgebouwd worden. Terecht vragen velen zich af waarom er zo weinig dokters op Cuba zijn, terwijl duizenden Cubaanse dokters in Venezuela, Bolivia en andere landen werken."

'Fidel is als een papa voor ons'
Buiten Havana, in de steden Cienfuegos, Santa Clara en Artemisa is de situatie nog gunstiger voor het ancien regime. Daar, afgesloten van de wereld, zonder internet en met weinig toeristen die nieuws brengen, leven Cubanen in de waan van de dag. Dagelijks zijn ze in de weer voor voedsel, transport en andere eerste levensbehoeften. Bovendien, hier blijkt hoe diep het verlangen naar een Caudillo is verankerd. 'Fidel is zoals een papa voor ons, hij heeft ons gedurende 47 jaar verteld wat de goede weg is. Nu hopen wij dat Raul en Felipe deze taak op zich nemen', vertelde guajiro (boer) Ernesto in Artemisa. Ja, hij weet dat hij zich niet vrij mag uiten maar dat deert hem niet. 'Dat mijn kinderen naar een gratis school gaan vind ik veel belangrijker', zegt hij.

'Ik heb mijn eigen 'eiland' gebouwd'
Maar voor de intelligentsia op Cuba zal er weinig veranderen. Persvrijheid, het recht op organisatie en meningsuiting zal beperkt blijven. En dus zoeken ze hun eigen weg. Zoals Mayda Martinez, werkzaam op een neurologisch centrum in Havana. Ze heeft de kans gehad om te reizen, maar anders dan anderen is ze teruggekomen. 'Als je medicus bent en niet terugkomt, kun je het weerzien met je familie vergeten. Je moet dan voor altijd in het buitenland blijven. Medici mogen namelijk niet het land definitief verlaten. Daarom heb ik hier mijn eigen 'eiland' opgebouwd. Iedere morgen lees ik illegaal de Spaanse krant El Pais op internet en ik organiseer af en toe een bijeenkomst met vrijdenkers. Zo kunnen we onze grijze hersencellen laten werken.'

© 2006 Planet Nl.

EN VERDER: * is Osmani Ricardo Segura García, werkzaam in het hotel Parque Central in Havana, ontslagen omdat hij het lidmaatschap van de Cubaanse Communistische Partij had beeindigd. Garcia had er een vaste baan in de winkel van Parque Central. Garcia vermoedt dat ook enkele van zijn bezoeken aan de Amerikaanse vertegenwoordiging in Havana, door het regime omschreven als ‘de commandopost van de contra-revolutie en de huurlingen betaald door Washington’ aan het ontslag hebben bijgedragen.

* meldt het persbureau Lux Info Press in Camaguey dat in het plaatsje Sibanicu bij Camagüey 7 gevallen van dengue of knokkelkoorts zijn gemeld; veertig personen hebben wellicht de ziekte onder de leden. Omdat er nauwelijks ziekenhuiscapaciteit is, zijn de zieken voorlopig ondergebracht in een restaurant buiten de stad. In Camaguey zijn tientallen personen in het ziekenhuis opgenomen en zijn geen bedden meer voor nieuwe gevallen beschikbaar.

Vreemdeling in eigen land

Bijna dagelijks hoor je gevallen van Cubanen die worden beboet omdat zij op een andere plek wonen dan waar zij staan ingeschreven. Of dat bewoners uit Oost-Cuba, ook wel palestinos genaamd, worden gearresteerd omdat zij illegaal in de hoofdstad Havana verblijven. Er zijn Cubaanse burgers die illegaal zijn in hun eigen land, aldus onafhankelijk journalist José Antonio Fornaris voor Cuba Verdad.

Veel palestijnen of bewoners uit de provincies van Midden-Cuba zitten soms een week in een cel voordat ze op de trein worden gezet en naar hun woonplaats teruggestuurd worden. Deze vorm van ‘illegaal gedrag’ vanwege het ontbreken van de juiste papieren, is gebaseerd op Decreet 217 dat bedoeld is om de stromen van reizende Cubanen te beheersen en te voorkomen dat er in Havana een soort anarchie ontstaat gezien de ontoereikende woningvoorraad.

De officiële propaganda noemt Havana altijd de hoofdstad van de Cubanen en de socialistische grondwet van 1976 verzekert elke burger het recht te wonen in de plaats, stad, het dorp of de buurt waar hij of zij willen. In de eerste jaren van de revolutie werd nog veelvuldig beweerd dat de wetten door de revolutie gerespecteerd zouden worden. Dat hoeven we nu niet ,meer te doen omdat de overheid deze wetten zelf niet meer nakomt, aldus Fornaris.

Fornaris wijst erop dat de stroom van Cubanen die naar de hoofdstad trekt dit doen omdat ze een grotere kwaliteit van leven zoeken. De uitdrukking Voy a Miami! (Ik ga naar Miami!) is een bekende kreet van deze Cubaanse reizigers die richting hoofdstad trekken. Als de hoofdstad met al zijn problemen en tekortkomingen al Miami wordt genoemd, hoe groot zijn dan de problemen om op het Cubaanse platteland te overleven.

Havana bestaat bijna 50 jaar en nooit eerder heeft de hoofdstad zich moeten beschermen tegen zo’n omvangrijke invasie uit andere provincies. Onafhankelijk van de aantrekkingskracht die het chique leven in de hoofdstad altijd heeft en heeft gehad, moet je constateren dat de levensomstandigheden op dit moment - alhoewel er graduele verschillen zijn - niet veel verschillen van de omstandigheden op het moment dat de Republiek Cuba werd gevestigd met gevolg een duizelingwekkende economische ontwikkeling die duurde tot 1958.

De politie-aanpak van de regering en de ziekelijke tendens om absolute controle uit te oefenen op burgers, leidt tot repressie hoewel het om een fenomeen gaat dat je alleen oplost met een betere kwaliteit van het leven. En een onverbrekelijk van een leven met kwaliteit zijn de economische, politieke en sociale rechten.

EN VERDER:
* is de strijd in Havana en andere Cubaanse steden tegen de dengue (knokkelkoorts) geïntensiveerd nu de Conferentie van Niet-Gebonden Landen voorbij is. Vliegtuigen zijn boven de steden weer met bespuitingsacties begonnen. De media doen actief mee aan de campagne onder het motto: De stad is ook uw huis, hou het schoon.”De Cubaanse gecontroleerde pers publiceert niet de aantallen van Cubanen die zijn besmet, noch de dodelijke slachtoffers.

*zijn Janneke Brouwer en Rita Dieleman, medewerkers van het CNV tijdens een bezoek aan de onafhankelijke vakbeweging op Cuba opgepakt en ondervraagd. (zie ook de blog van gisteren) Na verhoor werden de twee op het vliegveld naar Nederland gezet. Zij mogen  Cuba nooit meer in.

In Metro verscheen vanochtend een Eén Minuut interview:

•Wat deden jullie in Cuba?
Wij waren in Cuba om de onafhankelijke vakbeweging daar moreel en financieel te steunen. Aanleiding van de missie naar Cuba was het steeds moeizamer wordende contact tussen het CNV en de onafhankelijke Cubaanse  vakbeweging. Deze gebeurtenis toont dat steun aan dissidenten en de vakbeweging in Cuba hard nodig is.

• Is het bezoek een succes geweest?
We zijn weliswaar teruggestuurd, maar we hebben evengoed een kleine week kunnen spreken met leiders van de vakbeweging, dissidenten en onafhankelijke bibliotheken.

• Jullie mogen Cuba niet meer binnen
We zijn beschuldigd van het uitvoeren van contrarevolutionaire activiteiten en mogen het land nooit meer bezoeken. Dit is al de derde keer dat zoiets gebeurt. Maar het is niet de laatste keer dat medewerkers van het CNV naar Cuba zijn vertrokken.
Michiel Roling

In het Radioprogramma De Ochtenden werd Rita Dieleman vanochtend geinterviewd

Douanepersoneel voor rechter of ontslagen

Negen functionarissen van de Cubaanse douane zijn in de eerste drie maanden van dit jaar door de rechter veroordeeld wegens ‘ontoelaatbaar gedrag’. Twintig werknemers zijn uit hun functie gezet.

De partijkrant Granma vermeldt 12 delicten die in de eerste zes maanden van het jaar plaatsvonden en waarbij 18 douane-werknemers betrokken waren. Daarnaast werden nog eens 18 personen vanwege ‘ontoelaatbaar gedrag en schending van de ethische code van het douane personeel’ ontslagen.

In dezelfde periode werden 66 pogingen tot omkoping vastgesteld bij het binnenlaten van goederen via de douane of pogingen om onderzoek van bagage te voorkomen. Deze pogingen werden gedaan door 34 Cubanen, 2 maal door in Cuba residerende buitenlanders, 15 maal door toeristen en 5 maal door bemanningsleden van vliegtuigen en schepen uit andere landen. Deze personen werden schriftelijk of mondeling gewaarschuwd of hun goederen werden in beslag genomen. In enkele gevallen werd een brief naar de leiding van het bedrijf gezonden waar zij werkten. De douanedienst deelde nog mee dat men in deze periode 98 klachten had ontvangen waarvan er 83 in onderzoek waren genomen.

EN VERDER:
* is het democratische Congreslid Tom Udall (Nieuw Mexico) op dit moment op bezoek in Cuba. Hij leidt een delegatie van Navajo zakenlieden die in Cuba landbouwproducten zoals aardappelen, uien, geel koren, tarwe en vee verkoopt. Udall zei tijdens een persconferentie in Havana dat het Witte Huis zaken doen met Cuba erg moeilijk maakt. Desondanks zijn er meer dan 35 staten in de VS die in dit kader zaken deden met Cuba tot een waarde van 800 miljoen dollar.

* bestrijdt onafhankelijk journalist Marilyn Diaz Fernandez (persbureau Lux Info Press) het bericht dat het Cubaanse televisiejournaal op 23 augustus uitzond: ‘Cuba beschikt over 71.000 artsen, twintig maal meer dan tijdens de overwinning in 1959 van de revolutie.’ Fernandez beschrijft dat de regering van Cuba iets anders is dan Cuba ’en dat het Cubaanse volk elke dag meer wordt getroffen  door het gebrek aan artsen in ziekenhuizen, poliklinieken, medische posten en consultatiebureaus omdat velen van hen in het buitenland werken. ‘Zij die blijven in het land hopen ook op internationale missie te worden gezonden omdat ze zo hun financiele problemen kunnen oplossen.’

Artsen op internationale missies ontvangen een deel van hun salaris in buitenlandse deviezen. ‘De Cubanen zelf lopen zich ondertussen een ongeluk om een dokter te vinden’. Vaak worden Cubanen behandeld door medische studenten of moeten maanden wachten voor een afspraak met een specialist. ’Deze feiten worden in de officiele media niet gepubliceerd want wat zouden we goed medisch verzorgd worden als we werkelijk konden beschikken over 71.000 artsen!’, aldus Fernandez.

Hier het gehele Spaanstalige artikel

Cuba klaar voor de gesel van Ernesto

Cuba bereidt zicht voor op de gesel van Ernesto de eerste orkaan die dit seizoen het eiland aandoet.
Ernesto is de vijfde tropische storm van dit jaar. Gisteren, zondag bevond zij zich op 340 kilometer afstand van de zuidoostelijke punt van Cuba met een snelheid van 15 kilometer. Ernesto wordt tot de lichte  Categorie 1 op de schaal van Saffir-Simpson gerekend. Het warme water in de Atlantische Oceaan kan er voor zorgen dat de kracht van de orkaan eenmaal bij Cuba aangekomen, weer toeneemt.

José Rubiero, hoofd Cubaanse Meteorologische Dienst informeert persbureau Reuter

Het dagblad Juventud Rebelde schrijft op de voorpagina ‘Ernesto bedreigt Cuba’(...)’Het oosten zal zwaargetroffen worden door regen, winden en penetraties van de zee. Voor het westen is het risico groter.’
Volgens een schets van het Centro Nacional de Huracanes (CNH) in de VS zal Ernesto deze morgen de provincies Santiago de Cuba aandoen in het zuidoosten. Met hogere snelheid zal hij dan over het land trekken en de provincies Granma, Las Tunas, Camagüey. Ciego de Avila, Sanci Spiritus en Santa Clara aan doen en dan richting de Golf van Mexico trekken.

De Cubanen hebben instructies gekregen om de straten te ontdoen van puin, bomen te snoeien en de afwateringen schoon te maken en open te houden. Ramen, deuren en daken van huizen moeten volgens een advies van de regering, worden vastgemaakt. Elke paar minuten zenden radio en televisie boodschappen uit en waarschuwen op dit moment de bewoners van de oostelijke provincies. De Cubaanse autoriteiten zijn begonnen met de evacuatie van circa 200.000 mensen uit de oostelijke provincies. Ook heeft het zijn vissersvloot teruggeroepen naar de havens

Touroperator TUI heeft 350 toeristen op Cuba en een handjevol op de Florida Keys. Het bedrijf neemt vooralsnog geen maatregelen. ‘We houden de boel natuurlijk nauwlettend in de gaten’, aldus een woordvoerster. Thomas Cook denkt dat er nog niets aan de hand is. ‘De autoriteiten nemen altijd het voortouw bij dit soort dingen.’ Thomas Cook heeft wel toeristen op Cuba, maar niet op de Florida Keys.

Jamaica en Cuba bereiden zich voor op orkaan

De autoriteiten in Jamaica, Cuba en de Caymaneilanden hebben zaterdag waarschuwingen doen uitgaan voor de mogelijke komst van een orkaan.

Dat heeft het orkanencentrum van de Amerikaanse meteorologische dienst in Miami zaterdag gemeld. De tropische storm Ernesto bevond zich zaterdag nog boven de Caribische Zee, maar koerst recht af op de Jamaicaanse kust. Meteorologen verwachten dat Ernesto zal uitgroeien tot een orkaan. Ernesto is de vijfde tropische storm van het Atlantische stormseizoen. Dit jaar heeft nog geen enkele tropische storm orkaankracht bereikt.
Engelstalige weersite over Cuba

EN VERDER:
* is de elektriciteitstoring die donderdagochtend de westelijke provincies van Cuba trof binnen vier uur verholpen. De breuk was ontstaan in een leiding die de provincie Matanzas met het elektriciteitstation in Havana verbindt. Havana Stad, delen van de provincie Havana  en de provincie Pinar del Rio zaten daardoor zonder stroom. Vorig jaar werd het eiland de hele hete zomer getroffen door stroomstoringen die soms langer dan een dag duurden. Castro voerde toen een nieuw elektriciteitsysteem in dat apagones (stroomonderbrekingen) moest voorkomen. Dat is deze zomer dan ook gelukt want bijna nergens viel de stroom uit.

* kunnen de meeste Cubanen enkel 'met de voeten' stemmen. In de maand juli en juni ontving de Amerikaanse vertegenwoordiging in Havana een half miljoen telefonische verzoeken om informatie over emigratie naar de VS. In de laatste vier maanden dienden 20.000 Cubanen bij de Spaanse ambassade een verzoek in dat hen op termijn een dubbele nationaliteit kan bezorgen. Bij politieke veranderingen in Cuba kunnen deze Cubanen direct naar Spanje vertrekken.

Zeven doden in Havana door zware regens

In de Cubaanse hoofdstad Havana zijn deze week zeker zeven mensen om het leven gekomen door overstromingen die het gevolg zijn van al geruime tijd aanhoudende zware regens. Dat hebben de Cubaanse autoriteiten donderdag bekendgemaakt.

De communistische staatskrant Granma publiceerde het dodental donderdag, zonder de identiteit van de slachtoffers of oorzaak van hun overlijden bekend te maken. Slechts dat de zeven slachtoffers in leeftijd varieerden van 18 tot 75 jaar werd bekendgemaakt.
Vooral dinsdag had de Cubaanse hoofdstad het zwaar te verduren (zie blog van gisteren), toen er in korte tijd 120 millimeter regen viel. Een groot deel van de wegen in het centrum van Havana is onbegaanbaar voor het verkeer. Ook is in delen van de stad de elektriciteit uitgevallen en is het drinkwater besmet met bacteriën. Enkele tunnels in de hoofdstad werden gesloten. Verschillende gezinnen werden door politie of militairen geëvacueerd.

Volgens de onafhankelijke persbureaus zijn in diverse wijken van Havana woningen onder de druk van het water bezweken. O.a. in de buurten Centro Habana, Habana Vieja, Cerro, Playa, Marianao, Santo Suárez en Víbora zijn woningen beschadigd en ingestort. Twee van de zeven dodelijke slachtoffers die de officiële pers noemde, zouden om die reden zijn overleden.
Eén slachtoffer viel in de wijk Samora waar recht tegenover het militaire ziekenhuis Carlos J. Finlay een huis instortte. Gezien de slechte staat van veel woningen in de Cubaanse hoofdstad doen zich dergelijke ongelukken bij zware weer vaker voor.

Een van de gevolgen van het noodweer is dat de finale van het nationale honkbalkampioenschap, een van de jaarlijkse hoogtepunten in Cuba, is verstoord. De derde wedstrijd tussen de Industriales uit Havana en Santiago de Cuba is geannuleerd. De tussenstand in de serie van zeven wedstrijden is 1-1.

EN VERDER:

In 1972 ontving Fidel Castro nog een eredoctoraat aan de  Universiteit van Praag

* blijkt uit de pas geopende archieven van de geheime dienst in de voormalige communistische staat Tsjecho-Slowakije dat de kwaliteit van het materiaal van de Cubaanse geheime dienst niet erg werd gewaardeerd. ‘De kwaliteit van het Cubaanse spionagemateriaal is, in vergelijking met die van de Sovjet-Unie of de DDR, substantieel inferieur’, aldus de voormalige woordvoerder van de geheime dienst in Praag. Tsjechische geheim agenten uit die tijd klagen erover dat slechts een minderheid van de gegevens uit Cuba bruikbaar estheet materiaal beslaat de periode vanaf 1948 tot in 1989 toen het communistische regime ineen stortte.

* heeft de eerste president van democratisch Tjecho-Slowakije Vaclav Havel in diverse internationale kranten een artikel gepubliceerd getiteld Fidel Castro’s discrete terreur. Havel kritiseert de halfslachtige houding van Europa die aanvankelijk in 2003 na een golf van aanhoudingen in Cuba  diplomatieke sancties uitvaardigde tegenover Cuba. ‘Spoedig echter werd een andere opstelling zichtbaar. De Europese Unie opende een dialoog met het Cuba-regime, de sancties werden onder voorwaarden opgeschort en het werd dissidenten duidelijk dat zij op enkele ambassades van democratische landen in Havana niet meer welkom waren.’ Havel wijst verder op de komende evaluatie van de EU-politiek tegenover Cuba. ‘De menselijkheid zal de prijs betalen van het communisme tenzij de wij leren op te staan met alle politieke verantwoordelijkheid en besluitvaardigheid.(...) En het verbaast niet dat de nieuwe leden van de Europese Unie nieuwe en verse ervaringen hebben binnengebracht en daarmee gering begrip voor concessies en compromissen met Cuba.

De volledige tekst in het Engels van Havel

Overstromingen in Havana door stortregens

De zware stortregens die dinsdag de Cubaanse hoofdstad troffen, hebben geleid tot overstromingen en ondergelopen huizen in een deel van Havana. De droogteproblematiek in Oost-Cuba is door de regen echter weer opgelost.

In wijken dicht bij de zee, zoals de wijk Miiramar in het westen van de stad, steeg het regenwater tot 20 cm en zette garages, wegen en de ingangen van kantoren onder water. Ook in de buurt Vedado werd het dagelijks leven lamgelegd.

De zware stortregens in Havana hebben overal in de stad geleid tot verstopte en overgelopen rioleringen waardoor het water nu niet meer doorloopt.

Met de regen kwam ook een einde gekomen aan de droogte die andere delen van het land in de afgelopen periode teisterde.

In Santiago de Cuba in Oost-Cuba, zijn de spaarbekkens voor water weer voor 90% gevuld en in het oosten van het land in Pinar del Rio zijn zij voor de helft gevuld. Verleden jaar was men door de droogte gedwongen met tanks ongeveer 2,6 miljoen inwoners van water te voorzien.

EN VERDER:

* zijn hoge functionarissen op het vliegveld José Martí, de directeur en de onderdirecteur voor Veiligheid en Protectie, aangehouden. Zij zitten sinds 12 mei in het ondervragingscentrum Villa Marista verdacht van diefstal en malversaties. Volgens personen die anoniem willen blijven hebben Roberto A. Fernández Rodríguez en Liván Tápanes, 18.000 dollar, een Lada, verschillende matrassen en 90 autobanden gestolen. Volgens onafhankelijke journalisten is het schandaal zo groot dat ook de President van het Instituut voor Burgerluchtvaart, Rogelio Acevedo, zou overwegen zijn ontslag in te dienen.

* heeft de Cubaanse Staatsraad onder leiding van Fidel Castro opnieuw veranderingen in de Cubaanse top doorgevoerd. Lina Pedraza Rodríguez (zie foto), minister van Accountantscontrole is van haar functie verheven. Zij wordt opgevolgd door vice-minister Gladys Bejerano Portela. Het Ministerie van Auditoria en Control werd in 2001 opgericht en moet de uitvoering van de politiek van de staat en de regering controleren. Het ministerie speelt een belangrijke rol in de huidige campagne tegen de corruptie.

* heeft Cuba een satellietplatform in gebruik genomen dat vijf radio en vijf televisieprogramma’s moet doorgeven. De satelliet moet met name de televisie- en radiovoorziening verbeteren in bergachtige en afgelegen gebieden van Cuba waar de ontvangst vaak slecht is. Het aanbod wordt niet uitgebreid. Het televisiepakket bevat de reeds bestaande televisiezenders Cubavision, Cubavision International, Tele-Rebelde, Canal Educativo and Educativo 2.
Verder worden de radiostations Radio Rebelde, Radio Progreso, Radio Taino, Radio Habana Cuba en  Radio Reloj voortaan via de satelliet uitgezonden.

* zond NCRV Netwerk gisterenavond een reportage uit over de film The Road to Guantanamo. Drie Britse jongens zaten twee jaar zonder proces vast op Guantánamo Bay.
Eind 2001 trokken de jongens naar Pakistan om een bruid te bekijken. Hun reis eindigde dramatisch. Via de Noordelijke Alliantie vielen ze in handen van Amerikaanse militairen, die hen voor terroristen hield. Ze werden naar Guantánamo Bay gevlogen, en twee en half jaar gevangen gehouden. Hun verhaal is verfilmd door Michael Winterbottom en hij won daarmee de  Zilveren Beer. Netwerk ontmoet de Tipton Three in Nederland. De film komt in juli in de Nederlandse bioscopen.

Op internet kunt u de Netwerk uitzending opnieuw zien.

Protesten tegen vervoerschaos nemen toe

Twintig reizigers die per boot naar het Isla de Juventud - Eiland van de Jeugd wilden gaan, hebben bij de Poder Popular (een soort gemeente bestuur) geklaagd over de slechte behandeling door het personeel van het bus en bootvervoer naar het eiland, de chaos en de corruptie die er heersen.

Elena Varelevna Verselova, vertegenwoordiger van de dissidentengroep Acción Democratica Pinera, legde uit dat de 12 protesterenden een groep van 300 reizigers vertegenwoordigen die regelmatig te maken krijgen met het feit dat de overtocht naar het eiland Isla de la Juventud vervalt vanwege de deplorabele toestand van bussen en veerboten. Daarnaast wordt geprotesteerd tegen het feit dat werknemers van de busterminal onder tafel buskaartjes verkopen tegen een prijs die soms 7 keer zo groot is als de vaste prijs. Normaal betaalt een Cubaanse reiziger 13 peso’s voor de overtocht met de Mexico II en nog eens vijf peso’s extra om de reizigers naar de haven van Batabano te brengen. ‘Hoe lang accepteren we nog zulke slechte service, slecht gedrag en klantonvriendelijkheid?’, vroeg Verselova zich af.

En de Asociación de Trasporte por Omnibus (ASTRO), die reizen verzorgt voor Cubanen tussen grote en middelgrote steden in het land, verhoogt zijn prijzen aanzienlijk. Die rit van Santiago naar Havana gaat met 45 peso’s omhoog naar 145, de rit van Santiago naar Bayamo wordt 16 peso’s duurder en kost voortaan 24 peso’s en een kaartje van Palma Soriano naar Holguin was 5.50 peso’s en wordt 29 peso’s. De prijsstijging hangt samen met de introductie van de nieuwe Chinese Yutongbussen en is ook bedoeld om de corruptie te bestrijden. ook bij dit busbedrijf worden door werknemers van ASTRO illegaal kaartjes verstrekt tegen hogere prijzen. De Yuton-bussen worden tot ergernis van veel Cubanen vaak ingezet om de zogeheten ‘sociale werkers’  van Fidel Castro en ander overheidspersoneel te vervoeren.

De eerste secretaris van de communistische partij van Santiago, Misael Enamorado zei kortgeleden nog dat 90% van het persoons vervoer in de provincie wordt verzorgd door privé-vervoerders, paard-en-wagen, fietstaxi’s, motoren en vrachtwagens.
In de stad Santiago rijden op sommige dagen slechts 26 autobussen die 86 routes moeten verzorgen. Zelfs Fidel Castro heeft zich over deze vervoerscrisis recent publiekelijk uitgesproken en bood de stad 30 taxi’s. De provinciale hoofdstad telt echter 450.000 inwoners.

Bron: Cubanet

EN VERDER:
* is de gewetensgevangene Orlando Fundaro bezocht door leden van de Cubaanse geheime dienst. De vreedzame activist had in zijn woning op 25 mei een herdenking georganiseerd voor de studentenleider Pedro Boitel die in het begin van de revolutie na een hongerstaking om het leven kwam. Bovendien had hij een condoleanceregister in zijn huis geopend na de dood in Miami van de voormalige politieke gevangene Eusebio Peñalver.
De vrouw van Fundaro werd onderhouden over het feit dat ze de bijeenkomsten van de Damas de Blanco bijwoonde in de kerk van Santa Rita in Miramar, Havana.



Eusebio Peñalver stierf op 11 mei in Miami. Hij zat 28 jaar lang in Cubaanse gevangenschap vanwege zijn politiek verzet, langer dan Nelson Mandela. Hij werd in 1988 vrijgelaten.

* hebben gevangenen in de Kilo8 gevangenis bij Ciego de Avila op 5 mei jongstleden heftig geprotesteerd tegen het feit dat voortaan geen klaargemaakte voedsel in de gevangenis mocht worden meegenomen. Volgens José Daniel Ferrer Garcia, politiek gevangene die deel uitmaakt van de Groep van 75, breidde het protest zich uit tot onder alle bewoners van de gevangenis, die bekend staat om zijn zwaar regime. Velen riepen Weg met Fidel of Weg met de Honger.

Uiteindelijk werd de bewaking versterkt en werden gesprekken gevoerd met individuele gevangenen om de kalmte te herwinnen. Later verklaarde de gevangenisleiding dat kleine hoeveelheden voedsel alsnog zouden worden toegestaan en dat de maatregel was uitgevaardigd nadat een gevangene gestikt was in een kippenbotje. Familieleden van Cubaanse gevangenen nemen vaak zelf voedsel mee omdat het gevangenisvoedsel van zeer slechte kwaliteit is.

De aardappel verschijnt !

Na een lange tijd waarin de aardappel in Cuba schitterde door afwezigheid, verscheen plotseling de aardappel. Dat schrijft onafhankelijk journalist Shelyn Rojas op www.cubanet.org.

Het debuut vond plaats tijdens het Cubaanse televisiejournaal waarin de aardappel centraal stond. De knol vulde het volledige scherm. De kijker werd enthousiast maar zou nog wat moeten wachten. Want de aardappels die kwamen werden onderworpen aan een streng regime van het bonnenboekje: twee pond per persoon.

Het geval wil dat de regering van Fidel Castro zijn vriend Eva Morales, president van Bolivia, de aardappels schenkt van het volk van Cuba. Het gaat om het bedrog van het internationalisme. Iets dat ieder raakt, vooral de vrouwen.

De aardappel is de redder bij uitstek van de Cubaanse tafel. De borden met eten worden er iets voller van en de familie denkt dat er wat meer te eten valt.

Maar tot aan een volgend nieuwsbericht zijn er voor mijn volk twee pond aardappelen per persoon, verkijgbaar op basis van de bonnenkaart. En natuurlijk op de zwarte markt waar je er 100 peso's voor betaalt.

EN VERDER:

De Tsjechische diplomaat Kazecky gisteren in Havana

* beschuldigt de Cubaanse minister van Buitenlandse Zaken, Felipe Roque, de uitgewezen Tsjechische diplomaat Kazecky van spionage voor de VS. 'Er zijn plekken waar hij niet behoorde te zijn en daarom hebben we besloten zijn visum niet te verlengen', aldus Roque. Roque zei dat Kazecky probeerde militaire projecten in Cuba te fotograferen en binnen te komen. Ook zou hij 'geld en andere zaken hebben uitgedeeld aan huurlingen (bedoeld worden mensenrechtenactivisten, blogredactie) en zo de VS te hebben geholpen.'

Geen limonade meer voor schoolkinderen in Camaguey

Kinderen van de basisschool Raúl Pedroso Fuentes in Camaguey kunnen niet langer tijdens hun middagpauze frisdrank kopen van straatverkoper Chico. De partculiere markt waar Chcio de limonade kocht, is door de Policia Naciónal Revolucionario (PNR) gesloten.

Volgens een vader van een van de kinderen kochten zij tussen de middag een glaasje frisdrank voor 25 centavo's. Die dronken ze bij de pizza, maïskoekjes of andere zoetigheden die ze van huis mee hadden genomen.

Steeds vaker worden straathandelaars belemmerd in hun werkzaamheden. Dit keer greep de politie van Camagüey in. Leerlingen mogen het schoolplein niet verlaten om ergens anders iets te drinken te kopen.

Onafhankelijk journalist Marilyn Díaz Fernandez (persbureau Lux Info Press), wijst er nog op dat de plaatselijke communistische partij of het gemeentebestuur nog geen antwoord hebben op de vraag hoe de mensen hun voedselproblemen moeten oplossen nadat de particuliere boerenmarkt is gesloten.

EN VERDER:
* is bisschop Juan Garcia Rodríguez van Camagüey gekozen tot voorzitter van het Cubaanse bisschoppencollege. Secretaris is de pas tot hulpbisschop van Havana benoemde Juan de Díos Hernández Ruïz (SJ). Op dit moment telt Cuba 330 katholieke priester waarvan er 155 in Cuba zelf zijn geboren.
Nadere details (in het Spaans): http://www.bitacoracubana.com/desdecuba/portada2.php?id=1439

FBI-specialisten hebben herhaaldelijk protest aangetekend tegen 'agressieve ondervragingstechnieken die in Guantanamo Bay, werden toegepast . Zij zeggen herhaaldelijk generaal Geoffrey Miller, commandant van de strijdkrachten in Guantanamo te hebben gewezen op deze 'ineffectieve praktijken.' Meer (Engelstalige) details:
http://www.theage.com.au/news/world/fbi-interrogators-in-cuba-opposed-aggressive-tactics/2006/02/24/1140670266353.html

* heeft een Amerikaanse federale rechter gisteren bepaald dat de namen van de ruim 500 vermeende Al-Qaeda en Talibaanstrijders die gevangen zitten op de Amerikaanse marinebasis Guantanamo, voor eind volgende week bekend moeten worden gemaakt. De regering Bush hield de namen van de gevangenen, die sinds 2002 vastzitten, tot nu toe geheim.